Reformimi

Mëkat = spekator?

2010-06-16T13:55:00.013+02:00

Po shihnin në televizion Argjentinë - Nigeri e janë vrarë nga talebanët somalezë, që konsiderojnë futbollin si një pasion i njerëzve të pafe dhe që duhet përjashtuar nga shoqëria e re që fanatikët myslimanë po kërkojnë të ndërtojnë, me dhunë, në Somali.

Ka ndodhur të shtunën e kaluar, në lagjen Huruwaa, në zonën verilindore të Mogadisho, e kontrolluar nga lëvizja Shebab. Dymbëdhjetë të apasionuar të futbollit ishin mbledhur për të ndjekur ndeshjen midis kombëtares së Maradonës dhe asaj nigeriane.

Ishin mbledhur fshehurazi e kujtonin se ishin të sigurtë, por në një farë mënyre janë zbuluar nga një bandë talebane që, me breshëri kallashnikovi, kanë vrarë dy djem sapo kishin provuar t'ja mbathnin. Të gjithë të tjerët janë arrestuar dhe do të gjykohen nga gjykata islamike.

Sheiku Abu Yahya Al Iraqi, para se të fillonte botërori, ka qenë i rreptë:

"Futbolli rrjedh nga kulturat antike të krishtera dhe administrata jonë islamike nuk do t'ua lejojë kurrë njerëzve ta ndjekin".

Edhe një tjetër sheik, Mohamed Ibrahim, i ka deklaruar agjensisë France Presse:

"Futbolli është një humbje kohe. Nëse dikush dëshiron ta praktikojë mund ta bëjë për llogari të tij, por shkuarja në kinema dhe ndjekja e ndeshjeve të futbollit është e ndaluar nga Islami. Futbolli është krijuar për të verbuar brezat e rinj dhe për t'i penguar që ti luten Allahut".

___________________________________

Preferenca biblike

2009-06-25T17:07:00.006+02:00

1. Cila është pika e përbashkët midis Biblës dhe një Bar?
Bari hapet përditë, po Bibla?

2. Cili është libri i preferuar nga matematikanët?
Numrat sigurisht!

3. Cilët janë librat e preferuar nga gazetarët?
Librat e Kronikave!

4. Vargu i preferuar i boksierëve?
Veprat 20:35

___________________________________

Kundërshtarë, Aleatë apo Indiferentë

2009-06-24T19:27:00.011+02:00

Nëse do të pyesnim njerëzit rreth e rrotull se ç'lidhje ka Bibla (apo teologjia) me shkencën do të merrnim, sipas bindjes së secilit, këto përgjigje:

1. nuk kanë asnjë lloj lidhje
2. kanë pikëpamje të ndryshme
3. janë në kundërshtim
4. mbështesin njëra-tjetrën

nuk kanë asnjë lloj lidhje

Në Bibël ka shumë fakte historike apo dëshmi shkencore që njeriut i janë dashur mijëvjeçarë për t'i vërtetuar. Megjithatë prania e fakteve dhe e provave biblike nuk e bën Biblën një libër shkencor apo libër historie. Synimi i saj është prezantimi i Perëndisë dhe i planit të tij për njeriun.
Shumë njerëz e përçmojnë Biblën deri në atë pikë sa nuk e marrin në konsideratë apo e katalogojnë si një libër përrallash. Për këta njerëz, fakte historike apo dëshmi shkencore që gjenden në Bibël janë thjesht një koinçidencë, një rastësi e rrjedhur nga fantazia.
Një konkluzion i tillë tregon mosnjohjen e Biblës nga ana e tyre. Këto deklarata vijnë pikërisht nga ata njerëz që përpiqen ta evitojnë Biblën dhe mesazhin e saj (ndoshta për të qetësuar ndërgjegjen).

kanë pikëpamje të ndryshme

Është e vërtetë që Bibla dhe shkenca interpretojnë botën nga këndvështrime të ndryshme. Bibla ka karakter frymor dhe jep një spiegim frymor të botës e të historisë, spjegim që duhet pranuar me besim. Perëndia nuk ka dashur që nëpërmjet Biblës të spjegojë çdo imtësi të Krijimit, por ka dashur t'i shpallë njeriut aq sa është e nevojshme për të besuar. Kreacionistët shkencorë hapin Biblën për të gjetur përkufizime apo koncepte shkencore sepse vëmendja e tyre është e përqendruar më shumë në debatin kundër evolucionit sesa në bindjen e njerëzimit për mëkatin që i rëndon mbi supe. Të përdorësh Biblën si manual shkencor për të vërtetuar bindjet personale ka rezultuar e dëmshme sepse koha ka treguar që çdo spjegim që kreacionistët kanë dhënë përputhej me njohuritë e asaj periudhe (me kalimin e kohës dhe me rritjen e nivelit të njohjes këto spjegime kanë rezultuar të mangëta).
Shkenca ka karakter hulumtues dhe jep një spjegim material të botës, dhe sigurisht nuk merret aspak me çështjen e mëkatit apo me shpirtrat. Interpretimet shkencore shumë herë shfaqen jo të plota apo edhe të gabuara sepse bazohen në provat e disponueshme (të kufizuara), në kapacitetin intelektiv dhe në njohjen e kufizuar të njeriut, dhe varen drejtpërdrejt nga niveli i teknologjisë.
Kush përpiqet të ndajë shkencën nga Bibla duke i konsideruar fusha të ndryshme zakonisht janë persona që nuk kanë një marrëdhënie personale me Perëndinë, por merren me shkencë gjatë javës duke lënë Biblën vetëm për të djelën.

janë në kundërshtim

Shumë njerëz besojnë se Bibla nuk bie dakord me shkencën. Shpesh ky arsyetim përdoret nga ata që i kundërvihen Biblës, por është i pabazë. Kush arsyeton në këtë mënyrë nuk heziton të përmendë rastin e Galileo Galileit. Zbulimi i Galileit nuk binte ndesh me Biblën por me bindjet njerëzore të asaj kohe. Bibla flet për Perëndinë e ulur mbi globin tokësor, por kardinalët e asaj kohe kishin bindje të tjera (që nuk kanë asnjë mbështetje biblike).
Charles Hodge ka trajtuar këtë argument në "Systematic Teology" (1981):

"Teologët nuk janë të pagabueshëm në interpretimin e Shkrimeve. Prandaj mund të ndodhë në të ardhmen, ashtu si ka ndodhur tashmë edhe në të kaluarën, që disa interpretime të Biblës, për shumë kohë të pranuara me besim, do të duheshin modifikuar apo braktisur, për ta çuar zbulimin në harmoni me atë që Perëndia mëson në veprat e tij. Ky ndërrim perspektive në lidhje me domethënien e vërtetë të Biblës mund të jetë një provë e vështirë për kishën, por nuk zhvleftëson aspak autoritetin e Shkrimeve. Ato mbeten të pagabueshme; jemi thjesht të bindur se kemi keqkuptuar domethënien e tyre".

Megjithatë edhe nga krahu i shkencës ka pasur shkencëtarë që kanë ushqyer këtë konflikt.
P.sh. teoria e gjendjes së qëndrueshme e Fred Hoyle në vitet '50 ishte formuluar haptas për të mbështetur ekzistencën e një universi të përjetshëm e të pafund (që nuk ka pasur kurrë fillim) duke ju kundërvënë publikisht doktrinës së krishterë të "creatio ex nihilo" (krijimi nga hiçi), por me zbulimin e rrezatimit kozmik në fund të viteve '60, teoria e Hoyle rezultoi tërësisht e gabuar.

mbështesin njëra-tjetrën

Nëse Biblën do ta merrnim seriozisht duke evituar interpretimet banale njerëzore, dhe gjithashtu edhe shkencën ta veçonim nga hipotezat e fantazitë, atëherë do të kishim një harmoni absolute midis të vërtetave biblike dhe zbulimeve shkencore. Bibla është fjala e Perëndisë, Krijuesit. Të thuash që kjo fjalë nuk gjen aprovim shkencor apo faktik është më shumë se mosbesim, është një blasfemi kundër Perëndisë, ndërsa nga ana tjetër quhen shkencë përrallat me peshq që, dalëngadalë, shndërrohen në majmuna apo sa e sa hipoteza të paprovuara.
Tashmë dihet shumë mirë se njeriu përbëhet nga elementë kimikë ashtu si dhe gjithë rruzulli tokësor, por një gjë të tillë Bibla e deklaron që në faqet e para të saj. Zbulimet arkeologjike kanë hedhur dritë mbi përmbytjen universale (edhe pse me ndihmën e fantazisë së ushqyer nga skepticizmi, shumë shkencëtarë përpiqen të reduktojnë përmasat e kësaj ngjarje). Karburantet që sot përdoren janë një rezultat i kësaj përmbytjeje. Ndëshkimi i Sodomës e Gomorrës sot spjegohet shkencërisht me një shpërthim gazi që në atë periudhë ishte rezultat i dekompozimit të qenieve të përmbytura (ajo zonë është më e pasura në botë me naftë e gaz). Prova të tjera arkeologjike flasin për jetën skllavërore të Izraelit në Egjipt. Luftrat që ka kaluar populli i Perëndisë gjenden të dokumentuara jo vetëm në Bibël, por në çdo libër historik që i referohet asaj periudhe. Edhe Galileo Galilei zbuloi një të vërtetë që Bibla kishte deklaruar mijëra vjet më parë. Lista e fakteve në mbështetje të Biblës është shumë e gjatë.
Zbulimet shkencore të bazuara në fakte, prova apo dokumente nuk kanë kundërshtuar asnjë presje të Biblës, përkundrazi e kanë vërtetuar.

___________________________________

Dyshimi e mosbesimi

2009-05-04T23:33:00.009+02:00

Eksodi 14: 11-31
11 dhe i thanë Moisiut: "Pse, nuk kishte varre në Egjipt, që na solle të vdesim në shkretëtirë? Pse e bëre këtë gjë me ne, duke na nxjerrë nga Egjipti? 12 A nuk ishte vallë kjo për të cilën të flisnim në Egjipt, duke të thënë: "Na lër rehat, kështu do të mund t'u shërbejmë Egjiptasve"? Sepse për ne do të qe më mirë t'u shërbenim Egjiptasve se sa të vdesim në shkretëtirë". 15 Pastaj Zoti i tha Moisiut: "Pse më bërtet mua? U thuaj bijve të Izraelit të shkojnë përpara. 21 Atëherë Moisiu shtriu dorën e tij mbi detin; dhe Zoti bëri që të tërhiqet deti nga një erë e fortë nga lindja që fryu tërë atë natë dhe e shndërroi detin në tokë të thatë; dhe ujërat u ndanë. 22 Kështu bijtë e Izraelit hynë në mes të detit në të thatë; dhe ujërat formonin si një mur në të djathtë dhe të majtë të tyre. 25 Ai bëri të shkëputen rotat e qerreve të tyre (Egjiptasve) dhe e bëri të vështirë përparimin e tyre. Kështu Egjiptasit thanë: "T'ia mbathim para Izraelit, sepse Zoti lufton bashkë me ta kundër Egjiptasve". 28 Ujërat u kthyen dhe mbuluan qerret, kalorësit dhe tërë ushtrinë e Faraonit që kishin hyrë në det për të ndjekur Izraelitët; dhe nuk shpëtoi asnjë prej tyre. 29 Por bijtë e Izraelit vazhduan të ecnin në tokë të thatë në mes të detit, dhe ujërat qenë për ta si një mur, në të djathtë të tyre dhe në të majtë të tyre.

Endja e Izraelit nëpër shkretëtirë është një analogji e ecjes së krishterë.
Përpara se të kthehej te Perëndia, çdo i krishterë kishte një lidhje skllavërie e nënshtrimi me mëkatin që kishte komandën dhe zotërimin total të tij. Realiteti i një skllavi reduktohet në një vizion të kufizuar që nuk njeh vetëvendim apo plan, por thjesht nënshtrim e bindje. Edhe jeta në këtë dimension përkufizohet si një rrjedhojë e këtij nënshtrimi.
Me pak fjalë, po të shohim realitetin që na rrethon, do vemë re se mëkati përfshin çdo fushë të jetës e do të kuptojmë përse shqiptarët sot janë pothuajse të bindur se me ndershmëri nuk shkohet larg apo se pa shkelur ligjin nuk përparohet. Shpesh kjo skllavëri, edhe pse e rëndë, pëlqehet.
Populli i Perëndisë është çliruar nga kjo skllavëri me anë të një vepre të fuqishme nga ana e Perëndisë e megjithatë, përndiqet vazhdimisht nga lidhjet e mëparshme që kishte me botën. Këto lidhje kërkojnë të resetojnë gjëndjen e mëparshme, duke përdorur tërë arsenalin e tyre frikësues e, sidomos kur paraqiten vështirësitë, mund të arrijnë të krijojnë një ndjenjë pasigurie, pothuajse pendim për tu kthyer si më parë.
Kush mendon se ecja e krishterë është e lehtë, pa vështirësi apo një livadh me lule tregon se nuk ka kuptuar mirë për ç'rrugë po flasim. Ecja e krishterë është e mbushur me vështirësi, dhe kjo është e shprehur mirë në Bibël. Këto vështirësi shfaqen përpara nesh ashtu si deti, të mëdha, të frikshme e të pakalueshme. Izraeli përpara një vështirësie të tillë, shihte qoftë mungesën e mjeteve për të kaluar vështirësinë, qoftë pamundësinë për të përballuar përndjekjen. Personalisht ka pasur raste që jam ndjerë në gjendje të tillë, por në kësi rastesh nuk duhet të harrojmë që Ai që na ka shpëtuar e na ka drejtuar deri këtu është më i madh se mëkati që na përndjek e sigurisht për të përballuar vështirësinë ka një plan.
Izraeli, ishte çliruar nga Perëndia, kishte ecur nën drejtimin e Perëndisë deri në atë pikë, kishte parë nga afër veprat që Perëndia kishte kryer për të, por këtu tregon se këtë Perëndi nuk e njihte sa duhej, aq sa për ti besuar edhe në këtë rast. Përpara vështirësisë kishte harruar premtimet e Perëndisë apo ndoshta dyshonte realizimin e tyre.
Perëndia i ka bërë popullit të tij premtime të çmueshme e përpara vështirësive urdhëron të ecim drejt këtyre objektivave. Toka e premtuar gjendej përtej detit, e për ta kaluar duhej të hidhnin hapin e parë në atë drejtim. Kjo lëvizje kërkon besim. Ajo që kishte ndalur Izraelin nuk ishte vështirësia por ishte mosbesimi, ajo që frikësonte Izraelin nuk ishte përndjekja por ishte dyshimi.
Si të krishterë, le të hedhim hapin në drejtimin që Zoti na tregon, e përballë vështirësive apo përndjekjeve le të shohim premtimet e Perëndisë. Perëndia e mban fjalën, prandaj nuk ka përse të dyshojmë apo të frikësohemi. Ai det që hapet për ne, mbyt çdo lidhje që më parë kishim me botën, çdo përndjekje apo dyshim.

___________________________________

Të përkushtuar vetvetes

2009-04-20T13:41:00.015+02:00

A e don vallë Zotin e tij ai që duke parë Jezusin të kurorëzuar me gjemba, dëshiron për vete një kurorë dafine? Në qoftë se Jezusi u ngjit në fron nëpërmjet kryqit, a duhet të shkojmë në triumf mbi shpatullat e një turme miratuese? Mos u iluziononi kaq kotësisht! Konsideroni çmimin që është për tu paguar dhe, nëse nuk jeni të gatshëm për të marrë mbi veten kryqin e Krishtit, kthehuni pra në dyqanin e në punët tuaja dhe dedikohuni atyre! Më lini vetëm ti pëshpëris veshit tuaj: "Ç'dobi do të ketë njeriu të fitojë gjithë botën, nëse më pas do të humbë shpirtin e vet?"

Charles Haddon Spurgeon

Të shërbesh në kishë është jo vetëm një detyrë por edhe një dëshirë e çdo të krishteri. Një pjesë e mirë e të krishterëve shfaqin një ndjeshmëri të veçantë ndaj nevojës për të zbuluar dhuntitë apo talentet personale me qëllim që nën drejtimin e Zotit, të kontribuojnë në ecjen e krishterë të Kishës. Nevoja për të praktikuar dhuntitë frymore është një domosdoshmëri biblike, që nxitet e ushqehet nga Fryma e Shenjtë. Por jo gjithmonë ndjeshmëria ndaj kësaj nevoje është parë në këndvështrimin frymor të përkushtimit ndaj Zotit e të shërbimit për Kishën e Tij. Shpeshherë ndodh që kjo ndjeshmëri të nxitet nga dëshirat, krejtësisht njerëzore, për të dalë mbi të tjerët apo për të ushtruar autoritet mbi ta.

Çdo shërbim në kishë nuk duhet marrë si një iniciativë individuale për të kënaqur dëshira individuale. Të shërbesh në kishë është një detyrë e caktuar nga Zoti e mund të kryhet vetëm nëse karakterizohet nga dashuria për Kishën dhe për veprën e Zotit. Të duash kishën ka një domethënie më të thellë se shërbimi e nuk mund të reduktohet thjesht me dëshirën për të komanduar. Sigurisht nuk po flasim për një fenomen të ri në historinë e Kishës. Apostulli Pjetër u bën thirrje Pleqve (drejtues) të kohës së tij për të qenë “shembuj të tufës” e jo “zotërues” të saj (1 Pjetrit 5:1-4).

Fakti që këto probleme kanë qenë të pranishme në historinë e Kishës nuk justifikon aspak praninë e tyre në kishat e kohës tonë. Të konstatosh sot, në ndonjë kishë, të krishterë që shohin në rolin e tyre mundësinë për të komanduar, është më shumë se e trishtueshme. Kur shërbimi për të cilin këta besimtarë janë thirrur përdoret për të ushtruar autoritet mbi të tjerët, nuk kemi të bëjmë me një përkushtim ndaj Zotit, por ndaj vetvetes.

Ky artikull nuk synon aspak të justifikojë rebelimin ndaj drejtuesve apo besimtarëve të përkushtuar në kishë, por përkundrazi të ndërgjegjësojë çdo të krishterë për të rishikuar nëse roli i tij në kishë është me të vërtetë një rol shërbyes.

Para se të kërkojmë të ndryshojmë botën nëpërmjet fuqisë së ungjillit, duhet të lëmë këtë ungjill të ndryshojë neve, duke e zëvendësuar çdo ndjenjë superioriteti me ndjenjën e shërbimit ndaj të tjerëve me përulësi. Drejtimi i kishës në formë sundimi dëshmon për mosnjohjen ose mosbesimin e shembullit të shërbimit që Krishti ka lënë, shembull që çdo i krishterë duhet të ndjekë.

___________________________________

Emrat e Perëndisë

2009-04-19T00:02:00.005+02:00

Kur Perëndia u vë një emër personave apo gjërave, ka një domethënie që zbulon natyrën e personave apo gjërave që ky emër paraqet. Kjo i aplikohet edhe emrave që Perëndia i ka vënë vetes. Nganjëherë Bibla flet për emrin e Perëndisë në njëjës, dhe në raste të tilla termi përcakton shfaqjen e Perëndisë në përgjithësi, sidomos në marrëdhënie me popullin e Tij (Eksodi 20:7; Psalmi 113:3) apo thjesht për të paraqitur vetë Perëndinë (Fjalët e Urta 18:10; Isaia 50:10). I vetmi emër i përgjithshëm i Perëndisë ndahet më pas në emra të ndryshëm të veçantë, të cilët shprehin aspektet shumëformëshe të qenies së Tij. Këto emra nuk janë shpikje njerëzore, por janë zbuluar nga Perëndia vetë.

Emrat e Perëndisë në Dhjatën e Vjetër. Disa nga emrat në Dhjatën e Vjetër theksojnë që Perëndia është i Larti dhe i Lëvdueshmi. "El" dhe "Elohim" tregojnë që Ai është i fortë e i pushtetshëm dhe që duhet pasur frikë. Ndërsa "Elyon" i referohet natyrës së Tij të lavdishme si Lartmadhëria, objekt respekti dhe kulti. Një emër tjetër që i përket kësaj klase është "Adonai", zakonisht i përkthyer si "Zoti". Padroni dhe Mbështetësi i çdo njeriu. Emra të tjerë shprehin faktin se Perëndia vendos një marrëdhënie miqësore me krijesat e Tij. Një prej këtyre emrave është i zakonshëm midis Patriarkëve, "Shaddai" apo "El Shaddai", që edhe pse vë në dukje madhështinë hyjnore, është burim ngushëllimi dhe bekimi për popullin e Tij. Tregon se si Perëndia kontrollon fuqitë e natyrës dhe ua nënshtron shërbimit të synimeve të Tij. Emri më i madh i Perëndisë, gjithmonë i konsideruar shumë i shenjtë prej hebrenjve, është emri "Yahweh". Origjina dhe domethënia e tij tregohen në Eksodi 3:14,15. Ky emër shpreh faktin që Perëndia është gjithnjë i njëjtë e veçanërisht i pandryshueshëm në marrëdhëniet që lidh me popullin e Tij, sepse janë të themeluara mbi bazën e një pakti. Ky emër tregon që Ai i qëndron gjithmonë besnik premtimeve të Tij. Shpesh merr formën më të plotë si "Yahweh i ushtrive" (I Përjetshmi i ushtrive). Ky emër paraqet Yahweh si Mbret lavdie, i rrethuar nga korteu i Tij qiellor i ëngjëjve.

Emrat e Perëndisë në Dhjatën e Re. Emrat e Perëndisë në Dhjatën e Re janë thjesht forma greke e atyre që gjenden në Dhjatën e Vjetër. Emrat në vijim meritojnë vëmendje të veçantë:

* Theos. Bëhet fjalë thjesht për termin "Perëndi" dhe është emri zakonisht i përdorur në Dhjatën e Re. Ndeshet shpesh me përemër pronor "Perëndia im", "Perëndia yt", "Perëndia ynë" etj. Në Krisht, Perëndia është Perëndia i çdokujt prej bijve të Tij. Forma individuale i zë vendin asaj kombëtare, "Perëndia i Izraelit", aq i përhapur në Dhjatën e Vjetër.

* Kyrios. Përkthehet "Zoti", emër që i aplikohet jo vetëm Perëndisë por edhe Krishtit. Zëvendëson si "Adonai" ashtu edhe "Yahweh", edhe pse domethënia e tij korrespondon me "Adonai". Përcakton Perëndinë si Pronar e Sovran mbi çdo gjë, sidomos mbi popullin e Tij.

* Pater. Thuhet shpesh që Dhjata e Re e fut si një emër të ri të Perëndisë. Por kjo nuk është e saktë, sepse emri "Atë" gjendet edhe në Dhjatën e Vjetër për të shprehur marrëdhënien e veçantë që Perëndia ndërmerr me Izraelin. (Ligji i Përtërirë 32:6; Isaia 63:16). Në Dhjatën e Re ai është më individual sepse tregon Perëndinë si Atë i të gjithë besimtarëve. Nganjëherë përcakton Perëndinë si krijues të çdo gjëje (1 Korintasve 8:6; Efesinëve 3:14; Hebrenjve 12:9; Jakobi 1:17) dhe ndonjë herë Personin e parë të Trinisë si Atin e Krishtit (Gjoni 14:11; 17:1)

Louis Berkhof, (Përmbledhja e Doktrinës së Krishterë)

___________________________________

Të duash Kishën

2009-04-17T09:32:00.007+02:00

Ti do të ngrihesh dhe do të të vijë keq për Sionin, sepse erdhi koha të tregosh dhembshuri ndaj tij; dhe koha e caktuar erdhi. Sepse shërbëtorët e tu i duan edhe gurët e tij dhe u vjen keq për pluhurin e tij. (Psalmi 102:13,14)

Lutjet tona për kishën do të dëgjohen. Koha e caktuar ka mbërritur. Ne i duam takimet e lutjes, shkollën e së djelës si dhe të gjithë shërbesat e shtëpisë së Zotit.

Provojmë dashuri për të gjithë bijtë e Perëndisë dhe mund të themi ndershmërisht: nuk ka asnjë qengj në kopenë Tënde që nuk do ta denjoja për ta ushqyer, nuk ka asnjë armik përpara të cilit do të kisha frikë të rrëfeja çështjen Tënde.
Në qoftë se kjo është ndjenja që na gjallëron, do të gëzojmë së shpejti kohë freskie në prani të Zotit. Bashkësitë tona do të jenë plot, besimtarët do të jenë rizgjuar dhe mëkatarët do të kthejnë. Kjo mund të ndodhë vetëm prej mëshirës së Zotit; por do të vijë, e ne jemi thirrur për të pritur këtë çast. Koha e caktuar ka ardhur. Të zgjohemi. Të duam çdo gur të Sion-it tonë, edhe pse mund të ketë rënë në tokë. Ta bëjmë pasuri të vërtetën më të vogël, rregullin më minimal, besimtarin më të fundit, edhe pse disa mund t'i përçmojnë sikur të bëhej fjalë për gjëra pa asnjë vlerë.
Kur kemi mëshirë për Sion-in, Perëndia është duke pasur mëshirë për të. Kur marrim kënaqësi në veprën e Zotit, Zoti vetë kënaqet në të.

Charles Haddon Spurgeon

___________________________________

Predikimi

2009-04-05T23:40:00.012+02:00

Një të dielë në një kishë ishte vetëm një burrë i moshuar. Nga pamja dukej fshatar. Në momentin e predikimit, predikuesi i thotë: "Dëgjo, në kishë sot je vetëm ti. Çfarë të bëjmë? A ta bëj predikimin?".
I moshuari urtësisht përgjigjet: "Unë nuk jam predikues, jam thjesht një fshatar i moshuar. Por në qoftë se do të kisha një qerre me kashtë e do të shkoja në stallë e do të gjeja vetëm një lopë, unë do t'i jepja asaj lope për të ngrënë".

Predikuesi, i frymëzuar nga këto fjalë mençurie, fillon të predikojë si asnjë herë më parë. Ishte një fjalim i apasionuar dhe nuk e kupton se koha po kalonte dhe predikimi nuk kishte të mbaruar. Pas mbarimit të kultit, duke e përshëndetur, pyet fshatarin: "Atëherë, çfarë mendon për predikimin tim?".
I moshuari përgjigjet: "Unë nuk jam predikues, jam thjesht një fshatar i moshuar. Por po të kisha një qerre me kashtë e në stallë të gjeja vetëm një lopë, sigurisht nuk do t'i përbysja përsipër gjithë ushqimin.

___________________________________

Një zë në shkretëtirë

2009-03-27T00:09:00.020+01:00

Zëri i dikujt që bërtet në shkretëtirë: "Shtroni udhën e Zotit, hapni në shkretëtirë një rrugë për Perëndinë tonë. (Isaia 40:3)

* Zgjedhja (ndikimi familjar)

Misioni që Gjon Pagëzori do të kryente ishte profetizuar nga Isaia shumë kohë më parë se ëngjëlli t'ja shpallte lajmin Zakarias. Ky mision ishte pjesë e planit të Perëndisë akoma para lindjes së tij. Por engjëlli i tha: "Mos u tremb, Zakaria, sepse lutja jote u plotësua dhe gruaja jote Elizabeta do të lindë një djalë, të cilit do t'ia vësh emrin Gjon. Dhe ai do të jetë për ty shkak gëzimi dhe hareje, dhe shumë vetë do të gëzohen për lindjen e tij. Sepse ai do të jetë i madh përpara Zotit; nuk do të pijë as verë as pije dehëse dhe do të jetë i përplotë me Frymën e Shenjtë që në barkun e s'ëmës. Dhe do t'i kthejë shumë prej bijve të Izraelit te Zoti, Perëndia i tyre. Dhe do të shkojë përpara tij në frymë dhe pushtet të Elias, për t'i kthyer zemrat e prindërve te fëmijët dhe rebelët në urtinë e të drejtëve, për t'ia bërë gati Zotit një popull të përgatitur mirë". (Luka 1:13-17)

Gjon Pagëzorit i ishte rezervuar një detyrë pavarësisht nga bindjet personale apo nga vendimet që mund të karakterizonin jetën e tij. Ky mision nuk rridhte nga një formim, nga një përvojë, nga një talent apo nga një iniciativë personale.

Ndikimi i parë i dëshmisë së Gjon Pagëzorit prek sferën familjare. Zakaria pa dorën e Perëndisë nëpërmjet shenjës që ju dha, akoma para përmbushjes së profecisë.
Gjoni reagoi në prani të Jezusit edhe pse ishte ende në barkun e nënës. Kjo ishte një dëshmi për nënën e tij e mund të quhet dëshmia e tij e parë: Dhe ndodhi që, sapo Elizabeta dëgjoi përshëndetjen e Maries, fëmija i kërceu në bark, dhe Elizabeta u mbush me Frymën e Shenjtë (Luka 1:41)

Kush ka besuar te Krishti më së pari ka pasur një ballafaqim me mesazhin e tij, ballafaqim që vë çdokënd përpara përgjegjësisë dhe nxit për të marrë një pozicion. Çdo i krishterë mund të dëshmojë që ka reaguar ndaj pranisë së Jezusit akoma para konversionit. Ky reagim nuk mbetet i pavëzhguar nga të tjerët.
Çdo i krishterë është i ndërgjegjshëm për misionin që e pret, shpalljen e Jezusit si shpëtimtar. Ky mision nuk është fryt i aftësive personale apo rrjedhojë e situatës. Çdo i krishterë është i zgjedhur nga Perëndia për t'i dhënë lavdi Perëndisë. Nuk më keni zgjedhur ju mua, por unë ju kam zgjedhur juve; dhe ju caktova të shkoni dhe të jepni fryt, dhe fryti juaj të jetë i qëndrueshëm, që, çfarëdo gjë që t'i kërkoni Atit në emrin tim, ai t'jua japë. (Gjoni 15:16)

Arsyeja që nxit të krishterin për të dëshmuar nuk është thjesht një dëshirë apo një vepër personale por një detyrë nga Perëndia, një mision i destinuar për të e që do të karakterizojë tërë jetën e tij.

* Shërbimi (ndikimi social)

Shumë njerëz të Perëndisë kanë kryer vepra të mëdha, kanë profetizuar, kanë kryer mrekulli, kanë shkruar libra dhe, duke i shërbyer Perëndisë, kanë krijuar edhe një reputacion, një famë në sytë e popullit. Gjon Pagëzori nuk ka bërë mrekulli, nuk ka shkruar libra e as nuk ka profetizuar, por Jezusi e vlerëson atë si njeriun më të madh në këtë botë: Në të vërtetë po ju them: ndër ata që janë lindur prej gruas nuk ka dalë kurrë ndonjë më i madh se Gjon Pagëzori (Mateu 11:11)

Detyra e Gjon Pagëzorit konsistonte në përgatitjen e terrenit për mesazhin biblik të shpëtimit. Duhej t'i shfaqte shoqërisë mëkatin në të cilin ishte zhytur, nevojën për një pendim dhe për një sakrificë pajtuese me Perëndinë. Duhej t'i shfaqte atij populli të devijuar rrugën për te Perëndia, Jezusin si të vetmin shpëtimtar si dhe planin e Perëndisë për pajtim. Pyetjet që njerëzit i drejtojnë Gjonit si dhe dyshimet që shfaqin, tregojnë për rëndësinë e mesazhit të tij. Predikimi i tij pati një ndikim në shoqëri, shumë njerëz vinin e pagëzoheshin në shenjë pendimi.

Detyra kryesore e një të krishteri nuk konsiston në vepra të mëdha besimi apo në plane të ndërlikuara, por në dëshminë e përditshme për Krishtin. Perëndia kërkon nga bijtë e tij të dëshmojnë veprën e Perëndisë, të adresojnë të humburit drejt kryqit, të jenë një zë që thërret në shkretëtirë për pendim, të jenë aktivistë për të përgatitur terrenin për përhapjen e Ungjillit. Çdo i krishterë është i thirrur për të dëshmuar për veprën çliruese të Perëndisë, për sakrificën e Krishtit në kryq. Kjo sakrificë pajton njeriun me Perëndinë dhe është e vlefshme për të gjithë ata që shohin mëkatin e tyre e pendohen. A mundet një i krishterë të mos shpallë këtë mesazh në këtë shkretëtirë në të cilën jetojmë? Në qoftë se një i krishterë nuk shfaq një ndikim në botën që e rrethon, duhet të ekzaminojë dëshminë e tij gojore dhe faktike. Si do ta thërrasin, pra, atë, të cilit nuk i besuan? Dhe si do të besojnë tek ai për të cilin nuk kanë dëgjuar? Dhe si do të dëgjojnë, kur s'ka kush predikon? (Romakëve 10:14)

* Lutja (ndikimi personal)

Të dëshmosh për Krishtin ka një çmim. Ky shërbim e çoi Gjonin në burg. Shqetësimi i tij nuk ishte për rrjedhën e jetës së tij por realizimi i misionit të tij. Kishte paraqitur Krishtin, por në burg dëgjon lajme për dikë që bën mrekulli, që predikon një mbretëri qiellore. Në këtë pikë Gjoni dëshiron të dijë a bëhet fjalë për të njëjtin person që ai ka shpallur apo ndoshta misioni i tij nuk ishte realizuar ende: "A je ti ai që duhet të vijë, apo duhet të presim një tjetër?" (Mateu 11:3)

Përgjigja e Jezusit konfirmon se Gjoni ka kryer plotësisht misionin e tij: Të verbërit po shohin, të çalët po ecin, lebrozët janë pastruar dhe të shurdhërit po dëgjojnë; të vdekurit po ngjallen dhe ungjilli po u predikohet të varfërve. (Mateu 11:5)

Jezusi vlerëson jo vetëm misionin e Gjon Pagëzorit por edhe vetë Gjonin si person.

Shpeshherë ndodh që të krishterët të pyesin Perëndinë, në lutje, nëse kanë qenë efikasë në dëshminë e tyre. Shpeshherë rrjedha e jetës personale mund të shkurajojë, por po të shihet vepra e Perëndisë në një dimension më të gjerë, jashtë sferës personale, atëherë mund të kuptohet nëse dëshmia personale ka dhënë fryt, nëse shërbimi i të krishterit ka kontribuar në veprën e Perëndisë.
Të marrësh në konsideratë dëshminë personale e t'i lutesh Perëndisë nëse kjo dëshmi ka prezantuar Zotin e vërtetë është më se e arsyeshme. Nuk ka ngushëllim më të madh se të dëgjosh nga Perëndia: "Të lumtë, shërbëtor i mirë dhe besnik; ti u tregove besnik në gjëra të vogla, unë do të të vë mbi shumë gjëra; hyr në gëzimin e zotit tënd". (Mateu 25:21)

___________________________________

A është jeta vetëm kaq?

2009-03-26T04:43:00.004+01:00

___________________________________

Vlerësim

2009-03-25T00:09:00.012+01:00

Nëse do të gjykoheshin në bazë të veprave të tyre, kush prej njerëzve të Perëndisë do të mund të mburrej për një jetë shembullore? Falënderojmë Perëndinë për faktin se ai fal në bazë të besimit e jo të veprave dhe nuk gjykon mëkatet e atyre që ka falur.

Po ne, mbi çfarë baze vlerësojmë të tjerët? Ja një panoramë humoristike mbi mënyrën njerëzore të gjykimit:

Të nderuar pjesëtarë të bashkësisë tonë, në kërkimin tonë për një pastor të ri, të përshtatshëm për shërbesën në bashkësinë tonë, pasi kemi ekzaminuar me kujdes të gjithë kandidatët, mund t'ju shpallim se vetëm njëri prej tyre përmbush kërkesat tona.

Relacioni mbi vlerësimin e kandidatëve vijon më poshtë:

1. Noeu: 120 vjet përvojë predikimi, po nuk ka rezultuar asnjë i kthyer.

2. Mojsiu: belbëzon dhe flitet se zakonisht humbet durimin për shkaqe të dobëta.

3. Abrahami: u arratis në Egjipt në kohë të vështirë. Thonë se ka pasur probleme me autoritetet e atij vendi sa i është dashur t'ja dalë me gënjeshtra.

4. Davidi: karakteri i tij moral është i papranueshëm. Do të mund të ishte konsideruar për shërbesën e muzikës po të mos kishte dështuar moralisht.

5. Salomoni: ka famën si njeri i mençur, por nuk praktikon atë çfarë thotë.

6. Elia: ka dhënë prova si jokoherent dhe thyhet shumë kollaj kur është nën presion.

7. Ozea: jeta e tij familjare është një rrëmujë. I divorcuar, është martuar me një prostitutë.

8. Jeremia: shumë i prekshëm dhe alarmues, mbahet si i bezdisshëm.

9. Amos: rrjedh nga një ambjent fshatar. Më i miri për të mbledhur fiq.

10. Gjoni: thotë se është baptist, po nuk ka takt e vishet si një "hippy". Preferon të rrijë i vetmuar.

11. Pjetri: ka një karakter të ashpër dhe flitet se ka mohuar publikisht Krishtin.

12. Pali: kemi zbuluar se i mungon takti. Është shumë strikt, paraqitja e tij lë për të dëshiruar. Bën predikime shumë të gjata.

13. Timoteu: duket se ka një potencial të madh, por është shumë i ri për këtë detyrë.

14. Jezusi: priret për të fyer të tjerët me predikimin e tij, sidomos studiuesit e Biblës. Është shumë polemik.

15. Juda: duket se është një tip shumë praktik, i gatshëm për të bashkëpunuar, i aftë me paratë, kujdeset për të varfërit e vishet mirë. Jemi të gjithë dakord që ky të jetë personi i përshtatshëm për të drejtuar kishën.

Falënderojmë të gjithë ata që kanë bashkëpunuar për vlerësimin.

___________________________________

Natyra thelbësore e Perëndisë

2009-03-24T00:02:00.008+01:00

Njohja e Perëndisë. Mundësia për të njohur Perëndinë ka qenë mohuar mbi baza të shumëfishta. edhe pse është e vërtetë se njeriu nuk do të mundë ta njohë kurrë plotësisht Perëndinë, nuk rrjedh se ai nuk mund të ketë qoftë edhe vetëm një njohje minimale. Ai mund ta njohë pjesërisht, por sidoqoftë bëhet fjalë për një njohje reale dhe të vërtetë. Kjo është e mundshme sepse Perëndia ka zbuluar vetveten. I braktisur në burimet e veta njeriu nuk do kishte qenë kurrë në gjendje ta zbulonte as ta njihte.

Njohja që kemi për Perëndinë është e dyfishtë. Njeriu ka një njohje të Perëndisë që nga lindja. Kjo nuk do të thotë thjesht që, në bazë të krijimit të tij sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë, ai të kishte një aftësi natyrale për të njohur Perëndinë. As kjo nuk nënkupton se që në lindje njeriu sjell me vete në botë një farë njohje të Perëndisë. Nënkupton thjeshtë që, në kushte normale, te njeriu zhvillohet një farë njohje e Perëndisë.

Përveç kësaj njohje të lindur të Perëndisë, njeriu fiton ende njohje të Tij, duke mësuar nga zbulimi i përgjithshëm dhe special. Ajo nuk arrihet pa sforcim nga ana e njeriut, por është rezultati i kërkimit të tij të ndërgjegjshëm dhe të vazhdueshëm për njohje. Edhe pse kjo njohje është e mundur sepse njeriu lind me aftësinë për të njohur Perëndinë, ajo e çon në njohjen e Perëndisë, shumë përtej kufijve të njohjes së lindur të Perëndisë.

Njohja e Perëndisë e arrirë nëpërmjet zbulimit special. Edhe pse nuk është e mundur të përcaktohet Perëndia, është e mundshme gjithsesi të përshkruhet thelbi i tij në terma të përgjithshëm. Është ndoshta gjëja më e mirë të përshkruhet si një Frymë përsosmërie të pafundme. Ky përshkrim përfshin elementët në vazhdim:

Perëndia është Frymë. Bibla nuk përmban përkufizime të Perëndisë Atë që i afrohet më shumë e gjejmë në fjalët e Jezusit drejtuar samaritanes: "Perëndia është frymë". Kjo do të thotë se thelbësisht Ai është frymë, dhe se të gjitha cilësitë që i përkasin idesë së përsosur të frymës gjenden në Të. Fakti që Ai është frymë përjashton idenë që Ai të ketë një trup të çfarëdolloj forme dhe të jetë në çfarëdolloj kuptimi i dukshëm për syrin njerëzor.

Perëndia është person. Fakti që Perëndia është frymë nënkupton edhe që Ai ka një personalitet. Një frymë është një qenie e zgjuar e morale, dhe kur i caktojmë personalitetin Perëndisë, kemi ndërmend saktësisht që Ai është një Qenie e arsyeshme, i aftë për të përcaktuar rrjedhën e jetës së Tij. Sot ka shumë që mohojnë personalitetin e Perëndisë dhe e konceptojnë si një forcë apo një fuqi e papersonifikueshme. Perëndia i Biblës, është sigurisht një Perëndi personal, një Perëndi me të cilin mund të dialogojmë, në të cilin mund të kemi besim dhe që hyn në përvojën tonë, që na ndihmon në vështirësi dhe që na mbush zemrën me gëzim e kënaqësi. Ndër të tjera Ai u zbulua në formën personale të Jezus Krishtit.

Perëndia është pafundësisht i përsosur. Perëndia dallohet nga çdo krijesë e Tij për përsosmërinë e Tij të pafundme. Qenia dhe virtyti i Tij janë pa asnjë kufi apo mungesë përsosmërie. Jo vetëm që Ai është pa kufi, por Ai ngrihet më lart krijesave të Tij në përsosmëri morale dhe në madhështi të lavdishme. Bijtë e Izraelit i këndonin madhështisë së Tij, pasi kishin kaluar Detin e Kuq, me këto fjalë: "Kush barazohet me ty midis perëndive, o Zot? Kush barazohet me ty, i mrekullueshëm në shenjtëri, i madhërishëm në lëvdata, o çudibërës?" (Eksodi 15:11). Disa filozofë modernë flasin për Perëndinë si "i kufizuar, në shkallë zhvillimi, në luftë, i vuajtur, duke ndarë me njeriun humbjet e tij dhe fitoret e tij".
Perëndia dhe përsosmëritë e Tij janë një. Thjeshtësia është një nga karakteristikat themelore të Perëndisë. Kjo do të thotë që Ai nuk përbëhet nga pjesë të ndryshme si dhe që Qenia e Tij dhe cilësitë e Tij janë një. Mund të themi që përsosmëritë e Perëndisë janë Perëndia vetë ashtu si Ai i ka zbuluar veten njeriut. Ato janë thjesht shfaqje të Qenies së Tij hyjnore. Për këtë Bibla thotë që Perëndia është e vërtetë, jetë, dritë, dashuri, drejtësi e kështu me rradhë.

Louis Berkhof, (Përmbledhja e Doktrinës së Krishterë)

___________________________________

Bindje e arsyeshme

2009-03-23T08:43:00.010+01:00

1 Mbretërve 17:1-7:
1. Elia, Tishbiti, një nga banorët e Galaadit i tha Ashabit: "Ashtu siç është e vërtetë që rron Zoti, Perëndia i Izraelit, në prani të të cilit unë ndodhem, nuk do të ketë as vesë as shi gjatë këtyre viteve, veçse me fjalën time". 2. Pastaj fjala e Zotit iu drejtua atij, duke thënë: 3. "Largohu që këtej, ktheu nga lindja dhe fshihu pranë përroit Kerith, që ndodhet në lindje të Jordanit. 4. Do të pish ujë në përrua dhe unë i kam urdhëruar korbat që të të japin të hash atje". 5. Kështu ai u nis dhe veproi sipas fjalës të Zotit; shkoi dhe u vendos pranë përroit Kerith, që ndodhet në lindje të Jordanit. 6. Korbat i sillnin bukë e mish në mëngjes dhe bukë e mish në mbrëmje, dhe pinte ujë në përrua. 7. Mbas një farë kohe përroi shteroi, sepse nuk binte shi mbi vendin.

Në një vend ku Perëndia nuk konsiderohej dhe Fjala e tij shkelej me këmbë, një vend që qeverisej nga përndjekës të profetëve dhe shërbëtorë të përkushtuar me gjithë zemër idhujve dhe shthurjes, Perëndia na paraqet Elinë, një profet të tij.

Këtij profeti Perëndia i jep urdhër (e jo këshillë) të largohej drejt lumit. Në situatën që po kalonte Izraeli dukej e arsyeshme të qëndronte për t'i folur popullit, për të shpallur Perëndinë, por Perëndia nuk i kërkon një gjë të tillë.

Ky largim do të thonte për Elinë një braktisje totale të sigurive të tij, një braktisje të vendit, të shtëpisë e të pasurisë për të jetuar në vartësi totale nga Perëndia. Bindja ndaj këtij urdhëri kërkonte nga Elia guxim. Reagimi i Elisë do të shfaqte me të vërtetë besimin që ai shpallte me fjalë. E ardhmja që Perëndia kishte përgatitur për të, llogjikisht nuk ishte bindëse. Fakti që do të varej nga ushqimi që do t'i sillnin korbat nuk mund të ngjallë siguri. E vetmja siguri që Elia kishte në dispozicion ishte fakti se urdhëri vinte nga Perëndia.

Perëndia nuk i shfaq Elisë arsyen e këtij largimi, kjo arsye do të kuptohet në kapitujt e mëtejshëm. Nëse Elia do të dinte arsyen e këtij largimi atëherë vendimi për t'u bindur urdhërit do të ishte një rrjedhojë llogjike e arsyes.

Po të shohim realitetin e sotëm, do të vëmë re se gjëndja është e ngjashme. Shqipëria drejtohet nga persona që nuk besojnë në Fjalën e Perëndisë dhe besimi i krishterë nuk hyn në rangun e besimeve të pranuara nga shteti, madje në shumë raste këtë besim e identifikojnë si sekt.

Në një ambjent të tillë ungjillizimi është detyrë e mënjëhershme, por shpeshherë Perëndia kërkon nga bijtë e tij një periudhë formimi buzë lumit, pikërisht, ashtu si Elia, për të verifikuar personalisht tharjen e tij si dhe për të mësuar në jetë çdo të thotë të varesh drejtpërdrejt nga Perëndia. Përvoja mëson më shumë se çdolloj tjetër mënyre teorike mësimi.

Të besosh Perëndinë nuk është thjesht një hartim planesh për realizimin e një projekti ungjillor, por do të thotë të dëgjosh me vëmendje çfarë Perëndia urdhëron e të bindesh edhe kur arsyeja nuk e kupton përsenë. Kjo nuk do të thotë se Perëndia jep urdhëra të paarsyeshëm, absolutisht jo. Por shumë herë Perëndia ka një plan që ne nuk mund ta kuptojmë dhe për realizimin e tij i krishteri duhet të udhëhiqet nga projektuesi i këtij plani, e jo gjithmonë ky plan bie dakord me arsyetimin tonë.

___________________________________

Bariu i mirë

2009-03-19T11:23:00.020+01:00

"Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin; dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbasin kurrë, e askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime" (Gjoni 10:27,28).

Fjalimi i lamtumirës

(Fjalimi i fundit i predikuar nga George Whitefield në Londër, të mërkurën 30 gusht 1769 para nisjes së tij të fundit për në Amerikë)

Është një thënie e zakonshme dhe, unë besoj, e saktë, ajo që pohon se sjellja e keqe prodhon ligje të mira. Nuk e di nëse ajo mund ti përshtatet apo jo çdo situate të kësaj bote, por jam i bindur se i përshtatet shumë realiteteve frymore: mënyrat, fjalët dhe sjellja e ligë e njerëzve janë mundur nga hiri sovran i Perëndisë, për të prodhuar dhe për të qenë shkaku i fjalimeve më të mira të predikuara nga Zoti Jezus Krisht.

Do të mund të përfytyrohej se, duke qenë ai i ardhur si Bir i Perëndisë, të gjithë do të ktheheshin nga predikimi i tij; do të mund të përfytyrohej se do të kishin qenë aq të goditur nga prania e Frymës së Perëndisë sa të gjithë do të kishin pranuar se ai ishte Mesia që do të shfaqej në Izrael pas Mojsiut.

Megjithatë, është e rrallë të gjesh pjesë në të cilat Zoti predikonte një fjalim dhe të mos ishte dikush që fillonte të nxirrte kleçka mbi atë që thonte; madje, kundërshtimi i tyre shfaqej shpesh me vrull. Në shumë raste njerëzit kanë shfaqur kundrejt Krishtit atë urrejtje që do ti çonte më pas të derdhnin gjakun e tij të pafajshëm.

Në këtë kapitull Jezusi deklaron se është bariu i mirë që jep jetën e tij për delet, e prapëseprapë i thonë se është i demonizuar e i rrjedhur; lexojmë se lind një mospajtim midis Judenjve dhe shumë prej tyre thonë: "Ka një demon dhe nuk është në vete; përse e dëgjoni?". Nëse Zoti u shërbye në këtë mënyrë, çfarë duhej të prisnin shërbëtorët e tij? Të tjerë akoma thonë: "Këto nuk janë fjalë të një të demonizuari. A mundet një demon tu hapë sytë të verbërve?".

E gjithë kjo nuk shkurajon Zotin tonë; ai shkon përpara në veprën e tij; dhe ne nuk do të shkojmë kurrë përpara në veprën e Perëndisë deri kur, ashtu si Mësuesi ynë, do të jemi të gatshëm të veprojmë qoftë përballë kritikave qoftë përballë lavdërimeve; dhe ti tregojmë djallit se nuk jemi të gatshëm për ta lënë veten të kushtëzohemi as përballë kërcënimeve të tij, as përballë lajkave të tij.

Lexojmë se Krishti gjendej në Jeruzalem për festën e përkushtimit, dhe se ishte dimër; festa zgjaste, besoj, shtatë apo tetë ditë dhe përkujtonte rindërtimin e tempullit dhe të altarit, pasi Antioku i kishte përdhosur. Kjo festë sigurisht u themelua nga njerëzit dhe jo nga Perëndia, e megjithatë nuk lexoj se Zoti dhe Mësuesi ynë i bekuar të ketë predikuar kundër saj; nuk humbi kohë kundër kësaj tradite; zemra e tij ishte kthyer drejt gjërash më superiore; dhe unë besoj kur ne, ashtu si ai, jemi të mbushur me Frymën e Shenjtë, nuk do t'i mbajmë njerëzit me grindje rreth ritesh dhe ceremonish, por do të shpallim ungjillin e pastër, dhe atëherë ritet e ceremonitë do të humbin rëndësinë e tyre.

Zoti ynë nuk refuzon të shkojë drejt festës; përkundrazi, ai kalon andej, jo për të marrë pjesë, por për të pasur një mundësi për të hedhur rrjetën e ungjillit; edhe ne duhet të ndjekim këtë metodë, në vend që të debatojmë. Është lavdia e Metodizmit që kanë kaluar dyzet vjet dhe, falënderoj Zotin, asnjë nga predikuesit tanë nuk ka shkruar kurrë një fletushkë të vetme që nuk flet për doktrinat thelbësore të Shkrimit.

Zoti ynë shfrytëzonte në maksimum çdo mundësi; lexojmë se Jezusi shëtiste në tempull, nën portikun e Salomonit. Mund të mendohet se skribët dhe Farisenjtë do ta kishin thirrur për ta përshëndetur dhe për ti kërkuar të predikonte; por përkundrazi e lanë të ecte nën portik. Disa mendojnë se ecte i vetëm. Mua më duket sikur e shoh ndërsa shëtit duke vëzhguar tempullin e, mendueshëm dhe i pikëlluar, parasheh shkatërrimin e tij të afërt dhe fatkeqësitë që do të binin mbi Jeruzalemin sepse nuk kishte dalluar kohën në të cilën ka qenë vizituar.

Shërbente për t'u treguar njerëzve se nuk kishte frikë prej tyre: shëtit gati sikur të dëshironte t'i ftonte për t'ju folur, dhe nëse do të kishin pasur diçka për t'i kërkuar ai ishte i gatshëm për të ndërhyrë; dhe për tu treguar atyre, se edhe pse ata e urrenin, ai ishte aty për ata, për tu predikuar shpëtimin e Perëndisë. Në vargun 24 të këtij kapitulli lexojmë që Judenjtë pyetën Jezusin: "Deri kur do të na mbash pezull?". Ata e rrethonin ndërsa shëtiste nën portikun e Salomonit, për t'ju kundërvënë. Dhe përmbushej kështu profecia e Psalmit: "Më kishin rrethuar si bletë" (Psalmi 118:12).

Tani, pyetja drejtuar Krishtit, "Deri kur do të na mbash pezull?", mund të duket e pranueshme. Në fakt, ata njerëz mendonin se Jezusi vepronte si Absalom, i cili kërkonte me dinakëri të ligësonte zemrën e popullit të Izraelit me qëllimin që ta shpallnin Mesia. Ata që kanë një mendje mishërore kanë interpretuar gjithmonë në këtë mënyrë veprat e njerëzve mirëbërës. Duket sikur Judenjtë dëshironin që Jezusi tu fliste atyre më haptas për shkak të disa dyshimeve: "Nëse ti je Krishti, na e thuaj haptas". Dhe nuk dyshoj që ndërsa flisnin me Krishtin për ta mashtruar, shprehja e tyre dukej jashtëzakonisht e përulur dhe e devotshme. Nëse nuk do ishte përgjigjur pozitivisht, do ta kishin akuzuar sikur të ishte burracak; ndërsa po të kishte rrëfyer që është Krishti, do ta kishin akuzuar përpara guvernatorit romak sikur donte të zotëronte vendin e Cezarit. Djalli kërkon gjithmonë të bëjë të besueshme që populli i Perëndisë, i cili është përbërë nga personat më të ndershëm që ekzistojnë në botë, është kryengritës dhe rebel ndaj qeveritarëve. "Nëse ti je Krishti, na e thuaj haptas".

Zoti ynë nuk na lë në pritje, por menjëherë përgjigjet duke thënë: "Unë jua kam thënë, por ju nuk besoni; veprat që bëj në emër të Atit tim, janë ato që dëshmojnë për mua". Po të kishte thënë: "Unë jam Mesia", do ta kishin akuzuar; ai e dinte se duhet të ishte "i kujdesshëm si gjarpri dhe i thjeshtë si pëllumbi" (Mateu 10:16). Dhe shton: "Ju nuk besoni, sepse nuk jeni delet e mia".

Ai përsërit dy herë se zëmra e tyre është jobesimtare, pasi mosbesimi i tyre ishte gjëja që trishtonte më shumë zemrën e tij.

Teksti ynë vazhdon: "Delet e mia dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin; dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme e nuk do të humbasin kurrë, dhe askush nuk do ti rrëmbejë nga dora ime". Delet e mia dëgjojnë zërin tim; mendoni të më vini në vështirësi, të më kundërshtoni, por gaboheni; nuk besoni në mua sepse nuk jeni delet e mia.

Solomon Stoddard një herë ka predikuar mbi fjalët e Krishtit: "Ju nuk besoni, sepse nuk jeni delet e mia". Mund të duket një tekst që vështirësisht i përshtatet predikimit, për të bindur ata që dëgjojnë! Megjithatë Perëndia bekoi deri në atë pikë atë predikim, sa dyqind persona ndër treqind u rizgjuan nëpërmjet atij fjalimi: Perëndia bekoftë në këtë mënyrë punën e të gjithë veprimtarëve të tij besnikë.

"Delet e mia dëgjojnë zërin tim, dhe më ndjekin". Është e rëndësishme të vihet re që ka vetëm dy lloje personash të përmendur në Shkrim: nuk flitet për Baptistë apo Të Pavarur, as për Metodistë apo Presbiterianë; jo, Jezus Krishti ndan mbarë botën vetëm në dy grupime, dele apo dhi: Zoti na ndihmoftë të kuptojmë cilit prej tyre i përkasim.

Vëzhgojmë se besimtarët janë krahasuar gjithmonë me diçka që është e mirë dhe e dobishme, ndërsa për të pakthyerit ndodh e kundërta.

Me ndihmën e Perëndisë, do të përpiqem t'ju ilustroj arsyen për të cilën Krishti i quan të tijët dele. Delet, siç e dini, jetojnë së bashku; faktikisht flasim gjithmonë për tufa delesh; janë krijesa të vogla, dhe populli i Krishtit mund të quhet kështu sepse janë të vegjël në sytë e botës, dhe akoma më shumë në vetë sytë e tyre. Ndër ne nuk ka "shumë të ditur sipas mishit, jo shumë të fuqishëm, jo shumë fisnikë, por Perëndia ka zgjedhur gjërat e marra të botës për të turpëruar të urtët; dhe Perëndia ka zgjedhur gjërat e dobëta të botës për të turpëruar të fortët" (1 Korintasve 1:26,27).

Isaac Watts tha: "Këtu shoh një mbret, dhe aty një njeri të madh, por numri i tyre është i paktë".

Delet janë ndër kafshët më të padëmshme e të buta të krijuara nga Perëndia: oh, dashtë Zoti, në mëshirën e tij të pafundme, të na konfirmojë që jemi dele të tij, duke ngjallur në zemrat tona nëpërmjet Frymës së Shenjtë këtë sjellje të shenjtë zemërbutësie. "Mësoni nga unë", tha Zoti ynë i bekuar. Për të bërë çfarë? Ndoshta për të kryer mrekulli? Jo: "Mësoni nga unë, sepse unë jam zemërbutë dhe i përulur nga zemra" (Mateu 11:29). Një njeri i devotshëm tha një herë se ishte një gjendje e veçantë shpirtërore që ai e dëshironte më shumë se çdo gjë tjetër, kjo ishte përulësia; të durosh me butësi keqtrajtimet, të harrosh e të falësh: dhe megjithëse i goditur, nëpërmjet hirit të fitohet e keqja me të mirë. Shkrimi nderon Mojsiun duke dëshmuar se ai ishte "një njeri shumë zemërbutë, më tepër se kushdo mbi faqen e dheut" (Numrat 12:3). Përulësia është e nevojshme për njerëzit me pozitë; personat e zjarrtë janë të rrezikshëm.

Të gjithë e dini që delet, ndër të gjitha krijesat e botës, janë ato që priren për të bredhur e për t'u humbur më kollaj; populli i Krishtit mundet pra, me të drejtë, të krahasohet me delet; prandaj, në hyrjen e shërbesës së sotme themi: "Ne të gjithë endeshim si dele; secili prej nesh ndiqte rrugën e vet" (Isaia 53:6). Braktisni një qen apo një kalë; ata do ta gjejnë rrugën për t'u kthyer në shtëpi. Por jo delet. Kështu edhe ne, kollaj humbasimdhe kur heqim shikimin nga Bariu i Mirë fillojmë të endemi andej-këndej dhe, meqenëse kemi humbur ndjenjën e orjentimit, kthehemi në vathë të lodhur e të lënduar.

Por, në të njëjtën kohë, delet janë shumë të dobishme. Ato përgatitin në fakt terrenet për mbjelljen; na japin leshin për tu mbuluar, dhe nuk ka asgjë nga delja që, në një mënyrë apo në një tjetër, nuk shërben për diçka: oh, vëllezër të mi, Zoti bëftë të mundur që edhe në këtë karakteri ynë t'i ngjajë atij të deleve dhe na bëftë të dobishëm në veprën e tij! Bota na akuzon se anullojmë veprat e mira sepse predikojmë shpëtimin nëpërmjet besimit; por është një shpifje. Besimtarët janë persona që punojnë me duart e tyre për t'u dhënë sa munden të gjithë atyre që kanë nevojë.

Vëzhgojmë edhe që Krishti thotë: "Delet e mia". Oh, qoftë i bekuar Perëndia për atë të vogël fjalë të madhe: "e mia"! Besimtarët i përkasin Krishtit! Ati na ka zgjedhur në të: "Ati im, mi ka dhënë". Këto dele ju dhanë Jezus Krishtit nga Perëndia Atë, në paktin që përcaktuan para themelimit të botës. Lutja ime është që ata që nuk kuptojnë këto të vërteta, të marrin më shumë dritë. Jam i bindur, në fakt, që shumë prej tyre janë besimtarë të vërtetë. Megjithatë, edhe pse zemra e tyre ka eksperimentuar hirin, mendja e tyre ka nevojë për më shumë qartësi rreth këtyre të vërtetave. Perëndia na ndihmoftë të duam njëri-tjetrin me zemër të sinqertë!

Krishti i quan "delet e mia"; i përkasin sepse i ka fituar. Oh, mëkatarë, mëkatarë! Sot në mëngjes keni ardhur këtu për të dëgjuar një krijesë të mjerë duke dhënë përshëndetjen e tij të lamtumirës, por do të doja të harronit atë që predikon në këtë Tabernakull, sepse do të doja tju çoja në një vend tjetër. Do të më thoni: "Po ku dëshiron të na çosh"? Në Kalvar! Në Kalvar për të soditur gjakun që Krishti ka derdhur për të fituar ata që Ati i ka dhënë. Krishti ka çliruar të zgjedhurit me gjakun e tij, duke kënaqur në këtë mënyrë drejtësinë hyjnore në bazë të paktit që kishte vendosur me Atin. Ka qenë një detyrë e vështirë dhe e dhimbshme, por Krishti ishte i gatshëm për të qenë i bindur deri në vdekjen në kryq, me qëllim që unë dhe ju të mund t'i shmangeshim zemërimit të ardhshëm.

Delet janë të Krishtit sepse në ditën në të cilën Perëndia i viziton me fuqi ato janë bërë të afta të ndjekin vullnetarisht bariun e mirë: "Delet e mia dëgjojnë zërin tim dhe më ndjekin". Vërini mendjen mirë këtyre gjërave!

Ja një aluzion ndaj një bariu. Tani, në disa pjesë të Shkrimit, është thënë se bariu "ndjek" delet (2 Samuelit 7:8; Psalmet 78:71), ashtu siç ndodh këtu në Angli. Megjithatë, në Lindje, bariu zakonisht i paraprin tufës dhe, me shkop në dorë, thërret delet në një mënyrë të veçantë dhe ato ndjekin thirrjen e tij. Krishti thotë se delet e tij dëgjojnë zërin e tij. Ati bëri të dëgjohej zëri i tij dhe tha: "Ky është Biri im i dashur në të cilin jam kënaqur: dëgjojeni". Dhe në një rast tjetër tha: "Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: Po vjen ora, madje ka ardhur, kur të vdekurit do të dëgjojnë zërin e Birit të Perëndisë, dhe ata që e kanë dëgjuar do të jetojnë". Tani pyetja është: çfarë do të thotë të dëgjosh zërin e Krishtit?

Para se të dëgjohet zëri i Krishtit duhet dëgjuar zëri i Mojsiut, ose më mirë zëri i ligjit të Perëndisë. Nuk mund të arrihet në malin Sion nëse më parë nuk kalohet nëpër malin Sinai! Kjo është e vetmja rrugë! Di se ka disa që nuk janë në gjendje të tregojnë se kur janë kthyer, por mënyra e veprimit të Zotit nuk lë pothuajse kurrë në këtë pasiguri. Ata që kanë qenë shpëtuar, para se të shihnin shpëtimin e kryqit, kanë dëgjuar dënimin e ligjit. Dua të them se thirrja shpëtimtare në jetë është gjithmonë e paraprirë nga ballafaqimi me ligjin e Perëndisë. Ashtu si kur bën ftohtë shtrëngojmë më shumë pallton tonë, ashtu ligji e shtrëngon njeriun në prishjen e tij (Romakëve 7:7-9); por kur Ungjilli i Krishtit pastron shpirtin e tij, mëkatari zhvishet nga prishja e tij në të cilin ishte ngjitur pandarësisht dhe atëherë Krishti deklaron se mëkatet e tij janë falur.

Besimtarët dëgjojnë zërin e Krishtit në kuptimin se ai, zakonisht, është objekti i mendimeve të tyre. Kur ishin bij të djallit dëgjonin vazhdimisht zërin e tij, zërin e lakmisë së trupit, të lakmisë së syve dhe të krenarisë së jetës. Por kur Perëndia i ka thirrur, kanë dëgjuar zërin e gjakut që fliste për pajtim me Atin dhe që atëherë jetojnë duke dëgjuar zërin e Fjalës dhe të Frymës.

Kur dikush dëgjon me të vërtetë zërin e Krishtit, prova është se ai ndjek Mësuesin. Jezusi tha: "Në qoftë se dikush don të vijë pas meje, ta mohojë vetveten, ta marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë". Të shenjtët në lavdi janë përshkruar si ata që kanë ndjekur Qengjin "kudo" (Zbulesa 14:4). Të ndjekësh Krishtin do të thotë të ndjekësh në çdo çast të jetës sonë, në çdo gjest, në çdo fjalë dhe në çdo rrethanë. Kur bariu bën një shenjë me shkop, delja ndjek atë udhëzim. Besimtarët e vërtetë, pasi të kenë pritur që bariu i mirë t'u tregojë udhën e tyre me shkop, ecin pas tij duke e imituar në mënyrën e të menduarit, të folurit dhe të të vepruarit.

Tani, vëllezër të mi, para se të vazhdoj më tej, lejoni t'u drejtoj një thirrje atyre që akoma nuk i përkasin tufës së vogël të Krishtit. Shpresoj që bota të mos ketë kapur zemrat tuaja dhe vëmendjen tuaj në këtë orë të mëngjesit! Tani, ndërsa jeni këtu, dua t'u pyes nëse keni sigurinë se i përkisni Krishtit. Burrë, grua, mëkatar, vër dorën në zemrën tënde dhe përgjigjmu. A e ke dëgjuar kurrë zërin e Krishtit kaq fuqishëm sa të të bindë për ta ndjekur duke mohuar vetveten dhe duke ia besuar veten plotësisht atij? Besoj në thellësinë e zemrës sime (dhe është për mua shkak inkurajimi, tani që jam duke ju lënë) se po i flas këtë mëgjes një shumice njerëzish, shpirtrash të çmuar, që kanë dëgjuar zërin e Birit të Perëndisë dhe që, po të flisnin tani, do të thonin: "Falënderuar qoftë Perëndia që mund të ndjekim Krishtin me zemërbutësi si dele; edhe pse turpërohemi për të gjitha herët që jemi larguar prej tij, dhe për frutin e paktë që sjellim". Nëse kjo është gjuha e zemrave tuaja, lutem të keni gëzim; mirëseerdhe, shpirt i dashur, te Krishti! Oh, qoftë i bekuar Zoti për pasurinë e hirit të tij, për dashurinë e tij sovrane dhe të veçantë, që ai ka për mua dhe për ty. Dhe në qoftë se ai ka bërë të dëgjueshëm zërin e tij nëpërmjet një të varfri, të mjeri mëkatar, i qoftë Zotit Jezus Krisht gjithë lavdia.

Nëse i përket Krishtit, ai po flet për ty kur thotë: "Unë i njoh delet e mia". Krishti njeh numrin e deleve të tij, emrat e tyre, ai njeh secilin prej tyre për të cilët ka vdekur! Nëse mes tyre do të mungonte vetëm një, Ati do të dërgonte sërish Birin për ta marrë. Zoti ynë i dashur tha: "Nuk kam humbur asnjë nga ata që më ke dhënë" (Gjoni 18:9). Krishti i njeh të tijët personalisht dhe përkujdeset për ta një për një. Kujdeset e tij janë aq të veçanta, sikur të ishte vetëm ajo dele në botë. Hipokritëve ai do t'u thotë: "Unë nuk ju kam njohur kurrë". Por ai njeh të shenjtët e tij; mundimet tona, dhimbjet tona dhe tundimet tona nuk i janë të panjohura. Krishti mbledh të gjithë lotët tanë si në një enë dhe e di çfarë provash kalojmë. Ai njeh korruptimin e natyrës sonë të vjetër, vrojton nga afër çdo lëvizje tonën dhe bën të mundur që të mos humbim. Kujtoj që doktor Marryat, duke predikuar tha: "Perëndia ka një qen stani të madh që bën të kthehen delet e humbura". Është e vërtetë! Kur besimtarët largohen nga Krishti, Perëndia zgjidh djallin dhe e lë të lehë fort. Satani, në vend që të arrijë qëllimin e tij, përdoret nga Perëndia për të rekuperuar delet e humbura.

Ka një fjalë të çmueshme që do të doja të vinit re: Zoti i njeh të tijët! Çfarë ngushëllimi në këtë mendim! Ndonjëherë mendojmë se ai nuk dëgjon lutjet tona dhe jemi gati të besojmë se na ka harruar; por çfarë hiri të dish se ne jemi të tijët dhe se ai na njeh! Kur akuzohemi padrejtësisht dhe gjykohemi si çfarë nuk jemi, cili mendim mund të na ngushëllojë dhe forcojë përveçse atij që Zoti na njeh?

Por, vëllezër, ka diçka më tepër, diçka akoma më të mirë: "Unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbin kurrë, e askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime". Oh, këto fjalë përmbytshin zemrat tuaja me ngrohtësi dhe me dritë siç ndodhi me mua 35 vjet më parë! Kujtoj se isha aq ngurrues për të ndërmarrë shërbimin e krishterë sa nuk jam lutur për asnjë tjetër gjë me aq shumë intensitet, jo sepse doja ta bëja atë hap, por sepse nuk doja ta bëja! Jam lutur njëmijë herë me djersën që rridhte nga fytyra ime që Perëndia, në mëshirën e tij të pafundme, të pengonte që të hyja në shërbim përpara se ai vetë të më kishte thirrur.

Një herë, në Gloucester (kujtoj shumë mirë atë vend dhe sa herë gjendem në Gloucester e kaloj andej ngrej sytë, shoh dritaren dhe mendoj për shtratin mbi të cilin jam shtrirë), kam thënë: "Zot, nuk mund të predikoj. Do të mbushem me krenari dhe do të bie në dënimin e djallit. Zot, është më mirë që të kalojë akoma edhe pak kohë". I kam kërkuar Perëndisë të më lejojë të kaloj akoma dy apo tre vjet në Oxford sepse kisha ndërmend të përgatitja rreth 150 fjalime me qëllimin që të filloja me një rezervë të mirë materiali dhe me më shumë qetësi. Lutesha e përgjëroja Perëndinë dhe thoja: "Zot, nuk jam i përshtatshëm për të predikuar Fjalën tënde, mos më dërgo mua, mos më dërgo tani". U shkrova miqve të mi duke u kërkuar atyre të luteshin në të njëjtën mënyrë, por të gjithë këmbëngulnin që unë të hyja në këtë shërbim edhe pse nuk kisha mbushur ende 22 vjeç. Të gjitha tentativat e mia u dukën të kota dhe atëherë këto fjalë bekuan madhësisht zemrën time: "Delet e mia dëgjojnë zërin tim, e askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime".

Dashtë Perëndia që këto fjalë të mund të prodhojnë në zemrën tuaj të njëjtin efekt që prodhuan në timen! Zoti ynë i dashur e dinte se do të ishim gjithmonë të strukur nga dyshimi dhe do të ishim frikësuar se nuk do të arrinim bekimin qiellor; prandaj ka deklaruar: "Unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbin kurrë, e askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime".

Teksti ynë bën tre deklarime. Krishti pohon se i njeh delet e tij. Ndër të tjera, thotë se nuk do të humbin kurrë. Edhe nëse besimtarët shpesh mendojnë se do të humbin për shkak të prishjes së tyre dhe të lakmisë së tyre, Krishti thotë: "Nuk do të humbin kurrë". Nëse i kam thirrur jashtë nga bota dhe i kam bashkuar me mua, si mund t'i braktis në ferr e në vdekje? Jezus Krishti u ka dhënë të tijve jetën e përjetshme. Premtimi i tij është për ne një siguri, një peng, një garanci e lavdisë së përjetshme dhe Fryma e Shenjtë që na është dhënë është "vula" e trashëgimisë sonë. Në rradhë të tretë, Krishti u premton besimtarëve se askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora e tij. Ai i mbron me dorën e tij, domethënë me anë të fuqisë së tij të pafund. Kush mund ta pengojë bariun e mirë të përkujdeset për delet e tij?

Është gjithmonë dikush apo diçka që tenton të rrëmbejë besimtarët nga dora e Krishtit. Djalli, lakmia e trupit, e syve dhe krenaria e jetës kërkojnë të ndajnë të krishterët nga Zoti i tyre i dashur. Oh vëllezër! A nuk jemi vetë ne që shumë herë ndihmojmë këta armiq për të arritur në qëllimin e tyre? Por askush nuk mund të na rrëmbejë nga dora e Krishtit, aq më pak prishja dhe dobësia e zemrës sonë! "Unë u jap atyre jetë të përjetshme", thotë krishti, "shkoj në qiell t'u përgatis një vend, kështu do të jenë gjithmonë me mua". Çfarë premtimesh! Çfarë sigurie besimi! Askush nuk mund të na rrëmbejë nga dora e Krishtit! Jeta jonë është e sigurtë në duart e tij! Nuk ka një pjesë më të mirë në mbështetje të doktrinës së ngulmimit përfundimtar të besimtarëve. Çuditem të ketë disa të krishterë të sinqertë që t'i kundërvihen këtij mësimi. Sa për mua, i besoj veten time, të dashurit e mi dhe të gjitha delet e Krishtit mbrojtjes së dashurisë së tij të përjetshme.

Këtë mëngjes, ndërsa vija këtu duke përshkuar qytetin, më dukej se isha si një i dënuar me vdekje. Kur zbrita nga karroca dhe ju pashë të nxitoheshit drejt vendit të takimit tonë, më jeni dukur si ata që vrapojnë drejt vendit të ekzekutimit. Kur po ndërroja veshjen duke u përgatitur për të predikuar, kam menduar se po jepja spektakël turmës duke derdhur gjakun tim për emrin e Zotit Jezus Krisht! Thërras Perëndinë si dëshmitar, ëngjëjt, qiejt dhe tokën se nuk kam evituar të vuaj për emrin e Zotit. Do të kisha mundur të pranoja ofertat e shumta që kam marrë si, për shembull, dy distriktet që peshkopi Benson më ka ofruar kur isha ende 22 vjeç, por kam refuzuar! Oh Zot, ti e di! Ti e di se nuk kam kërkuar interesin tim as mirëqënien time, por që nga fillimi i shërbimit kam zgjedhur të vuaj për Krishtin dhe që sot, në këtë qytet të madh, kjo është ndjenja ime akoma!

Mendoja edhe që Jakobi, kur kaloi Jordanin kishte, të paktën, shkopin e tij, por unë, kur fillova studimet e mia në Oxford, nuk kisha as edhe atë. Nuk kisha shokë, nuk kisha shërbëtorë, nuk kisha askënd që mund të më ndihmonte të ambjentohesha. Perëndia vetëm, Fryma e Shenjtë u kënaq të përkujdesej për mua me qëllim që t'u predikoja emrin e Krishtit mëkatarëve. Dhe deri më sot, i mbështetur nga fuqia hyjnore, kam vazhduar të shpall Krishtin dhe ndjenjat e mia kundrejt veprës së Perëndisë dhe kundrejt popullit të tij kanë mbetur të njëjtat. Dy bashkësitë për të cilat jam përkujdesur në këtë qytet janë dashura në të njëjtën masë për zemrën time. Perëndia më ka nderuar madhësisht duke më lejuar ti përkushtoj dy ndërtesa me qëllim që emri i tij të adhurohej. Kur u ktheva në Georgia herën e parë, i besova të gjitha peshat e mia të Londrës në duart e Perëndisë. Atëherë, mundja të predikoja praktikisht në të gjitha kishat e Londrës dhe ishin gjithmonë dymbëdhjetë apo katërmbëdhjetë mbajtës të rregullit që mbikqyrnin hyrjen për të ndaluar që persona të tepërt të derdheshin në kishë. Qindra vetë më propozuan të stabilizohesha në Londër, por kam refuzuar gjithmonë këto oferta sepse doja të shpallja emrin e Krishtit në toka të huaja dhe të mbetesha një endacak në tokë. Shpresoj e lutem që akoma sot kjo të jetë ndjenja që më shtyn të nisem edhe një herë.

Tani kam arritur në pjesën më të vështirë të fjalimit. Në mëngjes, kur dola nga shtëpia, kisha frikë se mos nuk isha në gjendje të duroja këtë çast, por lutem që Zoti të më mbështesë dhe të më ndihmojë edhe ndërsa shkëmbejmë lamtumirën. Kjo është e trembëdhjeta herë që përgatitem për të kaluar oqeanin dhe në këtë moshë mendoj se do të kem ndonjë problem. Megjithëse gjithë forca ime nuk është tjetër tashmë veçse dobësi, jam plotësisht i bindur se ky është vullneti i Perëndisë. Paqja që mbikalon çdo zgjuarsi mbush zemrën time! Në duart e Atit dorëzoj shpirtin tim! Qoftë kjo edhe ndjenja juaj dhe kërkojini Zotit që të ruajë zemrën time dhe asgjë të mos mundë të më rrëmbejë nga dora e tij. Pres shumë tundime, sidomos në bord. Satani, në fakt, pret gjithmonë këtë takim, por ai që më ka ruajtur në të kaluarën do të më mbrojë edhe kësaj here e do të më lirojë nga i ligu.

Falënderoj Perëndinë që lë veprën e Londrës në një gjendje të mirë, në paqe e në qetësi. Vëllezër, dëshira e zemrës sime dhe lutja ime është që askush të mos ju rrëmbejë nga dora e tij. Dëshmoni ju kundër meje nëse kam kërkuar të tërheq dishepuj pas meje! Ku është ai shërbyes i Fjalës që mund të thotë se më ka dëgjuar të shkëshilloj apo të ndaloj dikë të shkojë për të dëgjuar cilindo predikues të vërtetë të Ungjillit? Falënderoj Perëndinë që më ka ndihmuar të përforcoj duart e të gjithëve, edhe pse më pas dikush është turpëruar për mua. Ju rrëfej se jam i bindur që Zoti do të jetë me mua e do të më forcojë duke u përgjigjur kështu përgjërimeve që i keni drejtuar në favorin tim. Nëse anija do të mbytej dhe unë do të duhej të mbytesha, ndërsa dallgët do të më mbulojnë do të them: "Oh Zot, ruaji të dashurit e mi në Londër, ruaji vëllezërit e mi në Angli, që askush të mos i rrëmbejë nga dora jote".

Oh vëllezër të mi, nuk dyshoj se ndonjë prej jush do të thirret në shtëpinë e Atit para kthimit tim. Por, vëllezër të mi të dashur, dhe ju të gjithë të pranishëm, ç'rëndësi ka? Krishti na ka dhënë jetë të përjetshme; do të ndahemi, por për t'u takuar sërish dhe në përjetësi. Tani nuk do të mundem t'ju përshëndes, do të ishte tepër e dhimbshme t'ju shoh ndërsa ecni duke u larguar nga unë. Por, pas pak, nuk do të ketë më nevojë të themi lamtumirë dhe çdo lot do të thahet nga sytë tanë. Dashtë Perëndia që asnjë prej atyre që tani po qajnë për nisjen time, të qajë në ditën në të cilën do të shfaqemi përballë Perëndisë për të qenë të gjykuar. Nëse dikush nuk është ende pjesë e tufës së Zotit, Ati ju tërheqtë tani tek jezus Krishti! Nxitohuni mëkatarë, nxitohuni! mos refuzoni të dëgjoni atë që ju flet nga qielli! Ejani, shijoni e shihni sa i mirë është Zoti. Dashtë bariu i madh i deleve t'ju tërheqë drejt vetes! Nëse s'e keni dëgjuar kurrë zërin e Krishtit, lutem që të mund ta dëgjoni tani! Çfarë ngushëllimi do të ishte për mua do të ishte për mua të di që fjalimi im i fundit në mes tuaj është përdorur nga Perëndia për të rizgjuar disa mëkatarë nga gjumi i vdekjes! Qoftë ky për ju një fjalim i vërtetë lamtumire, me qëllim që të mund t'i thoni lamtumirë botës, lakmisë së trupit, të syve dhe krenarisë së jetës! Ejani! Ejani! Te Zoti Jezus Krisht; ju dorëzoj atij.

Dhe ju, të dashura shelege të Zotit, që jeni tashmë në duart e tij, oh ju ruajtë Perëndia nga konfuzioni dhe nga devijimi; ju drejtoftë gjithmonë në këmbët e Krishtit; nuk ka rëndësi kush është bariu juaj, derisa të jeni nën kujdesin dhe drejtimin e bariut të madh e peshkopit të shpirtrave tuaj.

Zoti Perëndi ju ruajtë, bëftë të shkëlqejë mbi ju drita e fytyrës së tij e ju dhëntë paqe. Amen.

George Whitefield

___________________________________

Denominacionet

2009-03-16T10:48:00.010+01:00

Nëse kompiuteri do të kishte bindje fetare, si do të paraqiste mesazhin në mbyllje të një punimi?

Anglikan: Puna jote mundet por edhe nuk mundet të shpëtohet.
Luteran: Po nuk ndoqe udhëzimet e manualit, mos prit të shohësh të shpëtuar punën tënde.
Menonit: Dokumenti përmban fjalën "vallëzim", prandaj nuk mund të shpëtohet.
Dëshmitar i Jehovajt: Je përdoruesi numër 144001. Puna jote nuk mund të shpëtohet.
Mormon: Mund të përpiqemi të nxisim interesin tënd për të shpëtuar punën tënde?
Baptist: Nëse puna jote nuk do të shpëtohet, do të thotë se ti je i lig.
Predikues televiziv: Ky program ka bërë gabime në të kaluarën, por do të përpiqet të shpëtojë këtë "file".
Shërues nëpërmjet besimit: Nëse beson se puna jote mund të shpëtohet, atëherë ajo do të shpëtohet.
I Rilindur: Para se të shpëtojë punën tënde, ky program do të fshijë çdo të dhënë ekzistuese. Të vazhdojmë?

___________________________________

Atletët e Krishtit

2009-03-03T19:35:00.017+01:00

Shpeshherë jam përpjekur të përfytyroj se si do të mundte një sportist i krishterë të ishte i pranishëm në kultin e adhurimit pasi për ta e diela është një ditë e impenjuar në shumicën e rasteve.
Këta sportistë janë gjithmonë në qendër të vëmendjes dhe mund të gjykohen nga çdokush për çdo fjalë që shprehin si dhe për çdo veprim që kryejnë.

Kam dëshiruar të njoh nga afër botëkuptimin dhe formimin biblik të tyre, prandaj falënderoj Zotin që bëri të mundur të marr pjesë në një takim ungjillizimi të organizuar nga "Atleti di Cristo in Italia" me 2 mars në Viadana (Mantova).
Talenti dhe pasioni i grupit muzikor që gjallëroi mbrëmjen ja la vendin dëshmive të sportistëve.
Ishte interesant fakti që, ndryshe nga deklaratat apo sjelljet e sportistëve jo të krishterë, këto dëshmi karakterizoheshin nga thjeshtësia dhe përulja.

Casey Shaw (basketboll - Pesaro) theksoi rëndësinë që njerëzit u japin statistikave. Në sport statistikat kanë një rol të rëndësishëm në vlerësimin e sportistit. Në bazë të tyre një sportist mund të mburret me arritjet apo rezultatet personale. Edhe kur këto statistika nuk janë inkurajuese, fakti që skuadra në të cilën bëjnë pjesë fiton është i mjaftueshëm për tu mburrur.
Por përpara Zotit njeriu nuk mund të paraqesë asnjë lloj statistike sepse të gjithë janë mëkatarë. Gjithashtu edhe skuadra në të cilën njeriu bën pjesë nuk mund të mburret për ndonjë fitore kundrejt mëkatit. Zoti ka mposhtur mëkatin kur njeriu akoma ishte kundërshtar i Perëndisë. Ky mesazh ka ndryshuar jetën e këtij basketbollisti.

Hayden Reid (rugby - Roma) edhe pse vinte nga një familje e krishterë, nuk kishte pasur shumë konsideratë për Krishtin dhe për të krishterët, pasi besimi i prindërve të tij nuk shfaqej në jetën e tyre. Kur kishte pasur mundësinë për të ecur në jetë, kishte zgjedhur të shkonte pas epsheve dhe dëshirave. Takimi personal që kishte pasur me Zotin i kishte hapur sytë për të parë kotësinë e arritjeve të tij si dhe nevojën që Perëndia të merrte drejtimin e jetës së tij.

Tomas Guzman (futboll - Piacenza) kur ndodhej në skenë bashkë me Miguel Alonso-n (rugby - Viadana) dhe Ze Maria-n (futboll - ex Inter) shprehu se në botë është e pamundur që të gjenden bashkë një paraguajan, një brazilian dhe një argjentinas. Vetëm Perëndia mund të bashkojë në një popull të vetëm, njerëz nga gjithë bota sepse çfarë i bashkon është sakrifica e Krishtit në kryq që shkon përtej konflikteve njerëzore.

Në fund Ze Maria, që bashkë me Marco Aurelio-n (futboll, tashmë president i "Atleti di Cristo"), kanë qenë nismëtarët e krijimit të një organizate sportistësh të krishterë në Itali, mori fjalën.
Predikimi i tij nuk ishte një studim teologjik apo eskatologjik, por thjesht një përmbledhje e ungjillit.
Theksoi që edhe pse Jezusi erdhi në tokë nëpërmjet veprës së Frymës së Shenjtë, Atij ju desh të njihte vuajtjen, refuzimin dhe persekutimin që në muajt e parë të jetës. Gjon Pagëzori e shpalli publikisht Jezusin si shpëtimtar por shumë bashkëkohës, në vend që ta adhuronin, e kundërshtuan, e refuzuan, e urryen, e tradhtuan, e akuzuan dhe e ekzekutuan.
E megjithatë Jezusi i donte, i shëronte, i ushqente, i mësonte. Deri në atë pikë sa vdekja e tyre bën Zotin të qajë (Gjoni 11:35).
Edhe dishepujt shpesh nuk e kuptonin, tremben prej tij kur e shohin të ecë mbi ujë e çuditen kur Jezusi qetëson stuhinë.
Jezusi është Zoti dhe ka nën kontroll gjithçka, Ai jep jetën e Tij vullnetarisht për të shpëtuar njerëzit sepse e don njeriun dhe i bën dhuratë jetën e përjetshme. Studiuesit e Shkrimeve nuk arrinin të kuptonin këtë të vërtetë kaq të thjeshtë sa e kuptonte edhe një romak që nuk njihte Shkrimet apo një hajdut mbi kryq.
Të gjithë ne, sportistë apo jo, jemi në një garë, garë që Pali na nxit ta çojmë në fund dhe te Zbulesa mësojmë se ka një shpërblim.

Pas kësaj mbrëmje mund të them se formimi i krishterë nuk mund të përkufizohet thjesht si njohuri, studim apo frekuentim i një kishe. Formimi i krishterë është një ecje e përditshme përkrah Zotit duke dëgjuar çfarë Zoti ka për të na thënë e duke aplikuar Fjalën e tij në jetë. Formimi i krishterë shkon përtej dimensionit intelektual dhe përqafon jetën në çdo sferë të saj.
Këta sportistë dëshmojnë për një formim të thellë sepse besimi i tyre është një besim i jetuar.

___________________________________

Një identitet i ri misionar

2009-03-01T18:47:00.021+01:00

Marku 3:13-19
Pastaj ai u ngjit në mal dhe thirri pranë vetes ata që deshi. Dhe ata erdhën tek ai. Dhe ai i caktoi dymbëdhjetë që të rrinin me të dhe që mund t'i dërgonte të predikojnë, dhe të kishin pushtet të shëronin sëmundjet dhe të dëbonin demonët. Ata ishin: Simoni, të cilit ia vuri emrin Pjetër; Jakobi, bir i Zebedeut, dhe Gjoni, vëllai i Jakobit, të cilave ua vuri emrin Boanerges, që do të thotë: "Bij të bubullimës"; Andrea, Filipi, Bartolomeu, Mateu, Thomai, Jakobi i Alfeut, Tadeu, Simon Kananeasi, dhe Juda Iskarioti, i cili më pas e tradhëtoi.

Jezusi deshi, thirri ata që deshi. Ishin të gjithë mëkatarë, shpesh nuk kuptonin çfarë Jezusi u thoshte, përsa i përket besimit ishin të dobët e me zemër të ngurtë, nuk ishin të përsosur apo persona model, përkundrazi bien që në provën e parë.

Dishepujt, ashtu si të gjithë njerëzit e tjerë, kishin të meta e mangësi:

Simoni, zeloti, ishte fanatik

Mateu, publikani, ishte snob

Pietri, lideri i grupit, ishte impulsiv

"Bijtë e bubullimës" ishin ambiciozë, kërkonin të uleshin në të djathtë e në të majtë të Perëndisë.

Juda ishte ai që më pas do ta tradhtonteKëtyre njerëzve Jezusi u beson vazhdimësinë e veprës ungjillizuese që Ai vetë kishte filluar.

Kjo do të thotë se Jezusi kishte nën kontroll gjithçka. Para se ti dërgojë me një mision, Jezusi u jep një emër.
Të vesh një emër është shenjë autoriteti, pushteti. Adami, në librin e Zanafillës, u vë emrat krijesave në shenjë autoriteti dhe zotërimi mbi to.
Në Zanafillën 1, kur Perëndia flet, krijon. Perëndia tha dhe gjëja u bë. Kapitulli i parë i Gjonit shpalos veprimtarinë krijuese të Fjalës. Çdo gjë është krijuar nëpërmjet Fjalës. Kjo Fjalë që krijon u mishërua në personin e Jezusit dhe erdhi në tokë.
Kur Jezusi shpreh një emër, Ai krijon një person të ri. Duke u dhënë një emër të ri 12 discepujve, në atë çast po krijon 12 njerëz të rinj (v. 14 - caktoi).
Dishepujt marrin një identitet të ri për të qëndruar me Jezusin.
Jeta e tyre e mëparshme si dhe ajo e mëpasme dëshmojnë për mangësi apo probleme. Biografia e dishepujve nuk ishte shembullore, disa prej tyre ishin të paditur, pa kulturë, disa të tjerë kishin probleme sociale apo familjare. Nga ana njerëzore nuk kishin asnjë meritë për të fituar privilegjin që Jezusi u jep.
Të qëndronin me Jezusin, për ta nënkuptonte një lidhje të përhershme me Atë që i çliron nga këto probleme apo mangësi. Kjo i jep një kuptim të ri jetës së tyre, jeta e tyre tani është e destinuar drejt misionit dhe do të karakterizohet nga misioni. Dishepujt tërhiqen nga Jezusi për tu projektuar drejt misionit. Këta njerëz do të përcjellin më tej mesazhin që më së pari kanë përvetësuar personalisht. Nga ky moment për ta fillon një jetë e re, një rrugë reformimi, një përgatitje misionare.

___________________________________

That's my King

2009-02-25T20:49:00.008+01:00

"Ky është Mbreti im" është një pjesë nga një predikim i pastorit S. M. Lockridge, San Diego, Kaliforni 1976.

Jezus Krishti është Mbreti i çdo të krishteri.
Mbret që gjykon por i gatshëm të falë mëkatarët që pendohen.
Mbret që krijoi gjithçka, që sundon mbi çdo gjë, sovran që u përul deri në vdekjen mbi kryq për të mposhtur mëkatin.
Mbret që nga dashuria për njerëzit dha jetën e tij si flijim (kurban) për të rivendosur marrëdhënien mes Perëndisë dhe njeriut, marrëdhënie që për shkak të mëkatit ishte këputur.
Mbret që ende sot bën thirrje për pendim.

A e njeh ti këtë mbret?

___________________________________

Institutio christianae religionis

2009-02-22T00:00:00.031+01:00

"Duke konstatuar se në mbretërinë tuaj tërbimi i disa të padrejtëve ishte rritur deri në pikën sa të mos linte vend asnjë doktrine të drejtë, më është dukur me vend të përdor këtë libër qoftë si udhëzim për ata që kisha më së pari dashur të ndihmoj, qoftë si rrëfim besimi drejt jush, që të njihni doktrinën kundër së cilës ndizet zemërimi i tërbuar i kujt turbullon sot mbretërinë tuaj duke e vënë në hekur e zjarr."

Jehan Cauvin - i latinizuar në Johannes Calvinus
letër drejtuar mbretit të Francës Françesku I,
"Institutio christianae religionis" (Themelimi i fesë së krishterë), 1536

Kalvini është një personalitet shumë i ndryshëm nga Luteri apo nga Zwingli.
Që në fillim i jep një formë sistematike mendimit të tij, të shprehur në "Themelimi i fesë së krishterë" publikuar për herë të parë në latinisht, në mars 1536, me një letër dedikuar Françeskut I, në të cilën Kalvini mbron krishtërimin nga akuzat e armiqëve të tij.

"Themelimi i fesë së krishterë" është një vepër që vihet në mbrojtje të të krishterëve të persekutuar dhe që është e destinuar për tu bërë një pikë e re referimi.
Libri është i ndarë në mënyrë të përpiktë dhe shtjellon besimin, lutjen, sakramentet dhe lirinë e të krishterit.
Gjatë viteve, Kalvini bën ndryshime dhe pasuron më tej "Themelimi i fesë së krishterë" që në versionin e tij të fundit (1559-1560) paraqet përmbledhjen e plotë autentike të mendimit të tij.
Kur Kalvini ishte ende gjallë janë publikuar të paktën 25 edicione.
Teologjia e Kalvinit shtjellon temat thelbësore të Reformës:

* autoritetin absolut të Shkrimeve,

* rënien totale të njeriut skllav i mëkatit dhe i paaftë për të dëshiruar shpëtimin e vet,

* shpëtimin falas, falë Krishtit ndërmjetës i vetëm mes Perëndisë dhe njeriut.

Sipas Kalvinit besimi dhe forca në këtë botë rrjedhin nga hiri i Perëndisë. Në "Institutio christianae religionis" shkruan:
"Besimtarët duhet të jenë të ndërgjegjshëm për dobësitë e tyre, me qëllim që të përforcohen në përulësi dhe të zhvishen nga çdo besim i mbrapshtë i trupit, për tju nënshtruar plotësisht hirit të Perëndisë. Atëherë ndjejnë që fuqia e Tij është e pranishme dhe në të gjejnë garanci të mjaftueshme sigurie".

___________________________________

Gjurmë në rërë

2009-02-16T18:12:00.020+01:00

Këtë natë kam parë një ëndërr,

kam ëndërruar sikur ecja në rërë
i shoqëruar nga Zoti, dhe mbi ekranin e natës
ishin projektuar të gjitha ditët e jetës sime

Kam shikuar prapa dhe kam parë se
për çdo ditë të jetës sime,
shfaqeshin gjurmë në rërë:
një e imja dhe një e Zotit.

Kështu kam shkuar përpara, derisa
të gjitha ditët e mia mbaruan.
Atëherë u ndala duke parë pas,
duke vënë re se në disa vende
kishte vetëm një gjurmë...

Këto vende përputheshin me ditët
më të vështira të jetës sime:
ditët e ankthit më të madh,
të frikës më të madhe dhe të dhimbjes më të madhe...

Pyeta atëherë:
"Zot, Ti më kishe thënë se do të kishe qenë me mua
në të gjitha ditët e jetës sime,
dhe unë kam pranuar të jetoj me Ty,
po përse më ke lënë vetëm pikërisht në çastet
më të këqia të jetës sime?"

Dhe Zoti mu përgjigj:
"Biri im, Unë të dua dhe të thashë se do të isha
me ty gjatë gjithë ecjes tënde
dhe se nuk do të të kisha lënë vetëm
as edhe për një çast dhe nuk të kam lënë...

Ditët në të cilat ti ke parë
vetëm një gjurmë në rërë,
kanë qenë ditët në të cilat
të kam marrë në krahë".

anonim brazilian

___________________________________

Një problem i vogël

2009-02-15T17:42:00.009+01:00

Në kapitullin 7 të librit të Jozueut shohim se Izraeli gjendet përballë një qyteti të vogël e të dobët (v. 3). Detyra e Izraelit ishte të mposhte Ain. Në krahasim me fitoren spektakolare që Zoti kreu për Izraelin në Jeriko (kap. 6), përballimi i popullit të Ait dukej një punë e kollajtë. Jeriko ishte një qytet i super fortifikuar me një popull luftëtar por që Zoti gjykoi ashpër nëpërmjet Izraelit.
Jozueu adopton të njëjtën skemë, si në Jeriko: dërgon dy spiunë për të eksploruar vendin (v. 2). Sipas tyre (arsyetim njerëzor) mjaftonin 2000 persona, por për siguri ndoshta më mirë 3000. Përse të lodhej gjithë populli?
Si rezultat, Izraeli u kthye nga ajo betejë i mundur, me 36 të vdekur mbi shpatulla (v. 5). Kjo humbje uli moralin dhe guximin e popullit, Izraeli nuk ndihej më i pamposhtur (v. 5).

Një gjë e ngjashme ndodh në sport.
Ndonjëherë neglizhohet stërvitja sepse nënvleftësohet kundërshtari apo për të njëjtën arsye futen në lojë rezervat për të mos lodhur titullarët.
Izraeli para së gjithash kishte bërë gjithë këtë pa konsultuar Zotin. Zoti ishte tërhequr sepse në Izrael kishte mëkat. Në Jozueu 6:18 popullit të Izraelit i jepet një urdhër, pak vargje më tej lexojmë se dikush nuk ishte bindur (v. 20-23). Çfarë i ndodhi Izraelit nuk ishte një dënim, nuk ishte një gjykim por ishte thjesht pasoja e asaj çfarë kishin bërë.

Ligji i Përtërirë 28:15,25 - Por në rast se nuk i bindesh zërit të Zotit, Perëndisë tënd, për të respektuar me kujdes të gjitha urdhërimet dhe të gjitha statutet e tij që sot të urdhëroj, do të ndodhë që të gjitha këto mallkime do të bien mbi ty dhe do të të gjejnë. Zoti do të të braktisë në disfatë dhe në masakër para armiqve të tu; do të dalësh kundër tyre nga një rrugë dhe do të largohesh prej tyre duke ua mbathur nëpër shtatë rrugë; dhe kështu do të bëhesh një objekt urrejtjeje nga ana e të gjitha mbretërive të dheut.

Në kapitullin 8 Izraeli niset sërish në betejë, kësaj rradhe me Zotin në krye.
Pas pendimit, shenjtërimit (pastrimit) dhe pasi hoqën mëkatin, Zoti mori sërish drejtimin e Izraelit. Zoti dërgoi të luftojë një ushtri 10 herë më të madhe se më parë, dha një plan ndryshe nga ai i Jozueut por çfarë inkurajonte më shumë ishte fakti se Zoti luftonte për Izraelin (Jozueu 8:1). Në kapitullin 8 shihet superioriteti strategjik dhe dallimi midis betejës së parë njerëzore dhe betejës së Zotit. Një fitore e madhe për Izraelin, një humbje që do të thotë gjykim për Ain dhe një mësim i madh për ne!
Të krishterët janë populli i zgjedhur i Perëndisë, ashtu si Izraeli. Ecja e krishterë drejt tokës së premtuar ngjason me pelegrinazhin e Izraelit në shkretëtirë. Vështirësitë, pengesat dhe problemet që ndeshim gjatë ecjes së krishterë janë identike.
Ndonjëherë ndodhemi përballë Jerikos së fortifikuar e ndonjëherë përballë Ait të pambrojtur. Nëse Zoti është me ne, pengesat e ngjashme me Jerikon do të shemben vetvetiu sepse asgjë nuk mund ti rezistojë Perëndisë. Por në qoftë se Zoti nuk është me ne, për shkak të mëkatit tonë dhe për shkak të mosbindjes tonë, edhe pengesat më të papërfillshme do të na vënë poshtë.

Romakëve 8:31 - Çfarë të themi, pra, për këto gjëra? Në qoftë se Perëndia është me ne, kush mund të jetë kundër nesh?

Sa herë bëjmë planet tona dhe arsyetojmë si ti realizojmë, pa i kërkuar Zotit mbështetjen, faljen?

Fjalët e Urta 16:3 - Besoja Zotit veprimet e tua dhe planet e tua do të realizohen.

Sa herë lëmë pas dore mëkatet sikur të mos ishin të rëndësishëm dhe sa herë justifikojmë veprimet tona në vend që ti ekzaminojmë me nënshtrim nën dritën e Fjalës së Perëndisë?
Dhe nëse pas këtij shqyrtimi do të rezultojmë në mëkat, të mos hezitojmë për ti kërkuar Zotit faljen. Të mos privohemi nga bekimet e Perëndisë vetëm se duam të bëjmë vullnetin tonë!

Psalmet 138:7 - Edhe sikur unë të eci në mes të fatkeqësisë, ti do të më ruash të gjallë; ti do të zgjatësh dorën kundër zemërimit të armiqve të mi, dhe dora jote e djathtë do të më shpëtojë.

___________________________________

Shkrimi

2009-02-10T16:50:00.009+01:00

1. Zbulim dhe Shkrim. Termi "zbulim special" mund të përdoret në më shumë se një kuptim. Mund të karakterizojë vetëkomunikimin e Perëndisë me mesazhe gojore dhe me fakte mrekulluese. Profetët dhe apostujt shpesh merrnin mesazhe nga Perëndia shumë më parë se tua paraqisnin Shkrimit. Ato tashmë përmbahen në Shkrimin, por nuk janë e vetmja pjesë përbërëse e Biblës. Në këto mesazhe ka shumë gjëra, që nuk janë zbuluar në mënyrë mbinatyrore, por që janë rezultat studimi dhe reflektimi. Ky term, megjithatë, mund të përdoret për të karakterizuar Biblën në tërësinë e saj, atë kompleks të vërtetash çliruese e faktesh, me kontekstin e tyre historik, që gjendet në Shkrimet dhe që gëzon garancinë Hyjnore të vërtetësisë së saj në faktin që është pagabueshmërisht e frymëzuar nga Fryma e Shenjtë.

Pikërisht për këtë arsye mund të thuhet që e tërë Bibla, e jo vetëm Bibla, është për ne zbulimi special i Perëndisë. Zbulimi special i Perëndisë, nëpërmjet Biblës, vazhdon të jetojë dhe të sjellë akoma sot dritë, jetë dhe shenjtëri.

2. Prova shkrimore e frymëzimit të Shkrimit. E tërë Bibla na është dhënë nëpërmjet frymëzimit të Perëndisë, dhe si e tillë është rregull i pagabueshëm besimi dhe praktike për tërë njerëzimin. Meqenëse doktrina e frymëzimit shpesh mohohet, atëherë meriton një konsiderim të veçantë. Kjo doktrinë është e bazuar mbi Shkrimin, dhe nuk është shpikje njerëzore. Edhe pse është e themeluar mbi tekste biblike të panumërt, do të përmendim këtu vetëm disa. Shkrimtarët e Dhjatës së Vjetër udhëzoheshin vazhdimisht të shkruanin vetëm çfarë Zoti u urdhëronte (Eksodi 17:14; 34:27; Numrat 32:2; Isaia 8:1; 30:8; Jeremia 25:13; 30:2; Ezekieli 24:1; Danieli 12:4; Habakuku 2:2). Profetët ishin të vetëdijshëm që sillnin fjalën e Zotit, prandaj mesazheve të tyre u paraprinte formula: "Kështu thotë Zoti", ose: "Fjala e Zotit mu drejtua ..." (Jeremia 36:27,32; Ezekieli kap. 26, 27, 31, 32, 39). Pali fliste për fjalët e tija si fjalë të mësuara nga Fryma (1 Korintasve 2:13), deklaronte se Krishti fliste në të (2 Korintasve 13:3), dhe e përshkruan mesazhin drejtuar Thesalonikasve si Fjalë e Perëndisë (1 Thesalonikasve). Letra drejtuar Hebrenjve shpesh citon pjesë të Dhjatës së Vjetër si Fjalë të Perëndisë e të Frymës së Shenjtë (Hebrenjve 1:5; 3:7; 4:3; 5:6; 7:1). Teksti më i rëndësishëm që vërteton frymëzimin e Shkrimit është 2 Timoteut 3: 16,17 që thotë: "I gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi, që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë".

3. Natyra e frymëzimit. Ka dy konceptime të gabuara përsa i përket frymëzimit, që paraqesin dy ekstreme që duhen shmangur.

Frymëzim mekanik. Ky frymëzim është paraqitur sikur Perëndia të kishte diktuar fjalë për fjalë atë që shkrimtarët njerëzorë të Biblës duhej të shkruanin, dhe që ata ishin instrumenta pasivë ashtu si një penë në dorën e atij që shkruan. Kjo nënkupton që mendja e tyre nuk kontribuoi në asnjë mënyrë në përmbajtjen apo në formën e shkimeve të tyre. Mbi bazën e asaj që gjemë në Shkrimin, ky konceptim shumë vështirësisht mund të ishte e vërtetë. Ata ishin autorë të vërtetë, të cilët në disa raste kishin mbledhur materialin e tyre nga burimet që kishin në dispozicion të tyre. (1 Mbretërve 11:41; 14:29; 1 Kronikave 29:29; Luka 1:1-4). Në raste të tjera ata tregojnë eksperiencat e tyre si, për shembull, në shumë Psalme, dhe ngulitën në shkrimet stilin e tyre të veçantë. Stili i Isaisë ndryshon nga ai i Jeremisë dhe stili i Gjonit nuk është ai i Palit.
Frymëzim dinamik. Të tjerë mendojnë se procesi i frymëzimit ka ndikuar vetëm mbi personin e shkrimtarit, jo mbi tekstet e tij. Jeta e tyre mendore dhe shpirtërore u përforcua dhe u çua në nivele të larta, aq sa ata panë gjërat më qartë dhe patën një ndjesi të thellë të vlerës së tyre të vërtetë shpirtërore. Ky frymëzim nuk u kufizua në kohën në të cilën ata shkruan librat e Biblës, por u bë karakteristica e përhershme e shkrimtarëve dhe ndikoi mbi shkrimet e tyre vetëm tërthorësisht. Ndryshonte vetëm shkalla e frymëzimit shpirtëror të çdo shkrimtari. Kjo teori nuk përputhet me konceptimin biblik të frymëzimit.
Frymëzim organik. Konceptimi më i përshtatshëm mbi frymëzimin thotë se Fryma e Shenjtë veproi mbi shkrimtarët e Biblës në mënyrë organike, në harmoni pra me qenien e tyre të brendshme, duke i përdorur tamam ashtu si ishin, me karakterin dhe temperamentin e tyre, me dhuntitë dhe aftësitë e tyre, me edukatën dhe kulturën e tyre, me fjalorin dhe stilin e tyre. Fryma e Shenjtë ndriçoi mendjen e tyre, ndihmoi kujtesën e tyre dhe i nxiti të shkruanin, mposhti ndikimin e mëkatit mbi shkrimet e tyre dhe i drejtoi në shprehjen e mendimeve si dhe në zgjedhjen e fjalëve. Në asnjë masë, sado të vogël, Ai nuk i la shfrim të lirë të aktivitetit të tyre. Ata mundeshin të jepnin rezultatet e hetimeve të tyre, të shkruanin përvojat e tyre dhe të ngulitnin stilin dhe të folurën e tyre në librat e tyre.

4. Shtrirja e frymëzimit. Ka dallime mendimi edhe përsa i përket shtrirjes së frymëzimit të Shkrimit.

Frymëzim i pjesshëm. Nën ndikimin e racionalizmit është bërë e zakonshme të mohohet plotësisht frymëzimi i Biblës, apo të thuhet se të frymëzuara janë vetëm disa pjesë të saj. Disa mohojnë frymëzimin e Dhjatës së Vjetër dhe pranojnë frymëzimin e Dhjatës së Re. Të tjerë deklarojnë që në Bibël të frymëzuara janë vetëm mësimet morale dhe fetare të saj, kurse pjesët historike përmbajnë shumë gabime kronologjike, arkeologjike dhe shkencore. Të tjerë e reduktojnë frymëzimin me Fjalimin mbi Mal. Ata që adoptojnë këto konceptime tashmë e kanë humbur Biblën, sepse vetë këto ndryshime opinioni shfaqin që askush nuk mundet, me çfarëdo shkallë sigurie, të thotë cilat janë pjesët e frymëzuara të Biblës e cilat jo. Ka pastaj edhe një mënyrë tjetër se si frymëzimi i Shkrimit kufizohet, domethënë, ajo që supozon se mendimet janë të frymëzuara por zgjedhja e fjalëve i lihet tërësisht urtësisë së shkrimtarit. Kjo premisë është problematike për faktin se nuk mund të ndahen mendimet nga fjalët: në fakt një mendim i saktë pa fjalë është i pamundshëm.
Frymëzim i përgjithshëm. Sipas Shkrimeve çdo pjesë e Biblës është e frymëzuar. Jezusi dhe apostujt u janë referuar librave të Dhjatës së Vjetër si "Shkrimeve" për të zgjidhur ndonjë pikë mosmarrëveshjeje. Në mendjen e tyre një referim i tillë do të thotë të mbështeteshin mbi autoritetin e vetë Perëndisë. Vini re se ndërmjet librave të cilëve në këtë mënyrë u referohen, disa janë historikë. Letra drejtuar Hebrenjve citon vazhdimisht pjesë të Dhjatës së Vjetër si Fjalë e Perëndisë apo e Frymës së Shenjtë. Pjetri i vendos letrat e Palit në të njëjtin nivel me Dhjatën e Vjetër (2 Pjetrit 3:15,16) dhe Pali flet për çdo Shkrim si të frymëzuar.

Mund të bëjmë pa tjetër një hap përpara e të themi se frymëzimi i Biblës shtrihet në fjalët që ajo vetë përdor. Bibla është frymëzuar tekstualisht, që nuk do të thotë se është frymëzuar mekanikisht. Doktrina e frymëzimit tekstual mbështetet plotësisht nga Shkrimet. Në shumë raste na thuhet haptas çfarë i tha saktësisht Perëndia Mojsiut dhe Jozueut të shkruanin (Levitiku 3; 4; 6:1; 24; 7:22,28; Jozueu 1:1; 4:1; 6:2; etj.). Profetët flasin për YAHWEH si ai që u vë fjalët e Tij në gojë (Jeremia 1:9,10,11) Pali përkufizon fjalët e tij si "të mësuara nga Fryma e Shenjtë" (1 Korintasve 2:13), dhe ai ashtu si Jezusi i bazojnë argumentimet e tyre edhe mbi një fjalë të vetme (Mateu 22:43/45; Gjoni 10:35; Galatasve 3:16).

5. Përsosmëria e Shkrimeve. Reformatorët zhvilluan doktrinën e tyre mbi Shkrimet në kundërvënie qoftë të katolikëve romanë apo të disa sekteve protestante. Ndërsa Roma deklaron që Shkrimi ja detyron autoritetin e tij Kishës, reformatorët deklaronin se Shkrimi ka autoritet në vetvete sepse është Fjala e Perëndisë. Ata edhe ngulmonin për nevojën e Shkrimeve si mjeti i hirit që Perëndia ka përcaktuar në mënyrë sovrane në kundërvënie të katolikëve romanë që thonin se Kisha nuk kishte absolutisht nevojë për të, ashtu si edhe në kundërvënie të disa sekteve protestante, të cilat lavdëronin "dritën e brendshme", apo fjalën e Frymës së Shenjtë në zëmrën e popullit të Zotit, në kurriz të Shkrimit. Duke iu kundërvënë Romës ata mbrojtën edhe qartësinë e Biblës. Ata nuk mohonin që ajo përmban mistere shumë të thella për kuptimin njerëzor, por thjesht pohonin se njohja e nevojshme e shpëtimit, edhe pse jo njëtrajtësisht e qartë në çdo faqe të Biblës, prapëseprapë është komunikuar në mënyrë kaq të thjeshtë sa çdokush që kërkon sinqerisht shpëtimin mund ta marrë vetë këtë njohje, e nuk ka nevojë të varet nga interpretimi i Kishës apo i shërbimit priftëror. Së fundi, ata mbrojtën edhe mjaftueshmërinë e Shkrimeve, e kështu mohonin nevojshmërinë e traditës katolike romane dhe të dritës së brendshme të anabaptistëve.

Louis Berkhof, (Përmbledhja e Doktrinës së Krishterë)

___________________________________

Urdhërimet

2009-02-01T23:58:00.004+01:00

Një burrë, pasi lexoi 10 urdhërimet, me një psherëtimë lehtësimi ngushëllohet duke thënë: "Të paktën nuk kam bërë kurrë një shëmbëlltyrë të gdhendur!"
Pastori: "A e dini se çfarë ndodh kur shkelet një prej urdhërimeve?". Një fëmijë përgjigjet: "Sigurisht, mbeten edhe nëntë të tjera!".

___________________________________

Kallami i thyer dhe kandili tymues

2009-01-31T11:45:00.012+01:00

Mateu 12:20 - Ai nuk do ta thërmojë kallamin e thyer dhe nuk do ta shuajë kandilin që bën tym, deri sa të mos e ketë bërë të triumfojë drejtësinë.

Çfarë është më e dobët se një kallam i thyer apo një kandil tymues? Një kallam rritet në kënetë, por nëse një rosë e egër mbështetet mbi të, këputet. Nëse këmba e një njeriu e ndesh, thyhet. Edhe era që fryn e bën të lëkundet. Nuk mund të imagjinohet asgjë më e brishtë e më e paqëndrueshme se një kallam i thyer.

Tani, konsidero kandilin tymues: çfarë është? Ai ka akoma një flakëz, është e vërtetë, por dërgon një ndriçim shumë të dobët. Frymëmarrja e një fëmije mund ta fikë. Asgjë nuk ka një ekzistencë të pasigurtë si flaka e tij, e zvogëluar në minimum.
Këtu janë përshkruar gjëra të dobëta, e megjithatë Jezusi thotë që "nuk do ta thërmojë kallamin e thyer e nuk do ta shuajë kandilin tymues".

Disa bij të Perëndisë janë bërë të fortë për të kryer vepra për Të. Perëndia ka këtu e atje "Sansonët" e Tij që mund të rrëzojnë portat e Gazës e ti transportojnë në majë të kodrës. Ka disa njerëz të fortë si luanë, por shumë prej të Tijëve janë njerëz të ndrojtur; nëse vjen tundimi ata janë si zogj të kapur në një rrjetë. Nëse prova i kërcënon, janë në gjendje tju bjerë të fikët. Barka e tyre e brishtë përplaset nga çdo dallgë, tërhiqen prej dallgëve si një zog detar; gjëra të dobëta pa forcë, pa urtësi e kujdes.
E megjithatë të dobët si janë, madje pikërisht sepse janë të tillë, janë trashëgimtarë të këtij premtimi: "Ai nuk do ti rrëzojë". Në këtë konsiston dashuria! Me sa dashamirësi e me sa konsiderim të dhembshur tregohet mëshira e Jezusit.
Nuk duhet kurrë të tërhiqemi mbrapsht nga prekja e Tij. Nuk duhet ti trembemi një fjale të rëndë nga ana e Tij. Edhe pse do të mundte drejtësisht të na qortonte për dobësinë tonë, Ai nuk e bën.
Kallamët e thyer, siç jemi ne, nuk do të shkelen prej Tij dhe kandilat tymues nuk do të shuhen.

Charles Haddon Spurgeon

___________________________________

Ndershmëria në vendin e të korruptuarve

2009-01-30T14:39:00.012+01:00

Problemet shoqërore si kriminaliteti, konfliktet e padrejtësitë, jo vetëm në Shqipëri, pasqyrojnë ekzistencën e një legjislacioni thjesht formal.
Shkrimi i mëposhtëm nuk është shkruar nga një i krishterë por në të çdo i krishterë duhet të identifikohet si i ndershëm në një shoqëri të kalbur. Në një shoqëri të tillë të mbytur në mashtrime e konflikte politike, në spekullime e abuzime me fronin, në çdo aspekt të jetës çdo i krishterë duhet të marrë një pozicion e të jetë një shembull, një dëshmi e gjallë e veprës së Krishtit në jetën e tij:

"Ishte një vend që mbështetej mbi jashtëligjshmërinë.

... Të gjitha format e jashtëligjshmërisë, nga ato më dinaket deri në ato më mizoret lidheshin në një sistem që kishte një qëndrueshmëri të tijën kompaktësi dhe koherencë dhe në të cilin shumë njerëz mund të gjenin fitimin e tyre praktik pa humbur fitimin moral të ndjesisë së ndërgjegjes së pastër. Do të kishin mundur pra të quheshin unanimisht të lumtur, banorët e atij vendi, po të mos bëhej fjalë për një kategori po aq të shumtë qytetarësh të cilëve nuk dihej çfarë roli t'u caktohej: të ndershmit.

... nuk kishin ç'të bënin nëse ishin të tillë, nëse gjërat që ata kishin për zemër nuk ishin drejtpërdrejt të vlerësueshme në para, nëse koka e tyre funksiononte gjithmonë në bazë të atyre mekanizmave të vjetër që lidhin fitimin me punën, stimën me meritën, kënaqësinë vetjake me kënaqësinë e personave të tjerë.

Në atë vend njerëzish që ndiheshin me ndërgjegjen në rregull ishin të vetmit që bëheshin gjithmonë merak të pyesnin veten në çdo çast se çfarë do të ishte dashur të bënin. E dinin se tu bënin moral të tjerëve, të indinjoheshin, të predikonin virtytin janë gjëra që gjejnë shumë kollaj aprovimin e të gjithëve me hir apo me pahir. Pushtetin nuk u dukej aq interesant për ta ëndërruar për veten (të paktën atë pushtet që ëndërronin të tjerët); nuk krijonin iluzione që në vende të tjera nuk do të ishin të njëjtat hile, edhe pse të mbajtura më fshehur; në një shoqëri më të mirë nuk shpresonin sepse e dinin që më e keqja është gjithmonë më e mundshme.

A duhej ti dorëzoheshin zhdukjes? Jo, ngushëllimi i tyre ishte të mendonin që ashtu si në skaj të të gjitha shoqërive gjatë mijëvjeçarëve ishte përjetësuar një kundërshoqëri keqbërësash, xhepistash, hajdutësh, mashtruesish, një kundërshoqëri që nuk kishte pasur kurrë asnjë pretendim për tu bërë shoqëri, por vetëm të mbijetojë në palët e shoqërisë dominuese e të deklarojë mënyrën e vet të ekzistencës në inat të parimeve të përkushtuara, dhe për këtë kishte shfaqur mbi vetveten (të paktën nëse shihet jo shumë nga afër) një imazh të lirë e jetësor, po kështu edhe kundërshoqëria e të ndershmëve ndoshta do tja dilte të ngulmonte akoma për shekuj...
... në këtë mënyrë do të simbolizonte diçka thelbësore për të gjithë, për të qenë imazh i diçkaje që fjalët nuk dinë ta shprehin, i diçkaje që nuk është thënë akoma e që akoma nuk e dimë se ç'është."*

Italo Calvino

*marrë nga "La coscienza a posto (Apologo sull'onestà nel paese dei corrotti)"
në Romanzi e racconti, volume III (i Meridiani, Mondadori)

___________________________________

10 gjëra që Perëndia nuk do të dojë të dijë

2009-01-27T23:44:00.012+01:00

1. Perëndia nuk do të dojë të dijë çfarë makinash ke pasur; do të të pyesë nëse ke shoqëruar nevojtarë.

2. Perëndia nuk do të dojë të dijë sa metra katrorë ke pasur shtëpinë; do të të pyesë sa persona ke mirëpritur.

3. Perëndia nuk do të dojë të dijë ç'lloj rrobash ke veshur; do të të pyesë nëse ke kontribuar për të veshur njerëz të tjerë.

4. Perëndia nuk do të dojë të dijë sa të gjatë e të bukura kanë qenë udhëtimet e tua; do të të pyesë nëse je ndalur për t'i dhënë një përkëdhelje kujt ka qenë buzë rrugës tënde.

5. Perëndia nuk do të dojë të dijë sa ishte rroga jote; do të të pyesë nëse për ta fituar ke larguar vëmendjen dhe kujdesin nga kush të ka dashur të mirën.

6. Perëndia nuk do të dojë të dijë çfarë diplomimi ke pasur; do të të pyesë nëse e ke kryer punën tënde sa më mirë që ke mundur.

7. Perëndia nuk do të dojë të dijë sa miq ke pasur; do të të pyesë nëse je treguar një mik i vërtetë.

8. Perëndia nuk do të dojë të dijë në çfarë lagje ke banuar; do të të pyesë nëse ke treguar kujdes ndaj fqinjëve të tu.

9. Perëndia nuk do të dojë të dijë ç'ngjyrë kishte lëkura jote; do të të pyesë çfarë ka qenë fshehur në zemrën tënde.

10. Perëndia nuk do të dojë të dijë përse je vonuar kaq shumë për tu afruar te Ai; do të të zgjasë dorën e tij dhe do të të shoqërojë me dashuri drejt dyerve të Parajsës.

___________________________________

Zot çudish

2009-01-25T08:01:00.009+01:00

Në këtë botë të ndërlikuar dhe të papërsëritshme, ku çdo hollësi ka funksionin dhe rëndësinë e vet, çdo gjë dëshmon për një vepër krijuese të pashoqe, e për një Krijues me aftësi të pafundme.

lulja e çelur e botës është një katedrale e katedraleve, e neve na mbetet veç të prekim me gjunj tokën e të recitojmë dominus non sum dignus.

Giuseppe Sermonti

"Dimenticare Darwin, ombre sull'evoluzione", Rusconi, Milano 1999 faqe 57

___________________________________

Working on a dream

2009-01-24T10:47:00.010+01:00

Born in the USA.
I pari në Long Branch, New Jersey. I dyti në Honolulu, Hawaii.
I pari është Bruce Springsteen, rocker që katalizon shpresat, energjitë e idealet prej më shumë se tridhjetë vjetësh. I dyti është Barack Obama, presidenti i 44-t i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Edhe Bruce ka zgjedhur Barack-un dhe nuk e ka fshehur kurrë simpatinë për ex-senatorin e Chikago-s. Disku i tij i ri që del një javë pas shpërnguljes së Obama-s në Shtëpinë e Bardhë është një homazh: "Working On A Dream", i realizuar me historiken "E Street Band" dhe do të jetë në shitje nga 27 janari.

Kënga që i jep titullin albumit është një balladë që Springsteen ka ekzekutuar në version akustik, i shoqëruar nga e shoqja Patti Scialfa, gjatë mitingut elektoral të Obama-s në Cleveland, në Ohio, 2 nëntorin e kaluar.

Martin Luther King kishte një ëndërr:

«Kam një ëndërr: që një ditë ky komb të ngrihet e të jetojë plotësisht domethënien e vërtetë të besimit të tij: "I mbështesim këto të vërteta të vetëdukshme: që të gjithë njerëzit kanë qenë krijuar të njëjtë"»

(Martin Luther King, 28 gusht 1963 fjalim në Lincoln Memorial, gjatë marshimit për punë e liri)

Sot Springsteen këndon:
"Edhe pse ndonjëherë duket kaq larg, jam duke punuar për të realizuar një ëndërr".
Kjo është një nga kolonat zanore të Amerikës së re.

Kemi mësuar të fluturojmë si zogjtë, të notojmë si peshqit, por nuk kemi mësuar artin e të jetuarit si vëllezër.

Martin Luther King

___________________________________

Dylbi dhe Orkestra

2009-01-23T22:30:00.011+01:00

C.S. Lewis, megjithë kundërshtimin dhe depresionin e tij, ashtu si ai vetë thotë, gjatë kthimit në krishtërim, është një nga studiuesit më domethënës të shekullit XX. Ja një pjesë që ndihmon, kështu ka qenë për mua, meditimin.
"Nëse qenia jonë nuk është mbajtur e pastër dhe e lustruar, vizioni ynë i Perëndisë do të errësohet, ashtu si hëna e parë me nëpërmjet një teleskopi të pisët...
Perëndia mund të shfaqet ashtu si është realisht vetëm njerëzve realë. E kjo do të thotë njerëzve që të mos jenë jenë vetëm të mirë individualisht, por të jenë të bashkuar në një trup, të duan njëri tjetrin, e t'i shfaqin Perëndinë njëri tjetrit.
Sepse kështu Perëndia donte të ishte njerëzimi: si muzikantë të një orkestre të vetme, apo organe të një trupi të vetëm.

Si rrjedhojë, i vetmi instrument me të vërtetë i përshtatshëm për të mësuar diçka mbi Perëndinë është tërë bashkësia e krishterë, që së bashku e presin. Përbashkësia e krishterë është, si të thuash, instrumenti teknik i kësaj shkence, pajisja e laboratorit.
Ja përse të gjithë ato personazhe që herë pas here dalin me patentën e ndonjë feje të tyre të thjeshtuar për të zëvendësuar traditën e krishterë janë vetëm bjerraditës ... si një njeri që duke pasur si të vetmin instrument një dylbi të vjetër lufte dëshiron të vërë në vijë astronomët e vërtetë. Ai mund të jetë një tip i zgjuar, ndoshta më i zgjuar se ndonjë astronom autentik, por është i destinuar të bëjë një vrimë në ujë. Dhe pas dy vjetësh askush nuk do të kujtohet për të, ndërsa shkenca e vërtetë do të vazhdojë të ecë përpara.
Nëse krishtërimi do të ishte një shpikje e jona, do të mund ta bënim më të thjeshtë. Por nuk është. Nuk mund të garojmë në thjeshtësi me atë që shpik fe. Si do të mundnim? Kemi të bëjmë me realitetin.
Kushdo është i zoti të jetë i thjeshtë, nëse nuk ka një realitet për të vlerësuar."

C.S. Lewis, "Krishtërimi kështu si është"

artikull i marrë e i përkthyer me leje nga: http://trasformare.blogspot.com/

___________________________________

Varësi e dyanshme

2009-01-21T22:58:00.010+01:00

Zgjedhja e Barack Obama-s, president i Shteteve të Bashkuara ka tërhequr vëmendjen e gjithë botës që nga fushata elektorale e deri tani. Për shumë njerëz, kjo zgjedhje shënon realizimin e ëndrrës së Martin Luther King dhe fillimin e një epoke të re në të cilën personi nuk vlerësohet në bazë të ngjyrës së lëkurës:

"Unë kam një ëndërr, që katër fëmijët e mi të vegjël do të jetojnë një ditë në një komb në të cilin nuk do të gjykohen për ngjyrën e lëkurës, por për cilësitë e karakterit të tyre. Kam një ëndërr, sot!"

(Martin Luther King, Washington, 28 gusht 1963)

Shumë amerikanë dëshirojnë një ndryshim social. Kërkojnë tërheqjen nga iniciativa donkishoteske kundër Irakut dhe armëve bërthamore joekzistuese, si dhe mbylljen e çfarëdolloj konflikti.
Jo vetëm për amerikanët, por për të gjithë botën një problem jo pak i rëndësishëm është ekonomia e sëmurë që ka nevojë për ndërhyrje të shpejtë e serioze. Shumë vende të botës ashtu si Shqipëria, janë impenjuar duke u sakrifikuar shumë në shkëmbim të një vlerësimi apo shpërblimi ekonomik nga SHBA. Tani që ky burim ekonomik po rrezikon shterrjen, të gjithë presin një ndryshim.
Shumë të tjerë shpresojnë në një ndryshim fetar. Që nga ultimatumet e Al-Qaedës për një kthim në Islam e deri në komentet e shtypit panarab shihet dëshira dhe shpresa për një kthesë në qëndrimin dhe në politikën kundrejt besimeve të tjera.
Një fakt është i dukshëm: e gjithë bota është e pushtuar nga Obama-mania. Me këtë qëndrim shumë kombe bashkë me Shqipërinë kanë shfaqur se në një farë mënyre janë të varur nga dikush, përtej Atlantikut.

Kjo varësi është e nevojshme!

Në krahun lindor vijnë lajme të një natyre tjetër. Rusia edhe këtë vit ka treguar se i pëlqen loja e rubinetave të gazit. Hapja dhe mbyllja e gazit nuk është tjetër veç një mënyrë për të kujtuar kush është ai që ka në vartësi jo vetëm ekonomike, pothuajse, gjithë Europën. Fuqia energjetike ruse si dhe politika e frikshme e saj pothuajse kanë përulur një pjesë të mirë të Europës.
Kjo manovër është argumentuar me pretekste të hijshme si çështja e sigurisë dhe dëshira për të vënë rregull duke ndaluar vjedhjen e duke pretenduar pagesat e prapambetura. Çuditërisht, Rusia këtë dëshirë për rregull e për siguri nuk e aplikon në fusha të tjera problematike të jetës sociale të brendshme. Megjithatë Europa e ka marrë saktë mesazhin: në një farë mënyre janë të varur nga dikush përtej Uralit.

Kjo varësi është e detyruar!

Pas këtyre komenteve do t'ju pyesja: "A jemi vërtet të pavarur?"

___________________________________

Qumësht e Mjaltë

2009-01-19T21:09:00.011+01:00

Fotografia "Qumësht dhe Mjaltë" është marrë nga mostra fotografike "Shije në fuqi - Ushqimet në Bibël" që propozon një sërë fotografish të realizuara nga Leandro Sabin Paz dhe që paraqesin ushqimet e përmendura në faqet e Librit të Shenjtë mes të cilëve fiqtë, bajamet e peshqit.

Leandro Sabin Paz është një argjentinas 26-vjeçar që banon në Trento (Itali), me besim ungjillor.

Që në moshën 17-vjeçare kultivon pasionin për fotografinë, që me kohën është bërë profesion.
Nga shërbimet martesore, në fillesat e tij, deri në studiot publicitare, ky artist ka bashkëpunuar me fotografë të ndryshëm profesionistë nga Buenos Aires, Barcelona e Milano duke u specializuar në sektorin e fotografisë still-life (natyrë e vdekur) dhe food (ushqim).

___________________________________

Fajtorë

2009-01-18T07:47:00.012+01:00

Dëshmi e Hudson Taylor (1832 - 1905)

Ndërsa gjendesha në Ningpo u njoha me John Jones, që përfaqësonte bashkë me Doktor Parker-in "Shoqatën Ungjillizuese për Kinën" në atë qytet. Duke parë se nuk mund të kthehesha në Swatow vendosa të bashkëpunoja me këta dy vëllezër në Ningpo e aty për aty i shoqërova gjatë udhëtimit të tyre.

Në pasditen e ditës së dytë, vetëm 30 milje larg Shangait, Zoti Jones dhe unë ju afruam qytetit të madh të Sungkiang. Në këtë pikë sugjerova të zbrisnim në tokë për ti predikuar ungjillin turmës që ishte mbledhur para portave të qytetit buzë bregut.
Në mes të pasagjerëve të anijes sonë ishte edhe një burrë që kishte dalë shpesh jashtë shtetit gjatë udhëtimeve të tij të shumta. Kishte vizituar edhe Anglinë ku i kishin ndryshuar emrin në Peter (Pjetër). Edhe pse kishte dëgjuar ungjillin, nuk kishte eksperimentuar akoma fuqinë e mesazhit të shpëtimit. Një mbrëmje më parë i fola seriozisht për nevojën e shpëtimit të shpirtit të tij. Dëgjoi me vëmendje dhe mbeti i prekur deri sa sytë ju mbushën me lot. Nuk ishte akoma i qartë nëse do të kishte vendosur përfundumisht të pranonte Krishtin. Për këtë arsye u gëzova shumë kur më tha se donte të më shoqëronte në tokë për të dëgjuar predikimin tim.
Vajta në kabinë për të mbledhur broshurat dhe librat që donim të shpërndanim pas zbritjes sonë. Befasisht u shqetësova nga një zhurmë e ndjekur nga një britmë që vinin nga jashtë. Dola menjëherë në urë dhe me pjamen e parë kuptova çfarë kishte ndodhur. Peter kishte rënë në det!
Njerëzit e tjerë ishin ndalur mbi urë dhe vëzhgonin të pafuqishëm pikën ku fatkeqi ishte zhdukur në ujë. Askush nuk bëri asnjë tentativë për ta shpëtuar.
Një erë e fortë na bënte të përparonim shpejt pavarësisht nga rryma e kundërt. Bregu i ulët e pa gjelbërim nuk jepte asnjë pikë referimi për të llogaritur distancën mes nesh dhe njeriut që po mbytej. Pa humbur kohë mblodha velën e u hodha në ujë me shpresën për ta gjetur. Pashë përreth me një ndjenjë dëshpërimi sepse nuk arrija ta dalloja dhe vura re një barkë peshkatarësh e pajisur me një rrjetë të çuditshme të stolisur me gança. Kuptova menjëherë se Peter mund të nxirrej jashtë me atë rrjetë.
"Ejani këtu" thirra plot me shpresë të re, "ejani këtu me rrjetën tuaj dhe spastroni fundin. Këtu një njeri po mbytet".
"Veh bin (s'kemi nge)" ishte përgjigja pa zemër.
"Si mund të thoni se s'keni nge" thirra i ngashëruar. "Ju thashë se një njeri po mbytet!"
"Jemi të zënë tani me peshkimin" u përgjigjën "prandaj nuk kemi kohë".
"Mos u shqetësoni për peshkimin" replikova, "ju ofroj më shumë para se ç'mund të fitoni me peshkimin për ditë me rradhë. Por ju lutem ejani më së fundi këtu!"
"Sa para na jep?"
"Nuk mund ta diskutojmë tani. Ejani ose do të jetë shumë vonë. Ju jap pesë dollarë" (në atë kohë ishte një shumë me vlerë).
"Nuk na mjafton" thanë peshkatarët. "Na jep 20 dollarë, dhe do të hedhim rrjetën".
"Nuk kam pasuri të mëdha. Por ejani më në fund e do tu jap gjithë çfarë kam".
"E sa është pak a shumë?"
"Nuk e di me saktësi, rreth 15 dollarë".
Përfundimisht edhe pse shumë ngadalë, u afruan te unë duke rremuar e pastaj hodhën rrjetën. Nuk zgjati as edhe një minut dhe nxorrën trupin e pajetë të njeriut. Peshkatarët protestuan dhe u zemëruan me ne sepse nuk kënaqëm menjëherë pretendimin e tyre të pafytyrë pasi ishim të impenjuar të rigjallëronim njeriun akoma me shpresën për ta shpëtuar. Fatkeqësisht të gjithë përpjekjet tona ishin të kota - jeta e tij ishte fikur.

Fajtorë!

Kjo eksperiencë më trishtoi thellë dhe më hapi sytë mbi domethënien e madhe shpirtërore përsa i përket një realiteti shumë më tragjik. Peshkatarët në fjalë a nuk ishin vallë drejtpërdrejtë përgjegjës për vdekjen e këtij kinezi të mjerë sepse kishin mjetet për ta shpëtuar menjëherë, por nuk i përdorën? Po, ishin fajtorë.
Megjithatë le të reflektojmë një çast para se t'i gjykojmë me qëllim që Ai që është më i madh se Natan mos të na përgjigjet me "Je ti ai njeri!". Nëse është e pazemërt dhe e ligë të mos shpëtosh trupin, sa më i madh do të jetë dënimi i atij që lejon që një shpirt të humbasë dhe pastaj thotë: "A jam unë vallë rojtari i vëllait tim?".
Zoti Jezus dërgon mua, dërgon ty, vëlla i dashur dhe ty motër e dashur. "Shkoni" thotë Ai. "Shkoni nëpër tërë botën dhe predikoni ungjillin çdo krijese". Duam ti përgjigjemi duke thënë: "Jo, nuk kam nge tani!"? Duam të replikojmë me sebepin se jemi shumë të zënë me peshkimin për të shkuar? Se kemi blerë një terren e që s'mund ta lëmë? Se kemi blerë pesë palë buaj apo se jemi martuar apo se jemi shumë të zënë për të shkuar?

"Ne të gjithë duhet të paraqitemi përpara gjykatës së Krishtit, me qëllim që çdokush të marrë shpërblimin e gjërave të kryera në trup në bazë të asaj që ka bërë, qoftë për mirë apo për keq".

Le të mos harrojmë shpirtrat e humbur. Le të reflektojmë mbi Kë ka thënë:
"Çliro ata që i tërheqin drejt vdekjes dhe mbaji ata që po i çojnë në thertore. Po të thuash: "Ja, ne nuk e dinim", ai që peshon zemrat a nuk e shikon? Ai që ruan shpirtin tënd nuk e di vallë? Ai do t'i japë secilit simbas veprave të tij."

(Fjalët e Urta 24:11-12)

___________________________________

Luani dhe gjarpëri

2009-01-17T02:44:00.010+01:00

Të jesh i shpëtuar për të shkuar në qiell është vetëm një aspekt i rezultateve të lavdishme të veprës së shpëtimit. Është e vërtetë që kemi qenë "të shpëtuar nga zemërimi i ardhshëm", por këtu mbi tokë shpëtimi duhet të na bëjë të eksperimentojmë një triumf akoma më të madh.

Askush që është një i krishterë i vërtetë, nuk mund të ketë mëkatin që mbretëron në trupin e tij të vdekshëm. Është e vërtetë që mëkati është në ne e do të jetë deri në ditën e lavdimit tonë, por nuk mund e nuk duhet të na dominojë. Nuk duhet të jetë mbreti absolut i jetës tonë!

Me Krishtin Zot të zemrës, mëkati duhet të jetë i poshtëruar.
Luani i fisit të Judës duhet të mbizotërojë mbi gjarpërin e lashtë.
Nëse zemra jote nuk është e shenjtë dhe jeta jote nuk është e transformuar, nuk je i shpëtuar. Nëse Shpëtimtari nuk të ka shenjtëruar, rinovuar duke të dhënë dashuri për shenjtërinë e urrejtje për mëkatin, nuk mund të jesh një krijesë e re.
Hiri që nuk na bën më mirë se të humburit nuk mund të jetë hir.

Kërkoni paqe me të gjithë dhe shenjtërim, pa të cilin askush nuk ka për të parë Perëndinë, (Hebrenjve 12:14).
"Le t'i largohet paudhësisë kushdo që përmend emrin e Krishtit" (2 e Timoteut 2:19)

Charles Haddon Spurgeon

___________________________________

Dëshira

2009-01-15T18:43:00.004+01:00

Një stuhi e fortë bore i detyroi shkollat, në një zonë malore, të mbylleshin. Kur fëmijët u kthyen në shkollë pas pak ditësh, mësuesja pyet klasën e saj nëse e kanë përdorur në mënyrë të dobishme kohën që kanë qëndruar në shtëpi. “Sigurisht”, përgjigjet një vajzë, “jam lutur që të binte akoma më shumë borë”.
Në shkollë gjatë orës së fesë. Pastori: "Paolino, a do të pëlqente të shkoje në parajsë?". Paolino: "Po, por nëna më ka thënë të kthehem në shtëpi menjëherë pas mësimit":

___________________________________

Ungjilli në qendër

2009-01-14T22:16:00.010+01:00

Duke shfletuar disa materiale më bëri përshtypje historia e tre personave që shkuan në kultin e një kishe.

I pari ishte një biznesmen i falimentuar e po shqyrtonte të vetvritej.
I dyti ishte një djalosh që kishte vënë në kokë idenë e jashtëzakonshme për të vjedhur punëdhënësin e tij sepse paga e tij i dukej e vogël.
I treti ishte një grua e re e epshur të shkuar me këdo.

Kori i kishës u ngrit për të intonuar një këngë që fliste për ndërtimin e mureve të Sion-it. Predikuesi më pas recitoi një lutje para se të vazhdonte me fjalimin e tij që titullohej: "A ka jetë në planetin Mars?".
Në këtë mënyrë këto shpirtra të etur morën gurë në vend të bukës.
Biznesmeni vrau veten, djaloshi vodhi pronarin e përfundoi në burg dhe gruaja e re ju kthye jetës së saj të mëparshme.
Jezus Krishti, Biri i Perëndisë, që fal mëkatet e dëshiron të dhurojë një jetë të re duhet të jetë tema qendrore e predikimeve tona.

___________________________________

Zbulimi

2009-01-11T19:47:00.008+01:00

Zbulimi në përgjithësi. Diskutimi mbi fenë na çon shumë natyrisht në atë mbi zbulimin dhe origjinën e tij. N.q.s. Perëndia nuk do të kishte zbuluar vetveten, feja do të ishte e pamundur. Njeriu nuk do të mundte të kishte asnjë njohje të Perëndisë nëse Perëndia nuk do të ishte bërë i njohur. Vetvetiu njeriu nuk do të kishte zbuluar kurrë Perëndinë. Ne bëjmë një dallim midis zbulimit të Perëndisë në natyrë dhe zbulimit të Tij në Shkrimet.
Ateistët dhe agnostikët, natyrisht, nuk besojnë në zbulimin. Panteistët ndonjë herë flasin për të, edhe pse në mendimin e tyre nuk ka vend për zbulimin. Deistët pranojnë që ka një zbulim të Perëndisë në natyrë, por mohojnë nevojën, realitetin e deri edhe mundësinë e një zbulimi special ashtu si e kemi në Shkrimet. Ne besojmë qoftë në zbulimin natyror ashtu edhe në zbulimin special.

Zbulimi i përgjithshëm. Zbulimi i përgjithshëm i Perëndisë, sipas rendit kohor, i paraprin zbulimit të Tij special. Ajo nuk arrin te njeriu në formën e komunikimit gojor, por nëpërmjet fakteve, forcave dhe ligjeve të natyrës, nëpërmjet formimit dhe veprimeve të mendjes njerëzore, ashtu si edhe nëpërmjet fakteve të eksperiencës e të historisë. Bibla i referohet asaj në tekste si Psalmi 19:1,2; Romakëve 1:19,20; 2:14,15.

Pamjaftueshmëria e zbulimit të përgjithshëm. Edhe pse racionalistët dhe deistët e konsiderojnë këtë zbulim të përshtatshëm për nevojat tona, katolikët romanë dhe protestantët pajtohen mbi faktin që ai nuk është i mjaftueshëm. Ai u errësua nga ndikimi i dëmshëm i mëkatit mbi krijimin e bukur të Perëndisë. Shkrimi i dorës së Perëndisë nuk u fshi krejtësisht, por u bë ybehtë e i padallueshëm. Ky zbulim nuk komunikon më një njohje të besueshëm të Perëndisë e prandaj nuk na jep një themel të sigurtë mbi të cilin të ndërtojmë të ardhmen tonë të përjetshme. Konfuzioni aktual fetar i atyre që do të donin të bazonin fenë e tyre mbi një bazë ekskluzivisht natyrore, provon qartë pamjaftueshmërinë e tij. Zbulimi i përgjithshëm nuk jep as edhe një bazë të përshtatshme për fenë në përgjithësi, aq më pak për fenë e vërtetë. Edhe paganët flasin për zbulime speciale të hamendshme. Zbulimi i përgjithshëm dështon plotësisht në ndihmesën ndaj nevojave shpirtërore të mëkatarëve. Edhe pse ky zbulim na jep ndonjë ide të mirësisë, diturisë dhe fuqisë së Perëndisë, nuk na komunikon asgjë mbi Krishtin si shpëtim i vetëm.

Vlera e zbulimit të përgjithshëm. E gjithë kjo nuk do të thotë që zbulimi i përgjithshëm nuk ka asnjë vlerë. Ai spiegon përse në fetë pagane ka edhe elemente të vërtetë. Për shkak të këtij zbulimi paganët e konsiderojnë veten si krijesa të Perëndisë (Veprat 17:28), kërkojnë Perëndinë sikur të kishin mundësi për ta gjetur (Veprat 17:27), zbulojnë në të cilësitë e padukshme të Perëndisë, fuqinë dhe hyjninë e Tij të përjetshme (Romakëve 1:19,20), bëjnë vetvetiu gjërat e përcaktuara nga ligji i Perëndisë (Romakëve 2:14). Edhe pse ata jetojnë në errësirën e mëkatit e të paditurisë, dhe mbrapshtojnë të vërtetën e Perëndisë, ata mund të gëzojnë pjesërisht ndriçimin e Fjalës (Gjoni 1:9) dhe veprimtarinë e përgjithshme të Frymës së Perëndisë (Zanafilla 6:3). Përveç kësaj, zbulimi i përgjithshëm i Perëndisë formon sfondin e zbulimit të Tij special. Kjo e fundit nuk mund të kuptohet plotësisht pa të parën. Shkenca dhe historia kontribuojnë për të ndriçuar faqet e Biblës.

Zbulimi special. Përveç zbulimit të Perëndisë në natyrë ne kemi edhe zbulimin special të Tij tashmë të përfshirë në Shkrimet. Bibla është kryesisht libri i zbulimit special të Perëndisë, një zbulim në të cilin faktet dhe fjalët shkojnë dorë për dore: fjalët interpretojnë faktet dhe faktet u japin përmbajtje fjalëve.

Nevoja e zbulimit special. Ky zbulim special u bë i nevojshëm për shkak të hyrjes së mëkatit në botë. Ajo që Perëndia kishte shkruar në natyrë u errësua e u prish dhe njeriu u prek nga një verbëri shpirtërore, u bë vartës i gabimit e mosbesimit dhe tani në verbërinë dhe prapësinë e tij nuk arrin më të lexojë saktësisht as shenjat e mbetura të zbulimit origjinal, dhe është i pazot të kuptojë çfarëdolloj zbulimi të mëtejshëm të Perëndisë. U bë pra e nevojshme që Perëndia të reinterpretonte të vërtetat e natyrës, të jepte një zbulim të ri të shpëtimit dhe të ndriçonte mendjen e njeriut duke e shpëtuar nga forca e gabimit.
Mjetet e zbulimit special. Perëndia përdori mjete të ndryshme për të na dhënë zbulimin e Tij special apo të mbinatyrshëm, për shembull:

Shfaqje të dukshme të Perëndisë (teofani). Ai zbuloi praninë e Tij në zjarr apo në re tymi (Eksodi 3:; 33:9; Psalmi 78:14; 99:7), në mes të stuhisë (Jobi 38:1; Psalmi 18:10-16), dhe me "shushuritje të ëmbël" (1 e Mbretërve 19:12). Këto ishin të gjitha vula të pranisë së Tij, të cilat zbulonin diçka nga Lavdia e Tij. Midis vegimeve në Dhjatën e Vjetër zënë një vend kryesor ajo e Ëngjëllit të të Përjetshmit, Personi i Dytë i Trinisë (Zanafilla 16:13; 31:11; Eksodi 23:20-23; Malakia 3:1). Pika më lartë e shfaqjeve të Perëndisë midis njerëzve u arrit me mishërimin e Jezus Krishtit. Në të Fjala u bë mish dhe banoi mes nesh (Gjoni 1:14).
Komunikime të drejtpërdrejta të Perëndisë. Nganjëherë Perëndia u foli njerëzve me zë të dëgjueshëm, ashtu si me Mojsiun dhe me bijtë e Izraelit (Ligji i Përtërirë 5:4), e ndonjëherë Ai u sugjeronte mesazhet e Tij profetëve nëpërmjet veprës së Frymës së Shenjtë brenda tyre (1 e Pietrit 1:11). Përveç kësaj, Ai zbulonte Vetveten nëpërmjet ëndrrave dhe vizioneve si dhe nëpërmjet "Urim" e "Thumim" (Numrat 12:6; 27:21; Isaia 6). Në Dhjatën e Re Jezusi shfaqet si Mësuesi i madh i dërguar nga Perëndia për të zbuluar vullnetin e Atit; e nëpërmjet Frymës së Shenjtë apostujt u bënë organe zbulimi të mëtejshëm (Gjoni 14:26; 1 e Korintasve 2:12,13; 1 e Selanikasve 2:13).
Mrekullitë. Mrekullitë e Biblës nuk duhen konsideruar kurrë thjesh si çudi për tu vëzhguar me habi, por si pjesë thelbësore e zbulimit special të Perëndisë. Ato janë shfaqje të Fuqisë speciale të Perëndisë, shenja të pranisë speciale të Tij e shpesh shërbejnë për të simbolizuar të vërteta speciale. Ato janë shenja të Mbretërisë së Perëndisë që vjen dhe të fuqisë shpëtimtare të Perëndisë. Mrekullia më e madhe ndër të gjitha është ardhja e Birit të Perëndisë në mish. Në të i gjithë krijimi hyjnor restaurohet dhe çohet në bukurinë e tij origjinale (1 e Timoteut 3:16; Zbulesa 21:5).
Karakteri i zbulimit special. Ky zbulim special i Perëndisë është zbulim i shpëtimit. Ai zbulon planin e Perëndisë për shpëtimin e mëkatarëve e të botës si dhe mënyrën në të cilën ky plan realizohet. Është thelbësore për rinovimin e njeriut; ai ndriçon zemrën e tij dhe anon vullnetin e tij drejt së mirës; ai e mbush me dashuri të shenjtë dhe e përgatit për banesën qiellore. Ky zbulim nuk na sjell vetëm një mesazh shpëtimi, por edhe na familiarizon me faktet shpëtimtare. Ai jo vetëm na pasuron me dituri, por edhe transformon jetën duke ndryshuar mëkatarët në shenjtë. Ky zbulim është qartësisht progresiv. Të vërtetat e mëdha të shpëtimit duken fillimisht të zbehta, por gradualisht pasurohen në qartësi dhe së fundi në Dhjatën e Re ngrihen në gjithë pltësinë dhe bukurinë e tyre.

Louis Berkhof, (Përmbledhja e Doktrinës së Krishterë)

___________________________________

Skizma?

2009-01-05T11:23:00.026+01:00

Termi “skizma”, nga greqishtja “σχισμα”, (nga σχιζω, - skico, "të ndash"), tregon një ndarje të shkaktuar nga një mosmarrëveshje midis njerëzish të të njëjtës bashkësi.

Shpesh e nga shumë persona, dallimet ideologjike identifikohen si rivalitet e për dikë edhe ungjillizimi kthehet në një formë reklame. Sot duket normale që çdokush të kërkojë kishën ku ndihet më mirë, apo kishën që e quan doktrinalisht të saktë. Frekuentimi i një kishe nuk duhet të vendoset nga shkalla e kënaqësisë personale, por duhet parë si një fushë veprimi ku Perëndia thërret çdo bir të Tij që të jetë shembull si dhe instrument për lavdinë e Perëndisë. Të qëndrosh aty ku Perëndia të vendos për ti shërbyer e për të ndryshuar çfarë nuk shkon është një akt që kërkon përulje e sakrificë.

Në botën e sotme ku krishterërimi po rritet me ndarje, një vlerësim do ta bëja në adresë të një personazhi me influencë në periudhën e Reformës. Vlerësoj qëndrimin e tij për faktin se sot një qëndrim i tillë verifikohet shumë rrallë.

Jacques Lefèvre d'Étaples i njohur edhe me emrin Jacobus Faber Stapulensis edhe pse mbështeste idetë themelore të Reformës protestante, mbeti katolik për tërë jetën, duke mos preferuar “skizmën” por një reformë të brendshme të Kishës Katolike. Për këtë arsye disa tekste të tij u dënuan si heretike.

“Perëndia kryen çdo gjë në shpirtit tonë” shkruan Lefèvre. Në 1520 Guillaume Briçonnet, peshkop i Lodève e i Meaux emëron Lefevre zëvendës të tij me qëllim që, me ndihmën e Guillaume Farel, Gérard Roussel, Louis Berquin, François Vatable e Margherita d'Angoulême, të përhapej doktrina e “Ungjillit të pastër” e të eliminohej adhurimi i ikonave të shenjtëve. I bindur se “dimë për Perëndinë vetëm çfarë mësojmë mbi të nga Shkrimet”, Lefèvre impenjohet në përkthimin e Shkrimeve të Shenjta në frëngjishten e folur. Qëllimi i tij ishte perfeksionimi i formimit të priftërinjve. Sipas tij Dhiata e Re shfaqet si “e vetmja linjë jete dhe i vetmi rregull i të krishterëve”. Në kohën e publikimit të "Épîtres et Évangiles pour les 52 dimanches de l'an", në 1525 ky grup u shpërbë e Jacques Lefèvre-s ju desh të mërgonte në Strasburg.

Jacques Lefèvre d'Étaples përktheu Dhiatën e Re në 1523, ndërsa Dhiatën e Vjetër në 1528. Versioni i plotë (integral) i Biblës së bazuar mbi tekstin e Vulgatës u publikua në Anversë në 1530.

___________________________________

Djalli dhe Kisha

2009-01-04T00:33:00.011+01:00

në mes të disa artikujve e materialesh të tjera të shkruara gjeta këtë tregim (jo biblik, por interesant), anonim e pa datë:

Djalli po shkonte drejt ndërtesës së kishës; si gjithmonë në kësisoj rastesh, ishte më herët.
"Ku po shkon kështu me nxitim?" e pyetën.
"Po shkoj të punoj!".

"Ti punon në sallën e kultit të një kishe?"
"Sigurisht që po! A nuk duhet të mbrohem nga ata që më sulmojnë?", vazhdoi djalli.
"Po si ja del në një vend ku të gjithë janë kundër teje?" e pyetën përsëri.
"Oh, sa për atë kam një mijë mjete që mund të përdor! Të marr një shembull, që të më kuptosh. Si fillim, që në mëngjes, në shtëpitë e frekuentuesve të kishës, përpiqem të krijoj të papritura, e të siguroj që nuk më duhet shumë punë: ndonjë mysafir për drekë, një ftohje që duhet kuruar duke ndenjur në shtrat ose edhe një lidhëse këpucësh apo një kopsë që këputen në çastin e daljes nga shtëpia. Për shumë persona kaq mjafton për të mos shkuar në takimin e kultit! Edhe n.q.s. shkojnë në këtë gjendje, unë jam i qetë: do të jenë aq të shqetësuar sa vajtja nuk do tu vlejë shumë!
Në sallën e kultit, pastaj, unë bëj të mundur që dy apo tre të flasin me njëri tjetrin, në mënyrë që të shpërqendrojnë të tjerët e të pengojnë meditimin shpirtëror. Ndonjë herë bëj të vijnë me vonesë një numër personash për të pasur fitim të dyanshëm: të vonuarit kanë humbur një pjesë të kultit e të pranishmit bezdisen dhe kjo është një avantazh i madh për mua.
Fatkeqësisht ndodh ndonjëherë që të ketë njerëz që më zënë në befasi, dhe hyjnë në këto ambjente për herë të parë, ndoshta për kuriozitet. Në këto raste të papëlqyeshme, meqenëse dëshiroj të mos kthehen, kam kolauduar një strategji mbrojtëse: përpiqem ti izoloj e bëj të mundur të mos bien në sy, të mos marrin një Bibël e të mos takohen me asnjë. Kam vënë re se kështu rrallëherë mund të rikthehen!
Ja dhe shembuj të tjerë të "punës" time: një fëmijë që qan apo një çadër që bie; mund të mjaftojnë për të thyer përqendrimin. Bëj të mundur zënien e vendeve të fundit nga ata që vijnë të parët, në mënyrë që të vonuarit të detyrohen të rrinë në këmbë afër derës ose të përshkojnë tërë sallën.
Pastaj, në thesin tim, kam edhe të tjera dinakëri: ka ndonjë djalë aktiv e plot me entuziazëm? I prezantoj një vajzë të bukur, kështu prania e tij në kult do të ishte e kotë. Ka momente lutjeje apo predikimi mbi Fjalën e Perëndisë? Përpiqem të bëj të mundur që dikush të mendojë për biznesin e tij, dikush tjetër për shtëpinë, një tjetër për ndeshjet e futbollit dhe kështu puna ime është e kryer.
Siç po e sheh është e domosdoshme që unë të jem i përpiktë në takimet e kishës, nëse dua që punët e mia të shkojnë mirë; atje ku njerëzit shkojnë për tu argëtuar, në bare, në diskoteka, në stadiume, punët e mia ecin vetë. Por në lokalet e kultit është tjetër gjë: më duhet të shkoj personalisht!".
Kështu arsyetonte djalli ndërsa nxitohej.

1 e Pjetrit 5:8 Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë.

___________________________________

Shermendi që sjell fryt

2009-01-03T10:32:00.009+01:00

Kam zbuluar një sekret. Nuk duhet të lodhem për të qenë shermend: Zoti më thotë se jam i tillë që nga çasti i kthimit! Jam pjesë e Tij; duhet vetëm ta besoj këtë e të veproj në rrjedhojë të saj.

Nuk duhet të pyes veten si duhet të marr limfën nga Hardhia, por duhet të kujtohem që Jezusi është Hardhia e vërtetë. Nuk duhet të dëshiroj asgjë përveç Tij e duhet të gëzohem që jam në Të.

Hudson Taylor

___________________________________

Përse Bibla?

2008-12-31T16:02:00.015+01:00

Të duash Zotin dhe Fjalën e Tij është diçka më shumë se dëshira e thjeshtë për të ecur drejtësisht përpara Zotit. Ecja e krishterë nuk duhet e nuk mund ti lihet rastit e aq më pak të drejtohet nga hamëndje që rrjedhin nga mosnjohja. Kjo ecje nënkupton shërbim ndaj Zotit e askush nuk do të kishte as më të voglën ide të këtij shërbimi n.q.s. nuk do të na ishte shprehur në Fjalën e Perëndisë.

Përse Perëndia ka dhënë një zbulim të shkruar të Tij, të veprës së Tij, e në veçanti, të planit të përsosur për shpëtimin tonë? Në projektin e Tij dashamirës Ai na ka dhënë Librin, me qëllim që gjithsecili ta hapë, ta lexojë ta meditojë me vëmendje dhe nëpërmjet saj gjithsekush të njohë gëzimin e rigjenerimit (1 Pietrit 1:23), të lindjes së re, të faljes e të shpëtimit. Në harkun e kohës ka pasur ndonjë që ka ndaluar leximin e Shkrimeve. Perëndia jo vetëm këshillon konsultimin e kësaj Fjale por urdhëron një përvetësim të plotë e një praktikim real.

Jozueu 1:8 Ky libër i ligjit mos u ndaftë kurrë nga goja jote, por mendohu për të ditë e natë, duke kërkuar të veprosh simbas të gjitha atyre që janë shkruar, sepse atëherë do të kesh sukses në veprimet e tua, atëherë do të përparosh.

Rezultati është një bekim personal.

Synimi i Biblës nuk është paraqitja e një legjislacioni por transformimi rrënjësor i njeriut, reformimi i tij sipas standartit Hyjnor.

2 Timoteu 3:16,17 I gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për ende me drejtësi, që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë.

Rezultati është një bekim social.

"Kush lexon Biblën për ti gjetur gabimet, shpejt do ta kuptojë se është Bibla që gjen gabimet te ai." (Charles H. Spurgeon)

Mësimet e Biblës duhet të jenë parimet themelore të rrënjosura në mendje e në zemër për të eksperimentuar këto bekime që Perëndia premton.
Bindja që kjo Fjalë vjen nga Perëndia është hapi i parë për të realizuar transformimin apo rilindjen shpirtërore.

1 Selanikasve 2:13 Prandaj edhe ne e falenderojmë pa pushim Perëndinë, se kur ju keni marrë nga ne fjalën e Perëndisë, e pritët atë jo si fjalë njerëzish, por, sikurse është me të vërtetë, si fjalë Perëndie, që vepron ndër ju që besoni.

Bota ka nevojë të njohë këtë fuqi rigjeneruese të Fjalës së Zotit (Biblës):

Romakëve 10:17 Besimi, pra, vjen nga dëgjimi, dhe dëgjimi vjen nga fjala e Perëndisë.

Psalmi 119 na paraqet vlerën e zbulimit të Perëndisë nëpërmjet Fjales së Tij të shkruar:
· Rruga që përshkohet bëhet e pastër (v.9). Fjala e Perëndisë çliron nga çdo papastërti.
· Kjo Fjalë e ruajtur në zemër ruan nga mëkati (v.11). Fjala e Perëndisë përmban hapat nga çdo shteg i keq (v.101).
· Në momentet e vuajtjes e të shkurajimit Fjala jep forcë, dhe i jep kuptim jetës (v.25,50,107). E në mes të lotëve dhuron ngushëllim (v.28).
· Fjala e Perëndisë jep urtësi (v.98-100,104).
· Fjala e Perëndisë është një llambë, një dritë përgjatë ecjes së krishterë (v.105).

Sot, vlerat dhe parimet që orjentojnë zgjedhjen shpeshherë nuk janë të shëndetshme e me një bazë të fortë, bota vërvitet në errësirë pa një objektiv e pa një vizion. Kush lexon Fjalën e Perëndisë ka një llambë që i ndriçon hapat dhe një dritë që i tregon rrugën.

___________________________________

Ethet e mamonit

2008-12-30T00:16:00.023+01:00

Biznesi është një sport që në fund të lodh. Kam arritur një farë suksesi, po përfundimisht t’i kushtohesh ekskluzivisht biznesit nuk është interesante.

Roman Abramovich

Sot gjithë bota po shqetësohet për Mamonin. Iluzionet publicitare përpiqen të joshin sa më shumë forcën blerëse sepse dëshira konsumatore ka rënë. Biznesi i sëmurë dhe sistemi ekonomik i mbështetur mbi të sot po kërkojnë prej njeriut një besim më të fortë. Për shumë njerëz, paraja do të thotë fuqi blerëse që përcakton një shkallë pavarësie dhe pasuria është një perëndi të cilës i përkushtohen me gjithë zemër.

Por shumë gjëra, pikërisht ato më të vlefshmet, nuk kanë një çmim e nuk mund të blihen.

Me para mund të blesh:

një shtrat por jo gjumin

ushqimin por jo oreksin

xhevahire por jo bukurinë

një shtëpi por jo një familje

ilaçe por jo shëndetin

buzëqeshjen por jo gëzimin

një kryq por jo shpëtimtarin

një vend në kishë por jo shpëtimin

një vend në varreza por jo një vend në qiell

Të gjitha ato që nuk mund të blihen, janë një dhuratë nga Perëndia. Perëndia është Ai që mund të shkojë përtej fuqisë së parasë, është Ai që në mëshirën e tij bën të mundshme çdo ditë që jetojmë dhe që na jep mundësinë e shpëtimit nga mëkatet falas, pavarësisht nga të ardhurat apo nga veprat tona, edhe pse nuk e meritojmë. Në fjalimin mbi mal Jezusi ridimensionon paranë (Mamonin) dhe na bën të njohur këndvështrimin e Perëndisë:

Askush nuk mund t'u shërbejë dy zotërinjve, sepse ose do të urrejë njërin dhe do ta dojë tjetrin; ose do t'i qëndrojë besnik njërit dhe do të përçmojë tjetrin; ju nuk mund t'i shërbeni Perëndisë dhe mamonit. Prandaj po ju them: mos u shqetësoni për jetën tuaj, për atë që do të hani ose do të pini, as për trupin tuaj, për atë që do të vishni. A nuk është vallë jeta më me vlerë se ushqimi dhe trupi më me vlerë se veshja? Vini re zogjtë e qiellit: ata nuk mbjellin, nuk korrin dhe nuk mbledhin në hambare; megjithatë Ati juaj qiellor i ushqen. A nuk vleni ju shumë më tepër se sa ata? Dhe cili nga ju, me gjithë kujdesin e tij, mund t'i shtojë shtatit të tij qoftë edhe një kubit të vetëm? Pse shqetësoheni për veshjen tuaj? Vini re si rriten zambakët e fushës: ata nuk lodhen dhe nuk tjerrin; dhe unë, pra, po ju them se Salomoni vetë, me gjithë lavdinë e tij, nuk ishte veshur si ndonjë nga ata. Tani nëse Perëndia e vesh kështu barin e fushës, që sot është dhe nesër hidhet në furrë, vallë nuk do t'ju veshë shumë më tepër ju, njerëz besimpakë? Mos u shqetësoni, pra duke thënë: "Çfarë do të hamë ose çfarë do të pimë, ose me çfarë do të vishemi?". Sepse janë paganët ata që kërkojnë të gjitha këto gjëra; Ati juaj qiellor, pra, e di mirë se ju keni nevojë për të gjitha këto gjëra. Por para së gjithash kërkoni mbretërinë e Perëndisë dhe drejtësinë e tij dhe të gjitha këto gjëra do t'ju shtohen. Mos u brengosni, pra, për të nesërmen, sepse e nesërmja do të kujdeset vetë për vete. Secilës ditë i mjafton pikëllimi i vet. (Mateu 6:24-34)

Ky këndvështrim kërkon një besim real, e jo vetëm me fjalë, i mbështetur në një varësi të plotë ndaj Zotit pa më të voglin hezitim.
Mamoni edhe pse e ka gëzuar plotësisht një besim të tillë, sot paraqitet i lëkundshëm dhe premtimet e tij sot shfaqen iluzione. N.q.s. paraja do të kishte komandën e jetës sonë, atëherë kjo jetë do të kishte një vlerë të papërfillshme. Një mjet financiar luan një rol shkëmbimi në shitblerje dhe duhet të mbetet gjithmonë thjesht një mjet. Përkushtimi ndaj këtij mjeti financiar, jo vetëm indentifikon njeriun si skllav i tij, por e bën paranë idhull dhe njeriun idhujtar.

___________________________________

Legrottaglie: "Jezusi jeton"

2008-12-29T12:28:00.012+01:00

Torino (Itali) - Gjatë ndeshjes me Atalanta-n, futbollisti juventin me besim ungjillor Nicola Legrottaglie shënon një gol dhe gëzon duke i treguar publikut bluzën me shkrimin "Jezusi jeton".

«Doja t'u kujtoja të gjithëve se Jezusi jeton, e nuk është një person që qëndron në grazhd (miniaturë e Betlehemit). Ky është mesazhi im, e kam qenë i kënaqur ta shfaq për Krishtlindje» ka spjeguar Legrottaglie, që nuk lë asnjë rast për të treguar kthimin e tij, takimin e tij me Krishtin dhe ndryshimin që ka pasuar;
« Krishti ka ndryshuar mënyrën time të përballimit të jetës, në gjërat pozitive por sidomos në ato negative. Tani kam një mik besnik të cilit mund drejtohem dhe kam një shembull përpara meje, Jezusin» ka saktësuar në një intervistë të mbledhur nga "Atleti di Cristo", shoqatë sportistësh të krishterë në të cilën bën pjesë edhe Nicola Legrottaglie.

___________________________________

Harmoni (vetëm) fetare

2008-12-27T10:57:00.011+01:00

Shqipëria, që po kalon një periudhë delikate mes incidentesh e krizash, sot mburret me "harmoninë fetare" që mbizotëron në vend. Edhe kryeministri vetë uron festën e Krishtlindjes duke shpalosur dashurinë e tolerancën si virtyte shqiptare, prodhime të zemrës së madhe të shqiptarëve që dëshmojnë në botë për një mirëkuptim e marrëveshje, respekt e tolerancë mes besimeve të ndryshme. Çuditërisht, në botë, shqiptarët janë shumë të njohur për mungesën e tolerancës, për kriminalitetin e pasigurinë shoqërore, për incidentet politike e për vështirësinë e aplikimit të ligjit si dhe për korrupsionin.

Virtytet shqiptare që kryeministri lartëson, zbehen në fushat e tjera konkuruese si politika, sporti apo karriera, fusha në të cilat (ndryshe nga feja) shqiptarët përfshihen me gjithë zemër. Kjo harmoni merr formë raciste kur kemi të bëjmë me njerëz me ngjyrë apo me origjinë të ndryshme. N.q.s. nga zemra shqiptare lind mirëkuptimi, toleranca dhe harmonia, atëherë kryeministri duhet të spjegojë nga rrjedhin konfliktet që kanë përfshirë popullin shqiptar, duke filluar nga lufta e votave e debatimi i tyre për vite me rradhë deri te grindjet parlamentare të pasuruara me fyerje e protesta.

Në një situatë të tensionuar e në një moment kur mamona shfaq simptoma sëmundjeje e çmimet janë me temperaturë të lartë, shqiptarët më shumë se kurrë kanë neglizhuar çdo lloj feje e janë të paktë ata që praktikojnë fenë përkatëse e akoma më të paktë ata që marrin seriozisht Perëndinë si dhe mesazhin e Krishtlindjes. Për një mysliman është e patolerueshme të pranohet Isa (Jezusi) si Zot e si shpëtimtar. Agnosticistët do të kishin spjegime absurde e shumë të tjerë do të debatonin mbi datën apo periudhën historike të lindjes së Krishtit.

Mesazhi biblik i Krishtlindjes konsiston në festimin e ardhjes së një Shpëtimtari, i destinuar të marrë mëkatet e njerëzimit e ti projektojë ndjekësit e Tij në një jetë të përjetshme. Ky mesazh synon ndryshimin e njeriut, reformimin e bindjeve personale dhe përkushtimin misionar të gjithkujt që e përkrah.

Çdo ide tjetër që përjashton Jezusin Zot, të ardhur në Tokë për të pajtuar njeriun me Perëndinë, që jep jetën si çmim për të falur mëkatet nuk mund të bie dakord me mesazhin e Krishtlindjes.

Me pak fjalë "harmonia fetare" në Shqipëri është thjesht neglizhencë fetare e konsiston në mosnjohjen e mesazhit të Perëndisë. Si shqiptarë mund të mburremi ndoshta me mosinteresimin shpirtëror dhe me mungesën e dëshirës për të njohur Zotin e për ti lënë Atij komandën e zemrës tonë.

___________________________________

E vërteta

2008-12-24T08:45:00.006+01:00

E vërteta është si një shpellë e gjerë në të cilën dëshirojmë të hyjmë, por që nuk jemi të zotë ta kalojmë vetëm. Në hyrje na duket e qartë e lehtësisht e përshkueshme; por nëse duam të vazhdojmë dhe ta eksplorojmë në fundësitë më të thella, duhet të disponojmë një udhërrëfyes, përndryshe jemi të destinuar të humbemi.

Fryma e Shenjtë, që njeh përsosshmërisht të gjithë të vërtetën, është i vetmi udhërrëfyes i autorizuar për të gjithë besimtarët e vërtetë dhe i drejton nga një ambient i brendshëm në tjetrin, në mënyrë që të mund të vëzhgohen gjërat e thella të Perëndisë dhe sekretet e Tij të bëhen të kuptueshëm.

Çfarë premtimi i madh është ky për një mendje të përulur e prirur për të mësuar! Jemi të ndërgjegjshëm për prirjen tonë për të gabuar dhe ndjejmë nevojën urgjente për një udhërrëfyes. Fryma e Perëndisë ka ardhur për të na drejtuar në të gjithë të vërtetën: ti kushtojmë pra vëmendje fjalëve të Tij me zemër të bindshme e të ndjekim me zell udhëheqjen e Tij.

Charles Haddon Spurgeon

___________________________________

Cili Zot nxit urrejtjen?

2008-12-23T15:28:00.019+01:00

Në surën 49:13 të Kuranit Allahu thotë: "O njerëzim, ne ju kemi krijuar mashkull e femër e ju kemi bërë kombe e fise, që të mund të njiheni. Në të vërtetë, më i nderuari mes jush në sytë e Allahut është ai që është i drejtë".

Sipas Kuranit, nuk ka dallim midis popujve të ndryshëm, i vetmi dallim konsiston në shkallën e mëshirës. Çuditërisht realiteti dëshmon një situatë ndryshe. Për të hedhur pak dritë mbi realitetin, mu duk e arsyeshme të flas pak për gjendjen fetare në Iran.

Islami është feja zyrtare në Iran. Rregullat në këtë vend janë në sintoni me Sharinë, legjislacioni i rreptë islamik, që ndalon myslimanët të kthehen në një besim tjetër. Në vitin 2004 lëvizjet konservatore janë ndezur më shumë e që atëherë liria e besimit është shtypur më ashpër. Kundër të krishterëve nuk kursehet dhuna deri në atë pikë sa shumë prej tyre vdesin për shkak të torturave.
Në Iran ka rreth 250 000 të krishterë që pengohen vazhdimisht në të gjitha veprimtaritë e tyre.

Deri edhe të krishterët armenë e sirianë (që në Iran mund të shprehin haptas besimin e tyre) nuk lejohen të ungjillizojnë, nuk mund të ftojnë myslimanë në kishat e tyre e absolutisht nuk duhet të pagëzojnë myslimanë të kthyer në besim.
Ex-myslimanët e kthyer te Krishti nuk mund të marrin pjesë në takime kishash, nuk mund të kenë një Bibël apo të flasin për besimin e tyre.

Sura 3:84 thotë: "Ne besojmë Perëndinë dhe çfarë na është shfaqur; çfarë i është shfaqur Abrahamit dhe Ismailit, Isakut e Jakobit dhe fiseve; Çfarë Zoti i tyre i dha Mojsiut, Jezusit dhe profetëve. Të mos diskriminojmë askënd. Atij i jemi dorëzuar".

Propaganda iraniane i kundërvihet jo vetëm besimit të krishterë, por Perëndimit në përgjithësi.

___________________________________

Krishti është paqja jonë

2008-12-19T23:56:00.008+01:00

"Do të jetë Ai që do sjellë paqen", profetizoi Mikea në librin e tij (Mikea 5:4). Jezusi me sakrificën e Tij në kryq, mposhti barrierën e mëkatit që na ndante nga Perëndia. Jezusi është jo vetëm Zot por edhe Shpëtimtari i kujtdo që beson këtë vepër e që pranon këtë paqe që vetëm Perëndia mund të japë.

Për këtë arsye, kur lindi Jezusi, Shpëtimtari i premtuar nga Perëndia, në errësirën e natës erdhi një dritë dhe ëngjëjt lajmëruan:

"Lavdi Perëndisë në vendet më të larta, dhe paqe mbi tokë njerëzve mbi të cilët qëndron mirëdashja e tij!" (Luka 2:14)

___________________________________

Feja

2008-12-19T10:11:00.014+01:00

Natyra e fesë. Bibla na informon se njeriu u krijua sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë. kur ra në mëkat, ai nuk reshti plotësisht së qenuri mbartës i imazhit të të Lartit. Fara e fesë është akoma e pranishme në çdo njeri, edhe pse natyra e tyre mëkatare reagon kundër saj. Misionarët dëshmojnë për praninë e fesë, në një formë apo në një tjetër, ndër të gjitha kombet e botës. Edhe pse shumë e denoncojnë si një mallkim, bëhet fjalë për një nga bekimet më të mëdha të njerëzimit. Ajo, jo vetëm prek burimet më të thella të jetës njerëzore, por kontrollon edhe mendimet, ndjenjat e dëshirat e saj.

Çfarë është pra feja? Mund të njohim natyrën e fesë së vërtetë vetëm nëpërmjet studimit të Fjalës së Perëndisë. Fjala "fe" rrjedh nga latinishtja e si e tillë nuk gjendet në gjuhët e përdorura në Shkrimin: hebraisht, aramaisht e greqisht. Ajo gjendet vetëm katër herë në Bibël (Galatasve 1:13,14; Jakobi 1:26,27). Dhjata e Vjetër e përkufizon fenë si ndruajtje (frika) ndaj Zotit. Kjo frikë nuk është një ndjenjë trembjeje, por konsiderate nderimi për Zotin, respekti e nderi, shoqëruar me dashuri e besim. Është përgjigja që besimtarët në Dhjatën e Vjetër i japin zbulimit të ligjit. Në Dhjatën e Re, më shumë se përgjigje ndaj ligjit, feja është përgjigja ndaj Ungjillit, dhe merr formën e besimit e të mëshirës.

Nën dritën e Shkrimit ne mësojmë të kuptojmë që feja është një marrëdhënie mes njeriut e Perëndisë, një marrëdhënie në të cilën njeriu është i ndërgjegjshëm për madhështinë absolute dhe fuqinë e pafund të Perëndisë, ashtu si edhe papërfillshmërinë e pafuqinë e plotë të tij. Feja mund të përkufizohet si një marrëdhënie e vullnetshme dhe e ndërgjegjshme me Perëndinë, i cili shprehet në adhurim mirënjohës e në shërbim dashamirës.

Selia e fesë. Ka disa të gabuara në lidhje me selinë e fesë te njeriu. Disa mendojnë për fenë parësisht si një lloj njohje e më pas e vendosur në intelekt (zgjuarsi). Të tjerë e konsiderojnë si një ndjenjë e menjëhershme për Perëndinë, dhe e gjejnë selinë e fesë në ndjenjat. Të tjerë akoma mbështesin se ajo konsiston mbi të gjitha në një aktivitet moral e kështu ja transferojnë vullnetit. Në psikologjinë biblike zemra është organi qendror i shpirtit. Prej saj rrjedhin burimet e jetës, të mendimeve, të ndjenjave e të dëshirave (Fjalët e Urta 4:23). Feja përfshin tërë qenjen njerëzore, jetën e tij mendore, emocionale e morale. Ky është i vetmi konceptim që i bën drejtësi natyrës së fesë.

Origjina e fesë. Është diskutuar shumë mbi origjinën e fesë, e janë bërë shumë tentativa për ta spjeguar në mënyrë natyraliste, por pa sukses. Disa e përmendin si shpikje e sacerdotave dinakë e mashtrues, që e konsideronin fenë burim i thjeshtë fitimi; ky spjegim sot është skredituar plotësisht. Të tjerë mbështesin se ajo filloi nga kulti i objekteve pa jetë, ose me kultin e shpirtrave, ndoshta me shpirtrat e paraardhësve. Nuk ka spjegim, sepse çështja mbetet akoma: si ju ra ndërmend disave të adhurojnë sende pa jetë apo të gjalla? Të tjerë akoma janë të mendimit se feja mori rrugë nga kulti i natyrës, d.m.th. nga nga kulti mrekullive e fuqive të natyrës, apo në praktikimin e përhapur të magjisë.

Prapëseprapë këto teori nuk spjegojnë më shumë se të tjerat në ç'mënyrë njeriu jofetar të jetë kthyer fetar. Ato nisen gjithmonë nga një njeri fetar i mëparshëm.

Bibla ofron të vetmin spjegim të besueshëm mbi origjinën e fesë. Ajo na informon për ekzistencën e Perëndisë, i vetmi i denjë për një kult fetar. Më tej Bibla vazhdon me sigurinë që Perëndia, që njeriu nuk do të mundte kurrë ta zbulonte vetëm me burimet e tija natyrore, zbuloi Vetveten në natyrë, e në mënyrë të veçantë, në Fjalën e Tij Hyjnore, duke pretenduar kultin dhe shërbimin e njeriut, dhe përcakton kultin dhe shërbimin që i pëlqen.

Në fund, Bibla mëson që Perëndia krijoi njeriun sipas shëmbëlltyrës së Tij, e kështu i ka dhënë aftësinë për të kuptuar e për tu përgjigjur këtij zbulimi, duke lindur tek ai një impuls natyror për të kërkuar përbashkësi me Perëndinë e për ta adhuruar.

Louis Berkhof (Përmbledhja e Doktrinës së Krishterë)

___________________________________

Vetëkontrolli

2008-12-17T19:48:00.008+01:00

Nëse një person nuk është i aftë të mbajë nën kontroll emocionet e veta, nuk mund të jetë një i krishterë autentik e as një ateist autentik, por mbetet një krijesë e pavendosur, besimi i të cilit varet nga koha e nga tretja e ushqimit.

Clive Staples Lewis

___________________________________

Kush e meriton?

2008-12-15T17:28:00.006+01:00

Dërguesi:
Jordan Management Consultant
Jeruzalem

Marrësi:
Jezus, biri i Jozefit
Zdrukthtaria e Nazaretit

Besojmë se dymbëdhjetë njerëzit nga Ju të zgjedhur për të administruar organizatën Tuaj të re nuk kanë "background" dhe bazën formuese e profesionale të duhur për llojin e veprës që keni ndërmend të nisni. Nuk kanë konceptin e skuadrës.
Simon Pietri është emocionalisht i paqëndrueshëm dhe shpesh merr flakë. Andrea nuk ka "leadership". Dy vëllezërit, Jakobi e Gjoni, vënë interesat personale përpara atyre të ndërmarrjes.
E mendojmë të detyrueshme t'Ju informojmë se Mateu është përjashtuar nga zyra e taksave të Jeruzalemit të Madh. Jakobi, i biri i Alfeut, dhe Tadeu kanë tendenca radicale e rezultojnë të prekur nga sindroma maniako-depresive.
Një nga kandidatët, megjithatë, shfaq një potencial të madh. Është një person me aftësi të mëdha e me impenjim të dukshëm, ka një ndjenjë të fortë të biznesit e të kontakteve në rangje të larta. Ne Ju rekomandojmë zotin Juda si kontrollues e si krahun Tuaj të djathtë.
Ju urojmë suksesin më të lartë në veprën Tuaj të re.

___________________________________

Të shohësh Perëndinë

2008-12-14T01:11:00.021+01:00

Dhe ja, unë jam me ju gjithë ditët, deri në mbarim të botës. (Mateu 28:20)

Zoti, Perëndia yt, në mes teje është i fuqishmi që shpëton. Ai do të mbushet me gëzim për ty, në dashurinë e tij do qëndrojë në heshtje, do të gëzohet për ty me britma gëzimi. (Sofonia 3:17)

Zoti fliste me Moisiun ballë për ballë, ashtu si një njeri flet me një mikun e tij. Perëndia i kishte premtuar Mojsiut ti rrinte pranë:

“Fytyra ime do të ecë me ju e do të bëj të pushosh!”

Prandaj, nuk kemi pse të çuditemi nëse në një farë pike Mojsiu i kërkon Perëndisë:

“Më bëj të shoh pra lavdinë tënde!”

E Zoti ju përgjigj:

“Dhe tha akoma: "Ti nuk mund të shikosh fytyrën time, sepse asnjë njeri nuk mund të më shikojë dhe të jetojë". Pastaj Zoti tha: "Ja një vend afër meje; ti do të rrish mbi shkëmbin; dhe ndërsa do të kalojë lavdia ime, unë do të të vë në një të çarë të shkëmbit dhe do të të mbuloj me dorën time, deri sa të kem kaluar; pastaj do ta tërheq dorën dhe ti do të më shikosh nga kurrizi; por fytyra ime nuk mund të shihet". (Eksodi 33:20-23)

Në mënyrë të veçantë në provat e jetës tonë, mund të na vijë dëshira e fortë për të dëgjuar zërin e Perëndisë, për të marrë përgjigje konkrete, për të jetuar praninë e Tij në mënyrë të prekshme. Përkundrazi e dëgjojmë si një Perëndi të fshehur, të heshtur dhe e sodisim vetëm nga larg. Kjo mund të ngjallë në ne dyshime përsa i përket premtimeve të Tij të mrekullueshme.

Megjithatë, Bibla është plot me shembuj njerëzish që kanë jetuar praninë e Zotit në jetën e tyre:

Zoti qe me Jozefin, dhe ky pasurohej dhe banonte në shtëpinë e zotërisë së tij, egjiptasit. Dhe zotëria e tij e pa që Zoti qe me të dhe që Zoti e sillte mbarë në duart e tij gjithçka bënte. (Zanafilla 39:2,3)

Por Zoti qe me Jozefin dhe u tregua dashamirës ndaj tij, duke bërë që t'i hynte në zemër drejtorit të burgut. Kështu drejtori i burgut i besoi Jozefit tërë të burgosurit që ndodheshin në burg; dhe ai ishte përgjegjës për të gjitha që bëheshin aty brënda. Drejtori i burgut nuk kontrollonte më asgjë nga ato që i ishin besuar Jozefit, sepse Zoti ishte me të, dhe Zoti e bënte të mbarë gjithçka që ai bënte. (Zanafilla 39:21-23)

Sauli kishte frikë nga Davidi, sepse Zoti ishte me të dhe e kishte braktisur Saulin. Prandaj Sauli e largoi nga vetja dhe e bëri komandant të një mijë njerëzve; dhe ai shkonte e vinte në krye të popullit. Davidit i shkonin mbarë të gjitha veprat, dhe Zoti ishte me të. (1 e Samuelit 18:12-14)

Kështu Sauli e pa dhe e kuptoi që Zoti ishte me Davidin; dhe Mikal, bija e Saulit, e donte. (1 e Samuelit 18:28)

Para se të pretendojmë të shohim fytyrën e Perëndisë, le të lemë Perëndinë t'u shfaqet të tjerëve nëpërmjet nesh. Kështu që, prania e Perëndisë në jetën tonë nuk është vetëm diçka që mund të eksperimentojmë, duke marrë forcë e fuqi, por është edhe një fakt që nuk mbetet pa rënë në sy. Komshitë tanë, miqtë e të afërmit do ta vënë rë e do të kuptojnë se Zoti është me ne!

___________________________________

Perëndia me ne

2008-12-13T08:21:00.022+01:00

* Kjo është mrekullia e Krishtlindjes: një fëmijë i pambrojtur bëhet shpëtimtari, Çliruesi i të gjithë atyre që e pranojnë.

Fr. v. Bodelschwingh

* Jezus Krishti lindi në rrethanat më të varfra në një stallë në Betlehem. Ky është lajmi i mirë: Perëndia me ne; Ai është bërë njeri. E në këtë mënyrë ka marrë pjesë në gëzimet tona e në vuajtjet tona, në misteret e jetës që ai nuk na spiegon, por u ngarkua me dengun tonë.

H. D. Gramm

Çfarë do të mendoje nëse një pronar i famshëm i një ndërmarrje ndërtimi, të vinte një ditë në kantierin e tij e ti vihej punës mes punëtorëve të tij në të njëjtat kushte?

Në këtë mënyrë pronari, nga drejtues është kthyer në një punëtor i thjeshtë.
Ky shembull mund të na ndihmojë, në një farë mënyre, të kuptojmë çfarë do të thoshte për Jezus Krishtin lënia e lavdisë së qiellit për të banuar për një kohë mes nesh këtu në tokë.

* Prandaj vet Zoti do t'ju japë një shenjë: Ja, e virgjëra do të mbetet me barrë dhe do të lindë një fëmijë të cilin do ta quajë Emanuel. (Isaia 7:14)

* E gjithë kjo ndodhi që të përmbushej fjala e Zotit, e thënë me anë të profetit që thotë: "Ja, virgjëresha do të mbetet shtatzënë dhe do të lindë një djalë, të cilit do t'i venë emrin Emanuel, që do të thotë: "Zoti me ne"". (Mateu 1:22,23)

Jezusi fëmijë në stallën e Betlehemit është shenja e një shpëtimi që është unik.
Prandaj, Jezus Krishti, Biri i Perëndisë, mund të na kuptojë në çdo rrethanë si askush tjetër. Na ka premtuar praninë e tij, nëse i drejtohemi atij me besim!

___________________________________

Feja apo Ungjilli

2008-12-11T00:51:00.020+01:00

Ka shumë fe, por ka vetëm një Ungjill.
Feja është vepër e njeriut, Ungjilli është një dhuratë nga Perëndia.
Feja është çfarë njeriu pretendon të bëjë për Perëndinë; Ungjilli është çfarë Perëndia ka bërë për njeriun.
Feja është njeriu që kërkon Perëndinë; Ungjilli është Perëndia që kërkon njeriun.
Feja synon të ngjisë njeriun në shkallën e drejtësisë së tij; Ungjilli shpall se Perëndia nëpërmjet mishërimit të Jezus Krishti ka zbritur, të takojë mëkatarët si ne, në fund të shkallës.
Feja është vullneti i mirë i njeriut, Ungjilli është lajmi i mirë i dashurisë së Perëndisë.
Feja reformon anën e jashtme, Ungjilli transformon zemrën.
Feja lyen sipërfaqen, Ungjilli prodhon rilindje, një jetë të re.

"Ungjilli është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson" (Romakëve 1:6).
Jezus Krishti "erdhi për t'ju shpallur paqen, juve që ishit larg dhe atyre që ishin afër" (Efesianëve 2:17).
Cili është ky lajm i mirë? Është lajmi i dashurisë së Perëndisë e i shpëtimit nëpërmjet Jezus Krishtit. Jo, njeriu nuk është braktisur në të vetmet mundësi personale. Perëndia i zgjat dorën.
"kushdo që beson në Krishtin merr faljen e mëkateve me anë të emrit të tij" (Veprat e Apostujve 10:43).
Një besim i plotë në një Zot Shpëtimtar, ky është besimi ynë.

___________________________________

Impenjimi i krishterë dhe fetaria

2008-12-07T14:34:00.017+01:00

Marku 3:7-12

7 Por Jezusi me dishepujt e vet u tërhoq drejt detit; dhe një turmë e madhe nga Galilea i ndoqi; edhe nga Judea; 8 dhe nga Jeruzalemi, nga Idumea, nga përtej Jordanit; gjithashtu një turmë e madhe nga rrethinat e Tiros dhe të Sidonit, kur dëgjoi gjërat e medha që ai bënte, erdhi tek ai. 9 Atëherë ai u tha dishepujve të tij të kenë gjithnjë gati një barkë, që populli mos e shtynte. 10 Sepse ai kishte shëruar shumë veta, të gjithë që kishin sëmundje dyndeshin rreth tij që ta preknin. 11 Dhe frymërat e ndyrë, kur e shihnin, binin përmbys para tij dhe bërtitnin, duke thënë: "Ti je Biri i Perëndisë!". 12 Por ai i qortoi rreptësisht që të mos thonin se kush ishte ai.

Fakti që Jezusi ndiqej nga një turmë e madhe njerëzish flet për një ndikim kolosal të veprës së Tij në shoqërinë e atëhershme. Kjo turmë shkonte pas Jezusit sepse kishte dëgjuar (v.8). Vepra e Jezusit kishte zhvlerësuar çdo përparësi të këtyre njerëzve. Kemi të bëjmë me shumë njerëz që kanë braktisur shtëpitë, vendin, çdo impenjim e gjithçka tjetër për të ndjekur Jezusin për shumë kilometra në një rrugë, drejt një destinacioni që vetëm Ai njihte.

Arsyeja që nxit njerëzit për të sakrifikuar ishte thjesht kurioziteti për të dëgjuar (v.8) e për të parë Zotin në veprim (v.10). Dëshira për të parë një mrekulli ishte aq egoiste sa shqetësohej vetëm për hallin personal pa menduar nëse kjo shtyrje kurioze ishte ajo që Jezusi dëshironte. Ky afrimitet fetar rrezikonte të mbyste dëshminë, mesazhin që vinte nga Perëndia. Ndjenjat që turma ushqente mbi Jezusin bazoheshin në një fetari:

1. Materialiste (v.10) – kërkonin një zgjidhje për problemet fizike. Qëndrimi pranë Zotit është një bekim, por ti afrohesh Zotit vetëm për të pasur një përfitim shfaq mungesën e përvetësimit të Fjalës së Perëndisë. Një veprim kaq egoist nuk tregon as dashuri, as pendim.

2. Djallëzore (v.11) – marrëdhënie e bazuar në komplimente e fjalë të mira. Të pranosh faktin që Jezusi është biri i Perëndisë nuk mjafton për të pasur një marrëdhënie të pastër me Perëndinë.

Në një situatë të tillë Jezusi u jep dishepujve një detyrë duke u bazuar në aftësitë e në mundësitë e tyre. Duhej të përgatitnin një barkë. Për peshkatarët ky urdhër përputhej me aftësitë e tyre, Jezusi nuk u kërkon të bëjnë diçka për të cilën nuk janë të përgatitur. Për të tjerat është Zoti që parashikon, ishin në breg e ndoshta do t’u duhej ta kërkonin barkën, po kjo nuk do të thotë se barka mungonte. Barka ishte aty, mundësitë e realizimit të këtij urdhri ishin reale.

Përgatitja e një barke për të mbrojtur mesazhin e Perëndisë nga fetaria është detyrë e çdo të krishteri.

___________________________________

Çfarë është mëkati?

2008-12-02T20:35:00.015+01:00

Lojë

Mëkati është … të luash së qënuri Perëndi … të veprosh sikur ti të ishe pikësynimi i të gjitha gjërave … e çdo gjë (përfshi edhe Perëndinë) duhet të funksionojë si mjet për të arritur atë pikësynim.

[J. Packer, Knowing God]

Shpërbërje

Ajo që profetët e quajnë SHALOM është një bashkëveprim i plotë, i drejtë midis Perëndisë, qenieve njerëzore dhe gjithë krijimit. Në Bibël, SHALOM do të thotë TËRËSI, TË PËRPAROSH PLOTËSISHT, KËNAQËSI … SHALOM është si duhet të ishin gjërat … për këtë mund të përshkruajmë të keqen si një rrënim i SHALOM-it – fizikisht, moralisht e frymërisht … Mëkati është shkatërrimi, turbullimi i asaj që Perëndia ka projektuar … Mëkati synon të shpërbëjë qoftë viktimat qoftë zbatuesit e tij …

[Cornelius Plantinga, Not the Way it’s supposed to be: A breviary of Sin]

Kryelartësi

Nuk ka difekt që e bën njeriun më antipatik, e asnjë për të cilin jemi më pak të ndërgjegjshëm në vetvehte. E sa më shumë të jemi të përlyer, aq më shumë e urrejmë te të tjerët. Vesi për të cilin flas është kryelartësia, krenaria mendjemadhe; dhe virtyti i kundërt, në moralin e krishterë quhet përulësi.Sipas mësimit të krishterë, vesi thelbësor, e keqja më e madhe është kryelartësia. Shthurja, zemërimi, kopracia, dehja, etj. janë vogëlsira, në krahasim: ishte prej kryelartësisë që djalli u bë djall; kryelartësia është burimi i të gjithë veseve të tjera, është gjendja shpirtërore absolutisht e kundërt me Perëndinë. Fakti është se kryelartësia e secilit është në garë me atë të të gjithëve. Nëse zemërohem pse shpirti i festës ishte një tjetër, ndodh sepse desha të isha unë. Dy gjela në një kotec nuk bien dakord. Çfarë duhet pasur e qartë është pikërisht se kryelartësia është thelbësisht konkurruese – është konkurruese prej natyrës së saj – ndërsa veset e tjera janë të tillë, … vetëm rastësisht. Kryelartësia nuk merr kënaqësi nga të pasurit diçka, por vetëm nga të pasurit më shumë se tjetri. Thuhet se dikush mburret se është i pasur, i zgjuar o i pashëm, por nuk është kështu. Mburret se është më i pasur, më i bukur , më i zgjuar se të tjerët. … Është ballafaqimi ai që të bën kryelartë: kënaqësia për të qenë superiorë ndaj të tjerëve. Nëse shuhet elementi garë,shuhet edhe kryelartësia.
Kryelarti … merr të dashurën tënde jo sepse e dëshiron, por vetëm për ti provuar vehtes se vlen më shumë se ti. Sa të jesh kryelartë nuk mund të njohësh Perëndinë. Një njeri kryelartë sheh gjithçka e të gjithë nga sipër poshtë, e n.q.s. sheh poshtë nuk mund të shohësh diçka që është sipër teje.
Kryelartësia, në fakt, është një kancer shpirtëror: gllabëron çdo mundësi dashurie, gëzimi, mirëkuptimi të thjeshtë.
Kujt dëshiron të arrijë përulësinë, besoj se mund ti them cili është hapi i parë. Hapi i parë është të kuptojë kryelartësinë e mendjemadhësinë e vet. E nuk është hap i vogël; të paktën, para se bëjë nuk mbahet askund. Nëse mendon se nuk je mendjemadh, do të thotë se je shumë.

[ C.S. Lewis, Krishtërimi, kështu si është]

si përfundim

Të mëkatosh nuk është vetëm shkelje e rrasës së dytë të ligjit (të bësh vrasje, tradhti …). Gjithë kjo nuk është veçse pasoja e mëkatit. Mëkati është mosbindje ndaj rrasës së parë të ligjit, në veçanti ndaj urdhërimit të parë: “Nuk do të kesh perëndi të tjerë para meje” (Eksodi 20:3). Zanafilla pohon në mënyrë të ngjashme se është “të duash të jesh si Perëndia” (Zanafilla 3:5).

[J. D. Kraege, Enciclopedie du Protestantisme]

___________________________________

Unik

2008-12-01T12:49:00.014+01:00

Bibla kur flet për aktivitetin e Jezusit thekson mrekullitë që ai bënte, sidomos shërimet. Kush kuptonte mangësinë e vet si dhe pamundësinë e vetkurimit, kërkonte me besim të shërohej nëpërmjet ndërhyrjes hyjnore.

… besimi yt të shpëtoi, vë në dukje një nevojë më të thellë e më të rëndësishme se problemi fizik. Jezusi vë theksin më shumë te shpëtimi shpirtëror sesa te shërimi i trupit.
Ajo që bën përshtypje më shumë është fakti se këto shërime ishin të veçanta, të ndryshme edhe kur bëhej fjalë për të njëjtën sëmundje, ishin unike. Le të marrim rastin e të verbërve. Jezusi ka shëruar shumë prej tyre, por në mënyra të ndryshme. Njërit i pështyu në sy e vuri duart mbi të (Marku 8:23), një tjetri i lyu sytë me baltë (Gjoni 9:6), e me dikë tjetër mjaftoi vetëm një shprehje (Marku 10:52).
Kjo gjë më lë të kuptoj se çdokush prej nesh është një krijesë e veçantë, një krijesë unike që ka nevojë për një kurë personale të ndryshme nga të tjerët edhe pse bëhet fjalë për të njëjtën sëmundje.
Sëmundja e njerëzimit është mëkati, njeriu jeton në një gjendje verbërie shpirtërore e ka nevojë për shërim nëpërmjet një kure të personalizuar. Nuk mund të aplikojmë formula apo receta standarte edhe pse efikase në raste të tjera. Perëndia njeh secilin prej nesh, nevojat dhe problemet e gjithkujt e ç’është më e rëndësishme njeh mënyrën më të mirë për të ndërhyrë. Dikush ka nevojë të shërohet nga plagë të brendshme me dashuri e durim, dikush tjetër përveç shpëtimit ka nevojë të bekohet edhe me shërim fizik, ndonjëherë spektakolar që lavdëron publikisht Perëndinë e ndonjëherë nëpërmjet mjekëve e kurave natyrore. Për dikë tjetër këto bekime nuk nevojiten.
Sakrifica e Krishtit në kryq lan mëkatet e kujtdo që kërkon jetën e përjetshme, në bazë të kësaj vepre janë shpëtuar edhe të verbërit për të cilët flet Bibla (që përmendëm më parë). Por mënyra si shpallet kjo vepër është e veçantë për çdo njeri. Perëndia është i madh e ka një plan të veçantë për secilin.
Ta lëmë Perëndinë të veprojë ashtu si Ai di, jo ashtu si do të donim ne e mos ta kufizojmë në skemat tona mendore, çfarëdolloj etikete të kenë këto skema.

___________________________________

Pasanikët e varfër

2008-11-30T07:57:00.006+01:00

Smirnë, Izmiri aktual, në bregun perëndimor të Azisë së vogël (Turqisë), përshkruhet në librin e Zbulesës si vend i varfër "Unë i njoh veprat e tua, dhe shtrëngimin e varfërinë" (Zbulesa 2:9).
"Por ti je i pasur", vazhdon Zoti.
Smirnë ishte e pasur në gjërat që kanë vlerë, ato të përjetshme. Njohja e Zotit, marrëdhënia personale me të, janë pasuri më të mëdha se çdo bekim material.

Ku konsiston pasuria jonë?

___________________________________

Përfitues apo Agjentë?

2008-11-27T17:32:00.006+01:00

Të ndjekësh Jezusin nuk është thjesht “do të ketë diçka më të mirë, një vend më të mirë se ky, pas vdekjes sonë”. E ardhmja jonë post-mortem është jashtëzakonisht e rëndësishme, por e ardhmja e shpresës së krishterë ndeshet me jetën e tanishme. Jemi të thirrur, këtu e tani, për të qenë instrumente të krijimit të ri të Perëndisë, të botës së rregullt e të pajtuar që është bërë e njohur nga Jezusi. Të kësaj bote, dishepujt dhe ndjekësit e Tij nuk mund të mos jenë edhe agjentë, më shumë se përfitues.

material i marrë e i përkthyer me leje nga http://trasformare.blogspot.com

___________________________________

Shkenca e besimit

2008-11-25T19:42:00.013+01:00

Ndodh shpesh që për të mbështetur besimin t’i kërkohet ndihmë shkencës. Zbulimet arkeologjike, biologjike apo edhe konfirmimet historike vërtetojnë Biblën e fuqizojnë besimin.
Nuk ishte njeriu ai që kërkoi të njohë botën. Njohja e botës, apo shkenca, është një dhuratë nga Perëndia:

Zanafilla 2:19 Dhe Zoti Perëndi formoi nga dheu tërë kafshët e fushës dhe tërë zogjtë e qiellit dhe i çoi te njeriu për të parë si do t'i quante; dhe sido që njeriu t'i quante qeniet e gjalla, ai do të ishte emri i tyre.

Perëndia jo vetëm nxiti njeriun (Adamin) të zbulojë krijimin por i dha atij edhe pushtet mbi të.

Me kalimin e kohës njeriu ka humbur këtë koncept të shkencës, nuk i kërkon Perëndisë zbulimin e të fshehtave të krijimit, por nëpërmjet zbulimeve shkencore përpiqet të njohë misteret e Perëndisë. Adami njohu më parë Krijuesin e më pas krijimin. Sot në vend që t’i kërkohet Perëndisë shkenca, i kërkohet shkencës Perëndia.
Shkenca e krijuar nga Perëndia ka kaluar në një shkallë më të lartë se vetë Krijuesi i saj.

Për të mbërritur te Perëndia njeriu ka përdorur gjithmonë teknologjinë më të përparuar të kohës. Në Babel shpikjet e fundit në sektorin e ndërtimit ishin tulla dhe bitumi e njeriu mendonte se me këtë arritje teknologjike mund t’i afrohej Perëndisë:

Zanafilla 11:3,4 Dhe i thanë njëri tjetrit: "O burra, të bëjmë tulla dhe t'i pjekim me zjarr!". Dhe përdorën tulla në vend të gurëve dhe bitum në vend të llaçit. Dhe thanë: "O burra, të ndërtojmë për vete një qytet dhe një kullë maja e së cilës të arrijë deri në qiell, dhe t'i bëjmë një emër vetes që të mos shpërndahemi mbi faqen e tërë dheut".

Yuri Gagarin njeriu i parë që shkoi në hapësirë deklaroi me mburrje se as aty nuk e gjeti Zotin edhe pse kishte mbetur i mahnitur nga panorama: “Shoh tokën! Është aq e bukur!”
Shkenca e vërtetë është një zbulim që Perëndia i bën njeriut, falas. Sot konsiderohet shkencë ajo që njeriu zbulon me forcat e veta. Edhe pse përdorimi i shkencës për të mbërritur te Perëndia është shfaqur rrugë e gabuar, kjo nuk duhet të shtyjë njeriun në konkluzione të nxituara, sepse zbulimi i natyrës apo shkenca dëshmojnë më shumë për një Krijues sesa për një rastësi. Fakti që shkenca nuk është rruga e saktë për të mbërritur te Perëndia nuk do të thotë se Perëndia nuk ekziston. Besimi në njohuritë, zbulimet, shpikjet, e çdo gjë tjetër të vërtetuar nuk duhet të çojë njeriun në injorimin e të vërtetave ende të panjohura.

Fjalët e Urta 1:7 Frika e Zotit është fillimi i njohjes; por njerëzit e pamend përçmojnë diturinë dhe arsimin.

Perëndia kërkon që njeriu t’i afrohet jo nëpërmjet një besimi abstrakt, por nëpërmjet besimit në veprën pajtuese të Perëndisë, një besim aktiv që pasqyrohet në jetë. Sforcimet shkencore të njeriut nuk kanë afruar njeriun te Perëndia. Sakrifica e Jezus Krishtit në kryq dënoi mëkatin, shkakun kryesor të ndarjes së njeriut nga Perëndia. Besimi në këtë vepër afron njeriun te Perëndia.

Në Bibël përmendet episodi i Thomait, një dishepull që në disa raste kishte shfaqur një njohje të përciptë e të mangët të Zotit. Pas një periudhe tre-vjeçare të jetuar përkrah Krishtit, duke e njohur dhe konsiduar Zot, pikërisht në momentin kur merr lajmin e ringjalljes së Jezusit në vend që të shfaqë besim shpalos skepticizëm. Besimi i tij varej nga njohuria, mund të besonte vetëm pasi të kishte parë. Me pak fjalë besonte më shumë te sytë e tij se te Perëndia. Mosbesimi i tij shfaqet si sfidë ndaj Perëndisë, sipas tij Perëndia duhej t'i jepte një shenjë për të besuar përkundrazi …

Gjoni 20:25 Dishepujt e tjerë, pra, i thanë: "Kemi parë Zotin". Por ai u tha atyre: "Po nuk e pashë në duart e tij shenjën e gozhdave, dhe po nuk e vura gishtin tim te shenja e gozhdëve dhe dorën time në brinjën e tij, unë nuk do të besoj".

Edhe shumë të krishterë marrin për bazë shkencën për t'u bindur plotësisht e për të mos besuar verbërisht. Jo vetëm kaq, por shpeshherë zbulimet shkencore merren si bazë për të ungjillizuar, sikur Biblës ti mungonte diçka që njeriut i është dashur ta zbulojë vetë
Zbulimet shkencore zgjerojnë bagazhin kulturor të njeriut, por absolutisht, nuk mund të plotësojnë atë që Perëndia i ka shpallur njeriut, mesazhin biblik të shpëtimit. Shkenca apo provat shkencore në favor të krijimit përforcojnë besimin por nuk janë baza apo themeli i besimit. Shqyrtimi i këtyre provave duhet të nxisë njeriun të kërkojë Krijuesin e të pranojë madhështinë e Tij.
N.q.s. do të besonim Perëndinë dhe Fjalën e tij vetëm pasi të bindeshim faktikisht, atëherë nuk do të flitej për besim.

Hebrenjve 11:1 Dhe besimi është siguria e gjërave që shpresohen, tregim i gjërave që nuk shihen;
Gjoni 20:29 Jezusi i tha: "Sepse më ke parë, Thoma, ti ke besuar; lum ata që nuk kanë parë dhe kanë besuar!".

___________________________________

Rizgjimi

2008-11-13T18:25:00.019+01:00

T. Shaw komentoi rizgjimin në Irlandë të 1859 duke thënë:

"Në fillim Perëndia veproi në zemrat e një grupi të vogël që dalë ngadalë ndjeu peshën e lutjes deri kur Perëndia theu qiellin, dhe malet e mëkatit e të ligësisë u shkrinë përpara pranisë së Tij" *

Nuk ka një rrugë më të mirë për tu lutur sesa të ndjekësh fjalët që Jezusi vetë na mësoi:

"Ju, pra, lutuni kështu: "Ati ynë që je në qiej, u shenjtëroftë emri yt.
Ardhtë mbretëria jote. U bëftë vullneti yt në tokë si në qiell."

(Mateu 6:9,10)

* Dunnett, Let God Arise, Marshall Pickering, 1990

Në 1792 në Wales pati një rizgjim. Kompozitori W. Williams, përshkroi çfarë ndodhi:

"Fryma e çmueshme e dashurisë së Zotit ra mbi ne ...reja u zhduk, dielli shkëlqeu, pimë prej frutit të ardhur nga vreshti i tokës së premtuar, e u mbushëm me hare. U zhduk mosbesimi, u zhduk faji, u zhduk frika, u zhduk çdo shpirt i druajtur, i ulët, u zhduk zilia, u zhduk pabesia e bashkë me të gjitha torturat helmuese që na kishin torturuar. Morën vendin e tyre dashuria, besimi, shpresa, fryma e gëzueshme mbushur me dhuntitë e lavdishme të Frymës së Shenjtë". *

*Eifon Evans, Daniel Rowland and the Great Evangel, Awakening in Wales, Banner of Truth, 1985

___________________________________

Mbartja e kryqit

2008-08-15T15:56:00.008+02:00

Ecja e krishterë nënkupton impenjim, që shumëkujt mund t'i duket i rëndë. Zoti nuk ka premtuar një ecje të lehtë, pa pengesa apo eliminimin e vështirësive po ka premtuar ndihmë në mbartjen e këtyre peshave. Sigurisht, nuk duhet harruar se, mbartja e kryqit është një barrë shumë më e lehtë se barra që kjo botë imponon. Mbartja e kryqit duhet parë në një këndvështrim më të gjerë, formues e përgatitor.
Kryqi është viza për në mbretërinë e qiejve, mbretëri ku askush nuk mund të hyjë duke u bazuar në veprat apo meritat personale, mbretëri e rezervuar për ata të paktë që pranojnë kryqin si të vetmin mjet shpëtimi.

___________________________________

Baza të infektuara

2008-08-13T00:24:00.013+02:00

Mentaliteti, ambienti dhe shoqëria janë faktorët kryesorë që ndikojnë në formimin e çdo njeriu. Këto faktorë përbëjnë bazën e bindjeve të çdo individi. Fakti që këto faktorë ndryshojnë me kohën, lë të kuptohet se baza e këtyre bindjeve nuk është e qëndrueshme. E megjithatë bindjet kushtëzojnë çdo zgjedhje, çdo vendim si dhe sjelljen e përditshme, ndezin simpatitë apo urrejtjet, pozicionojnë personin në një grup apo në një tjetër.

Si mund të jenë të besueshme bindjet personale kur baza e tyre është e lëkundshme? E megjithatë këto bindje, për shumë njerëz, konsiderohen pasuri kulturore e mbrohen me fanatizëm. Me dashje apo pa dashje transformohen në ideale që marrin deri edhe komandën e jetës, rreth të cilave ndërtohet jo vetëm e tashmja por edhe e ardhmja. Me pak fjalë, është e thjeshtë që këto bindje relative të kthehen në idhuj të qëndrueshëm të cilëve shumëkush i përkushton jo vetëm impenjimin por edhe jetën.

Gjithsekush përpiqet jo vetëm t’i zbatojë bindjet personale por edhe t’i përhapë apo t’i imponojë me qëllimin egoist për të ndikuar e kushtëzuar edhe të tjerët. Thirren në shërbim të ideologjive mjetet e shumta të informacionit me synim shitjen e komenteve favorizuese apo nxirjen dhe diskriminimin e divergjencave për krijimin e një bote që kënaq standardin personal, botë që nuk bie ndesh me bindjet apo idealet vetjake.

Cili do të ishte rezultati?

Ku do të bazohej kjo botë?

Një bazë e lëkundshme a mund të prodhojë një rezultat të bindshëm?

Faktorë mëkatarë a mund të prodhojnë ideale të dobishme e altruiste?

Eliminimi i divergjencave apo refuzimi i çdo mundësie për të parë përtej interesit vetjak frenon çdo hap drejt zhvillimit, këput çdo lloj mundësie bashkëpunimi e kthen në spektator të thjeshtë ata që mund të ishin protagonistë.

Shqipëria ka vuajtur nëpër shekuj imponime të tilla nga ana e kujt ka dashur ta komandojë për të realizuar idealet e veta. Ideale që sot nuk kujtohen thjesht si histori, por në forma të tjera, janë akoma reale e dëshmojnë gjithnjë e më shumë se e ardhmja nuk mund të bazohet në bindje apo ideale të përqafuara për tifozllëk. Ndërrimi i partive komanduese, i fesë apo i jetës sociale nuk kanë dhënë asnjë rezultat pozitiv në ndryshimin e realitetit sepse të bazuara në ide e sforcime njerëzore, në bindje apo interesa personale.

Kur flitet për ndryshim sot nënkuptohet ndryshimin e të tjerëve, pretendohet që të tjerët t'i përshtaten standardeve të tjetërkujt. Edhe palët e tjera, nga ana e tyre, e mendojnë kështu.

Realiteti shqiptar duhet ndryshuar duke filluar nga individi. Zoti është ai që duke dhënë një botëkuptim të saktë mund të ndryshojë këndvështrimin e situatës. Kur njeriu të kuptojë se mentaliteti, ambjenti dhe shoqëria janë të infektuara nga mëkati, atëherë do të ridimensionojë bindjet e do të reformojë idealet e tij.

Krishti mori në kryq mëkatin për të pastruar çdo individ që e ndjen peshën e mëkatit e pendohet. Pendimi dhe kthimi te Perëndia është mënyra për të transformuar çdo person spektator në protagonist për zhvillimin e shoqërisë. Reformimi personal sipas standardit Hyjnor të Perëndisë nuk është sakrificë po një bekim personal dhe nevojë e menjëhershme. Atëherë bindjet do të kishin një bazë të qëndrueshme sepse themelohen në premtimet e Perëndisë dhe ideali i vetëm do të ishte pasqyrimi i besimit me fakte reale në jetën e përditshme. Vepra e Perëndisë është ajo që mund të ndryshojë për të mirë situatën katastrofike që njeriu ka krijuar mëkatarisht.

Kjo është fuqia transformuese e ungjillit, Fjalës së Perëndisë.

___________________________________

Brain gain apo brain drain?

2008-08-11T13:37:00.013+02:00

Si ka mundësi – ky fenomen konstatohet edhe në kontekste të krishtera – që ka disa qendra rritjeje, zhvillimi e ideizimi si dhe të tjera që përkundrazi karakterizohen nga një rënie e vazhdueshme? Përgjigja e disa studiuesve të ekonomisë kulturore është e thjeshtë po efikase e mund të përmblidhet në dy fjalë anglofone: brain gain e brain drain.

Bashkësitë (dhe kontekstet) brain gain janë ato që arrijnë të tërheqin personat që duan të mendojnë, në mënyrë serioze, që nuk paralizohen përpara impenjimit intelektual apo kulturor, krijues.

Brain drain janë ato bashkësi (apo kontekste) nga të cilat njerëzit shmangen duke dobësuar kështu qoftë rrjetin tashmë të varfër të marrëdhënieve, qoftë aftësinë e zhvillimit. Këto të fundit, zakonisht janë pak të përshtatshme, tradizionale, konservatore në gjithçka, të mbyllura përballë divergjencave e përballë pluralizmit, zhvillimit e rinovimit të shëndetshëm. Këto bashkësi janë të predispozuara për humbjen e mendjeve më të mira, të zellshme në aplikimin e dhuntive e ideve zhvilluese, mendje që nuk rikthehen më.

Dallimet do të theksohen pothuajse spontanisht e herët o vonë do të krijojnë rrethe të mbyllura që o do të vetëmbahen o do të vetëshkatërrohen.Më kujton “kujt ka do t’i jepet, kujt nuk ka do t’i hiqet edhe ...”. Sidoqoftë është akoma domethënëse trajektorja “me gjithë mendjen”, sigurisht pa përjashtuar zemrën, shpirtin, forcën ...

material i marrë e i përkthyer me leje nga: http//trasformare.blogspot.com

___________________________________

Lufta dhe paqja

2008-08-10T08:10:00.013+02:00

Shumica e konflikteve në botë lindin për arsye fetare. Feja që bën thirrje për dashuri mes qenieve njerëzore, për tolerancë e mirëkuptim, është shkaktari kryesor i shumë luftrave apo atentateve kamikaze.
Dëshira për të standartizuar gjithçka është ajo që shtyn dikë deri në vrasje, në emër të Zotit. N.q.s. realiteti është ndryshe nga këto standarte fetare, atëherë fajësohen të tjerët, janë të tjerët që duhen ndryshuar, përndryshe mund të ekzekutohen pa mëshirë.

N.q.s. Zoti do të donte që fetë të zhdukeshin, sigurisht nuk do t’i kërkonte ndihmë njeriut. Perëndia mund të krijojë bij të Abrahamit edhe prej gurëve.

Mateu 3:9 Dhe mos t'ju shkojë mendja të thoni me vete: "Ne kemi Abrahamin për atë"; sepse unë po ju them se Perëndia mund të nxjerrë bij të Abrahamit edhe prej këtyre gurëve.

Kush mund të ndihet i drejtë për të gjykuar të tjerët? Kush mund të pretendojë se parajsa fitohet me vrasje? Njeriu kërkon të aplikojë drejtësinë personale, atë drejtësi që kënaq interesat vetjake për ta shitur më pas si vullnet të Zotit.

Hebrenjve 10:30 Sepse ne e dimë atë që ka thënë: "Hakmarrja më takon mua, unë do ta jap shpagimin", thotë Perëndia. Dhe përsëri: "Perëndia do të gjykojë popullin e vet".

Drejtësia e Zotit nuk konsiston në hakmarrje apo ndëshkime por në një dashuri që fiton shpirtërat. Parajsa nuk është e destinuar vetëm atyre që kanë lindur në familje fetare por kujtdo që pendohet e kthehet tek Zoti. Për këtë arsye Perëndia kërkon dashuri e jo hakmarrje.

Luka 6:27 Por unë po ju them juve që më dëgjoni: "T'i doni armiqtë tuaj; u bëni të mirë atyre që ju urrejnë.

Ungjilli ka një mesazh revolucionar. Mesazh dashurie që bie ndesh me dëshirat e cekëta njerëzore. Ky mesazh mund të ndryshojë botën sipas standartit hyjnor, sepse nuk pretendon që të ndryshojnë të tjerët, po nxit për një ndryshim personal, një reformim të vetvetes. Për të ndryshuar botën, duhet ndryshuar më së pari individi.

Feja ndjell urrejtjen, urrejtja nxit konfliktin dhe konfliktet shkaktojnë dëme.

Përkundrazi, ungjilli shpall dashuri, sjell paqe e mbjell begati.

Ungjilli shpall veprën e Perëndisë, kryqëzimin e mëkatit për të falur ne mëkatarët. Kjo sakrificë i hap derën njerëzve drejt mbretërisë së Perëndisë. Nuk janë sakrificat tona që na afrojnë te Perëndia, është sakrifica e Perëndisë që na pajton me Të. Fuqia e ungjillit zhvlerëson çdo tentativë njerëzore për ndryshim, sepse nuk bazohet në një fe por është Fjala e Perëndisë, fjalë që nuk ka për synim zhdukjen e divergjencave po shpëtimin e shpirtrave. Ky është ungjilli që ne besojmë, mesazh që mund të reformojë botën.

___________________________________

Absolutisht i sigurtë

2008-08-04T23:28:00.011+02:00

Disa gjëra janë të të vërteta e të tjera janë të rreme: për mua kjo është një aksiomë, një e vërtetë kaq e dukshme sa nuk ka nevojë për vërtetim. Megjithatë ka shumë njerëz që me sa duket nuk e mendojnë kështu. Sot në fakt është në modë të thuhet: “Disa gjëra janë të vërteta apo të rreme sipas perspektivës nga e cila i sheh. E bardha është e bardhë dhe e zeza është e zezë sipas rrethanave, e nuk ka shumë rëndësi se si i quan. E vërteta, natyrisht, është e vërtetë, por do të ishte e pasjellshme, e papëlqyeshme, të thuhet se e kundërta është gënjeshtër. Nuk duhet të jemi jotolerant, por duhet të kujtojmë thënien: shumë koka, shumë mendje”.

Stërgjyshërit tanë ishin shumë të vëmendshëm në respektimin e shenjave të kufirit, kishin ide shumë të sakta mbi pikat e qëndrueshme të së Vërtetës së zbuluar, dhe ishin shumë të vendosur në deklarimin e asaj që ata besonin se është Shkrimore. Fushat e tyre ishin të mbrojtura nga gardhe e nga hendeqe, por bijtë e tyre kanë çrrënjosur gardhet, kanë mbushur hendeqet, kanë sheshuar gjithçka dhe gurët kufizues i përdorin për të luajtur kalaboç. Shkollat moderne të mendimit qeshin me siguritë e patundshme të Reformatorëve e të Puritanëve. Duan të përparojnë lavdishmërisht në atë që konsiderojnë largpamje e pas pak do të bëjnë publike një pakt të një aleance të madhe midis parajsës e ferrit ose, më mirë, do të mbërrijnë në një kompromis midis këtyre dy institucioneve në bazë lëshimesh të ndërsjellta, duke i lejuar të vërtetës të ecë përkrah me gënjeshtrën si luani me qengjin.
Megjithatë, për sa më përket, do të vazhdoj t’i mbahem besimit të lashtë që disa doktrina janë të vërteta, dhe deklarimet diametralisht të kundërta me to janë të rreme.
Ne kemi një të vërtetë të qëndrueshme për të predikuar, vëllezër të mi, e ne jemi dërguar nga Perëndia në botë me një mesazh të përkufizuar mirë.
Në Bibël ka diçka të përkufizuar mirë: nuk është një masë dylli gati për t’u modeluar sipas qejfit tonë, apo një rrotull stofi për t’u prerë sipas modës në fuqi.
Të besosh pra që ekziston diçka që është e vërtetë, e diçka tjetër që është gënjeshtër, që në Bibël ka të vërteta e që Ungjilli konsiston në diçka të përkufizuar mirë e që duhet besuar nga të gjithë, përcakton atë që u mësojmë, si dhe mënyrën e vendosur të të mësuarit. Kemi të bëjmë me persona që do të jenë të shpëtuar o do të jenë të humbur, e sigurisht këta nuk do të shpëtohen me doktrina të gabuara. Kemi të bëjmë me Perëndinë, të cilit i jemi shërbëtorë, e nuk do të nderohemi prej tij se kemi shërbyer falsitet, as nuk do të marrim një shpërblim me këtë lavdërim: “të lumtë, shërbëtor i mirë e besnik, ti ke shkatërruar Ungjillin më maturisht se të gjithë ata që kanë ardhur para teje”. Gjendemi në një pozicion jashtëzakonisht serioz, e duht të themi, në frymën e Mikeas së lashtë: “Ashtu si është e vërtetë se Zoti jeton, unë do të them vetëm saktësisht atë që Zoti do të më thotë”. Vëllezër në ç’gjë duhet të jemi absolutisht të sigurtë? Ka përreth zotërinj që kujtojnë se nuk ekzistojnë parime të qëndrueshme mbi të cilat të bazohesh. “Ndoshta ndonjë doktrinë”, më tha njëri një ditë, “ndoshta mund të konsiderojmë si të padiskutueshme dy ose tre doktrina, ndoshta atë që në fakt një Perëndi ekziston. Nuk duhet të jemi tepër dogmatikë mbi personalitetin e tij. Është e mundshme të thuhet shumë në favor të panteizmit”. Ka shumë sot që ndërfuten në rreshtat e predikuesve e që mbështesin koncepte të tilla, por janë përgjithësisht mjaft dinakë për të fshehur gjërësinë e bindjeve të tyre nën një frazeologji tradicionale të krishtërimit.
Për sa na përket, apo, në çdo rast, për sa më përket mua, unë jam i sigurtë se ka një Perëndi, e kam ndërmend ta predikoj si një person që është abolutisht i sigurtë. Ai është Krijuesi i qiellit e i tokës, Zoti i providencës e i hirit. Emri i tij qoftë i bekuar përgjithmonë! Nuk do të bëjmë asnjë diskutim apo debat mbi personin e Tij.
Për më tepër jemi njësoj të sigurtë që libri i quajtur “Bibla” është Fjala e Tij, dhe është i frymëzuar, jo si mund të jetë e frymëzuar çfarëdo vepre letrare me vlerë, po një kuptim pafundësisht më të lartë. Perëndia na ruajtë të mos ngelemi të bllokuar në të gjitha ato arsyetime e stërhollime të shtrembëra të atyre që, të zotë në lojra intelektuale e interpretojnë në mënyrë të tillë sa i mohojnë në fund çdo qartësi. Është një libër i prodhimit hyjnor, është i përsosur dhe është gjykata e fundit e apelit. Nuk do të më shkonte kurrë ndërmend të vë në diskutim pagabueshmërinë e fjalës së Tij, sepse për mua kjo do të barasvlerësohej me një blasfemi.
Nëse, vëllezër të mi, ne jemi në përbashkësi me Zotin Jezus Krisht, nuk mund të dyshojmë pikat themelore të Ungjillit, as nuk mund të jemi të pasigurtë. Një shikim asaj koke të kurorëzuar me gjemba e atyre duarve të shpuara është ilaçi më efikas për të kuruar “dyshimin modern” me gjithë fantazimet e tij. Ashtu si i tha një miku, një predikues i famshëm në shtratin e vdekjes: “Munda t'i hedh një sy përjetësisë. Ah sikur të kthehesha prapa e të predikoja sërish, sa ndryshe nga më parë do të predikoja!”.
Nëse doni të jeni të sigurtë, vëllezër, hidhni edhe ju një shikim të shpejtë mbi përjetësinë!

Charles Haddon Spurgeon

___________________________________

Nga rapper në pastor ungjillor

2008-08-02T23:35:00.009+02:00

San Jose (Kaliforni) – Stanley Kirk Burrel (artistikisht Mc Hammer), ndryshe nga ç'mendohej, është ende gjallë.
Ndër eksponentët më të njohur të rrymës hip-hop, Burrel ka arritur majën e suksesit në vitet 80-90, duke shitur miliona kopje të albumit "Please Hammer don't hurt 'em", që fitoi Diskun e diamantë e duke bërë bujë me këngën "U can't touch this" (1990).

Pasi bëhet i pasur e i famshëm në pak kohë, fillon të shpërdorojë pasurinë e tij e shumë shpejt bie në vështirësi të mëdha.
Në 1987 debuton me këngën "Feel my power", prodhuar nga shtëpia e tij diskografike Oaktown Records (mbi 60 mijë kopje të shitura). Një vit më vonë shumë shtëpi diskografike i ofrojnë një kontratë fytyrës së re të rap-it, por suksesi i shpërthyer në 1988 e shndërron jetën e tij në një labirint parash, droge, shoqëri të rrezikshme, e më së fundi, shumë borxhe. 1996 është për Hammer një vit i vështirë. Mbi 14 milion dollarë borxhe e shtyjnë të deklarojë dështimin, ndërsa vdekja e shokut dhe kolegut të tij Tupac Shakur keqëson më tepër këtë gjendje të vështirë.

Viti që pason është viti i ndryshimit rrënjësor. Gjatë një transmetimi në televizionin e krishterë TBN (Trinity Broadcasting Network), Hammer deklaron: “Sonte po varrosim zyrtarisht njeriun e vjetër. Dua të ec sinqerisht në jetën e re në Krishtin”.

Rruga e krishterë e këtij artisti kishte filluar shumë kohë më parë. Në 1984 kishte filluar të studionte Biblën, frekuentonte kishën e kishte formuar një grup Gospel (Holy Gost Boys). Si pasojë e përvojave të jetuara, Hammer vendos të braktisë atë mënyrë jetese që e çoi në sukses, po edhe në dëshpërim. Ky është një kthim në besim që e bën të thotë: “… jam gati për misionin që Perëndia më ka dhënë. Dua të bindem”.

Që atëherë këngëtari ka investuar kohën dhe energjitë e tija në projekte të ndryshme, ka realizuar albumin "Family affair", që përmban këngën "He Brought Me Out" (ai më mori jashtë), merret me një program muzike, koreografie e dëshmie në TBN (Trinity Broadcasting Network) e predikon të djelave në Qendrën e krishterë Jubelee në San Jose, në të cilën, Hammer, është një nga pastorët ungjillorë.

___________________________________

Liri e ndaluar

2008-07-31T16:28:00.013+02:00

Lojrave olimpike të Pekinit po u afrohet koha. Ligji kinez që nga njëra anë garanton “lirinë e fesë” e nga ana tjetër ndalon “propagandën e kultit”, e detyroi Komitetin Olimpik të Pekin 2008 të marrë dy masa që bien në kundërshtim me njëra-tjetrën.

1. Masa e parë ndalon sjelljen në Kinë të më shumë se një Bible për person. Ky ndalim vlen për atletë, tifozë e delegacione sportive. Çdo kopje e tepërt do të konfiskohet në doganë gjatë kontrollit të bagazheve.
2. Masa e dytë konsiston në marrëveshjen midis Komitetit Olimpik dhe ndërmarrjes angleze “Bible Society” nga Swindon (afër Bristol), për realizimin e një projekti të madh. Nga 8 gushti do të shpërndahen falas Bibla dhe Dhiata të Reja jo vetëm në Fshatin Olimpik por edhe në qytetet ku do të zhvillohen garat. Gjithsej do të shtypen 50 mijë kopje të Ungjillit e 10 mijë Bibla, në versionin dy-gjuhësh (anglisht-kineze). Ky projekt do të kushtojë 200 mijë stërlina, rreth 250 mijë euro.

___________________________________

I panjohuri

2008-07-31T02:32:00.006+02:00

Pak vite pasi kisha lindur unë, babai im takoi një të panjohur, i cili ishte i ri në qytetin tonë të vogël teksan. Që nga fillimi babai ishte i mahnitur me këtë të ri magjepsës dhe shumë shpejt e ftoi atë të banonte në familjen tonë. I panjohuri u pranua shumë shpejt dhe që nga ajo ditë e kishim rrotull. Ndërsa rritesha, unë kurrë nuk e vija në pikëpyetje vendin e tij në familjen time. Në mendjen time të re ai kishte një vend të ngrohtë të veçantë. Prindërit e mi ishin udhëzues shtesë: Mamaja më mësoi të njoh të mirën nga e keqja dhe babai më mësoi të bindesha. Por i panjohuri... ai ishte ai që na tregonte histori. Do të na mbante të lidhur për orë të tëra për aventura, mistere dhe komedi. Nëse doja të dija ndonjë gjë për politikën, historinë ose shkencën, ai gjithmonë i dinte përgjigjet për të shkuarën, e kuptonte të tashmen dhe dukej në gjendje të parashikonte të ardhmen!

Ai i tregoi familjes time lojën e parë të futbollit. Ai më bënte të qeshja dhe të qaja. I panjohuri kurrë nuk pushonte së foluri, por babait dukej se nuk i prishte punë kjo gjë. Shpesh, mamaja ngrihej pa zhurmë dhe shkonte në kuzhinë për qetësi dhe pushim, ndërsa ne të tjerët do t'i bënim shenjë për heshtje njëri – tjetrit për të dëgjuar çfarë ai do të thoshte. Tani pyes veten nëse ajo lutej ndonjëherë që i panjohuri të largohej. Babai vinte rregulla në shtëpi me disa bindje morale, por i panjohuri nuk e ndjente veten kurrë të detyruar t'u bindej këtyre rregullave. Blasfemia, për shembull, nuk lejohej në shtëpinë tonë... As prej nesh, apo miqve dhe vizitorëve tanë. Vizitori ynë i mësuar tashmë, sidoqoftë ia doli të fliste blasfemi me fjalë të ndryshme që më digjnin veshët dhe bënin që babai im të kafshonte gjuhën dhe mamaja të skuqej. Babai im nuk e lejonte përdorimin liberal të alkoolit. Por i panjohuri na inkurajonte ta provonim shpesh. Ai bënte që cigaret të dukeshin të këndshme, purot të dukeshin burrërore dhe llullat të veçanta. Ai flishte lirshëm (tepër lirshëm!) për seksin. Komentet e tij ishin shpesh plot zhurmë, nganjëherë sugjestive dhe në përgjithësi të sikletshme. Tani e kuptoj se konceptet e mia të hershme rreth marëdhënieve ishin ndikuar fort nga i panjohuri. Koha kalonte dhe ai kundërshtonte vlerat e prindërve të mi dhe prapë shumë rrallë e qortonim... Dhe KURRË nuk i kërkuam të largohej. Kanë kaluar më shumë se 50 vjet që kur i panjohuri erdhi në familjen tonë. Ai është bërë i pazëvendësueshëm dhe nuk është kaq mahnitës sa ç'ishte në fillim. Dhe po të shkosh sërish sot në shtëpinë e prindërve të mi, do ta gjeni ende atje të ulur në cepin e tij, duke pritur që dikush të vijë ta dëgjojë dhe të shikojë figurat e tij. Emri i tij? ...............Shih më poshtë:

Ne e thërrasim thjesht, "TV."

P.S. Ai ka një grua tani.... Ne e thërrasim atë "Kompjuter."

material i mbledhur nga Besnik Shpata

___________________________________

Vendim për vrasje

2008-07-30T12:11:00.016+02:00

Shumë njerëz përpiqen të programojnë gjithçka deri edhe jetën apo vdekjen. Ky programim shtyn njeriun në gjykime e vendime. Këto vendime nuk janë vetëm personale por shpeshherë prekin edhe jetën e personave të tjerë. Çfarë shtyn njeriun të vendosë për jetën, shpesh me gjykime fatale, është vetëm egoizmi.

Me abortin, njeriu shfaq dëshirën e tij më të ligë, dëshirën për të shkatërruar çfarë Zoti krijon.

Ja, bijtë janë një trashëgimi që vjen nga Zoti; fryti i barkut është një shpërblim.

(Psalmi 127:3)

Pas shkatërrimit të lidhjes që njeriu kishte me Zotin, pas shkatërrimit të botës që Zoti i la njeriut nën kujdes, njeriu po shkatërron edhe jetën, sigurisht të të tjerëve.

Mendoni pak sikur prindërit tuaj të kishin marrë një vendim pro abortit.

Një fetus është një krijesë e gjallë që rritet e zhvillohet, që kupton e reagon, që ka të njëjtën frymë jete si çdokush prej nesh, ashtu si Perëndia ka thënë nëpërmjet Biblës.

Po, ti ke formuar të përbrëndëshmet e mia, ti më ke endur në barkun e nënës sime.

(Psalmi 139:13)

Zhdukja me bindje e kësaj jete që Zoti ka dhënë, sido që të justifikohet apo të mbulohet, nuk është tjetër veç mëkat.

Aborti është një krim, më saktësisht vrasje!

___________________________________

Biblioteka e apostullit Pal

2008-07-27T00:03:00.013+02:00

Kur të vish, sill mantelin që lashë në Troadë, pranë Karpit, dhe librat, sidomos pergamenat. (2Timoteut 4:13)

Çfarë lexonte apostulli Pal? Nuk e dimë e mundemi vetëm të marrim me mend çfarë ishin ato pergamene të cilave u referohet. Pali kishte lënë në Troade libra që kishte merak, ndoshta të mbështjellë në një mantel. Edhe një apostull duhet të lexojë.

Disa nga vëllezërit tanë në besim mendojnë se një predikues që lexon libra e përgatit me kujdes predikimin e tij është një predikues mjaft i vajtueshëm. Ndërsa një njeri që ngjitet në amvonë duke deklaruar se kap në moment tekstin biblik mbi të cilin do të predikojë e thotë një sasi banalitetesh, për disa është maksimumi … Nëse më pas flet pa paramendim, apo pohon se e bën pa ushqyer trurin e njerëzve shpirtërisht të vdekur – atëherë ai është një predikues i vërtetë! E megjithatë apostulli Pal është një qortim i gjallë për njerëz të tillë. Ai është frymëzuar, e megjithatë don … LIBRAT e tij! Ka predikuar për të paktën tridhjetë vjet, e dëshiron akoma LIBRA! Ka parë Zotin e don akoma LIBRA! Ka pasur përvojën më të gjerë që mund të imagjinohet, e ka akoma nevojë për LIBRA! Është rrëmbyer në qiellin e tretë, ka dëgjuar gjëra që nuk janë aspak të lejueshme një njeriu t'i shpallë, e don akoma LIBRA! Ka shkruar pjesën më të madhe të Dhjatës së Re, e don akoma LIBRA! Apostulli i thotë Timoteut, e çdokujt prej nesh, sidomos predikuesve: “Kushtoju leximit”

Njeriu që nuk lexon kurrë, nuk do të lexohet kurrë; ai që nuk citon kurrë, kurrë nuk do të citohet. Kush nuk është i gatshëm të përdorë prodhimin e trurit të njerëzve të tjerë, tregon se nuk një tru. Vëllezër, çfarë është e vërtetë për predikuesit, është e vërtetë edhe për të gjithë. Ju keni nevojë të lexoni.
Hiqni dorë edhe nga letërsia e lehtë, por përsa t’ju jetë e mundur, studioni letërsi të shëndetshme teologjike, sidomos atë të Puritanëve dhe shpjegimet e Biblës. Jemi të bindur se për ju mënyra më e mirë për të kaluar kohën e lirë është të lexosh ose të lutesh. Mund të merrni shumë njohje nga libra që më pas mund t'i përdorni si një armë autentike në shërbim të Zotit. Pali thotë: “sill librat”. A nuk duhet të bëjmë edhe ne gjithashtu?
Vëzhgimi ynë i dytë është se apostulli nuk turpërohet të rrëfejë që lexon. Ai i shkruan birit të tij në besim Timoteut. Tani, disa predikues të vjetër të së kaluarës nuk do t’u lejonin kurrë të rinjve të zbulonin sekretet e tyre. Sillen me dinjitet të madh e bëjnë mister artin e tyre të predikimit, por e gjithë kjo është tjetërsoj nga Fryma e trasparencës që duhet të kemi. Pali don librat e tij e nuk turpërohet t'i thotë Timoteut që ai lexon e Timoteu mund të shkojë e t’ja thotë Tikikut, nëse don, por Palit nuk i intereson. Pali këtu është një shembull autentik i prakticitetit. Është në burg, nuk mund të predikojë, e kështu lexon. Ishte kështu për disa peshkatarë të së kaluarës: kishin humbur barkat e tyre, e atëherë çfarë bënin? Arnonin rrjetat e tyre. Kështu në qoftë se përkujdesi (providenca) të bën të rrish në shtrat i sëmurë e nuk mund t'i mësosh klasës tënde, nëse nuk mund të punosh për Perëndinë në publik, arno rrjetat e tua duke lexuar. Në qoftë se një punë të është hequr, merru me një tjetër e lër që librat e Apostullit të të mësojnë diçka të paktën praktike.

Charles Haddon Spurgeon

___________________________________

Krishtërimi

2008-07-25T01:23:00.011+02:00

Unë besoj në Krishtërimin siç besoj që dielli ka lindur; jo vetëm se e shoh atë, por sepse nëpërmjet tij shoh gjithçka tjetër.

Clive Staples Lewis

C. S. Lewis vlerëson krishtërimin si lëvizje të rëndësishme në shoqëri, që ndriçon çdo aspekt të jetës sepse, jo vetëm përcjell një mesazh Hyjnor, por edhe kontribuon aktivisht në përhapjen e kësaj drite në botë.

Për të përhapur këtë dritë të krishterëve u duhet të ecin kundër rrymës e kundër tendencave të kësaj bote që endet në errësirë dhe i bindet vullnetarisht kundërshtarit të Perëndisë. Shpeshherë të krishterëve u duhet ta paguajnë shtrenjtë këtë mision.

“… jetojmë në një territor të pushtuar nga armiku: ja çfarë është kjo botë. Krishtërimi është historia se si mbreti i ligjshëm zbarkoi - zbarkoi, mund të themi si i panjohur – e na thërret të gjithëve të marrim pjesë në një fushatë të madhe sabotimi. Kur shkojmë në Kishë, në të vërtetë po shkojmë të dëgjojmë radion klandestine të miqve tanë”

Clive Staples Lewis

Çdo i krishterë e di se këtë luftë nuk mund ta përballojë vetëm me forcat e veta, dhe ka nevojë, jo vetëm thjesht, për një mbështetje nga ana e Perëndisë por për një drejtim. Spurgeon thekson se në këtë luftë është Perëndia në rolin komandues, është Ai që jep forcë e lufton për ne.

"Populli i atyre që njohin Perëndinë e tyre do të tregojë qëndresë dhe do të veprojë" (Danieli 11:32).

I përjetshmi është një luftëtar, emri i Tij është Yahweh. Ata që rekrutohen nën flamurin e tij do të kenë një Komandant që do t'i stërvisë për betejën e do t'u japë atyre fuqi e guxim.

Kohët për të cilat shkruante Danieli ishin më të këqija, megjithatë u premtua se populli i Perëndisë do të kishte dalë shkëlqyeshëm: do të kishin qenë të fortë e të qëndrueshëm për të përballuar një kundërshtar kaq të fortë. Duhet të mësojmë Perëndinë tonë, fuqinë e Tij, besnikërinë e Tij, Dashurinë e Tij të qëndrueshme, për të qenë kështu gati për të rrezikuar gjithçka për Të. Karakteri i Tij ndez entuziazmin tonë e na bën të vendosur për të jetuar e për të vdekur për Të.

Të duam të njohim Perëndinë tonë në një bashkësi intime me Të, sepse atëherë do të konformohemi me imazhin e Tij e do të jemi të përgatitur për të mbrojtur të vërtetën e drejtësinë.

Pasi të ketë admiruar fytyrën e Perëndisë një besimtar nuk do të ketë frikë kurrë fytyrën e njeriut që do ti duhej të përballonte. Nëse qëndrojmë me Të, do të Zotërojmë një frymë heroike, e për ne një botë armiqsh do të jetë vetëm një pikë uji në det. Një formacion njerëzish, apo një turmë kundërshtarësh të frikshëm, do të na duket e vogël ashtu si janë kombet në sytë e Perëndisë, që Ai i konsideron si karkaleca.

Të tregohemi trima në këto ditë falsiteti të madh.

Charles Haddon Spurgeon

Ti përkasësh Krishtit nuk është thjesht një pohim apo një deklaratë, por është një sfidë e përditshme. Natyra jonë njerëzore e mëkatare është një pengesë në këtë drejtim, por kjo nuk duhet absolutisht të bëhet një justifikim për të hedhur pas shpine mëkatin, përkundrazi duhet ti nënshtrohet vullnetit të Perëndisë që çdo i krishterë ka përqafuar që nga momenti i kthimit personal në besimin e vërtetë në Krishtin e në veprën e Tij mbi kryq. Pas këtij komenti më duket e drejtë të shtoj një citat tjetër të Spurgeon-it që shpreh një të vërtetë të madhe:

Nuk do të mund të bëhesh një i krishterë i madh nëse pranon të jetosh sipas rregullave e zakoneve të kësaj bote. Nuk do të jesh kurrë një njeri i “plotësuar në Jezus Krishtin”. Nuk është mirë që një oborrtar të mbajë kontakte të ngushta me armiqtë e mbretit të tij, po kështu një trashëgimtar i qiellit nuk duhet të ndjekë trashëgimtarët e ferrit. Nëse je i krishterë dhe i përshtatesh kësaj bote, nuk e din se çfarë po humbet!

Charles Haddon Spurgeon

Atëherë, si përfundim, mund të të pyes: "Po ti, me kë je?"

___________________________________

Fol, o Zot, sepse shërbëtori yt të dëgjon

2008-07-21T18:28:00.017+02:00

1 e Samuelit 3:10:
1 Samueli i ri i shërbente Zotit në prani të Eliut. Fjala e Zotit ishte e rrallë në ato ditë, dhe nuk kishte ndonjë zbulesë të gjerë. 2 Në atë kohë Eli rrinte shtrirë në vendin e tij të zakonshëm (tani shikimi i tij kishte filluar të errësohej dhe ai nuk mund të shikonte). 3 Llampa e Perëndis nuk ishte shuar akoma dhe Samueli ishte shtrirë në tabernakullin e Zotit, ku gjendej edhe arka e Perëndisë. 4 Atëherë Zoti thirri Samuelin që u përgjegj: "Ja ku jam!". 5 Pastaj vrapoi tek Eli dhe i tha: "Ja ku jam, se ti më thirre". Ai u përgjegj: "Unë nuk të kam thirrur, shko të flesh". Kështu ai vajti të flerë. 6 Zoti e thirri përsëri Samuelin. Dhe Samueli u ngrit, shkoi tek Eli dhe i tha: "Ja ku jam, se ti më thirre". Por ai u përgjegj: "Biri im, unë nuk të kam thirrur; shko të flesh". 7 (Por Samueli nuk e njihte akoma Zotin, dhe fjala e tij nuk i ishte shfaqur akoma). 8 Zoti e thirri përsëri për të tretën herë Samuelin. Kështu ai u ngrit, shkoi tek Eli dhe i tha: "Ja ku jam, se ti më thirre". Atëherë Eli kuptoi që Zoti e thërriste të riun. 9 Prandaj Eli i tha Samuelit: "Shko e bjer dhe, në qoftë se të thërret prapë, do të thuash: "Folë, o Zot, sepse shërbëtori yt të dëgjon"". Kështu Samueli vajti të shtrihet në vendin e tij. 10 Pastaj Zoti erdhi, u vendos aty afër dhe thirri si herët e tjera: "Samuel, Samuel!". Samueli u përgjegj: "Folë, sepse shërbëtori yt të dëgjon".

* Samueli dëgjon zërin e Zotit që e thërret, por kujton se është zëri i Eliut. Samueli e njihte Eliun prej kohësh, njihte zërin e tij. Përse zëri i Zotit nuk i duket ndryshe?

1 Samuelit 3:7 - Por Samueli nuk e njihte akoma Zotin, dhe fjala e tij nuk i ishte shfaqur akoma.

Samueli nuk kishte një marrëdhënie personale me Zotin.
Zoti thërret edhe sot, kërkon të komunikojë me njerëzit, por shumë kujtojnë se është tjesht zëri i një predikuesi, ndoshta një mendim i tij personal. Të krishterët po shpallin ungjillin gjithë botës, por shumë vetë (edhe pse mendojnë se janë besimtarë) mendojnë se ky ungjill është thjesht një fe, një mendim njerëzor, apo thjesht, një tjetër këndvështrim i botës.
Konsiderimi i Fjalës së Zotit si një mendim njerëzor, tregon një mosnjohje personale të Zotit.

* Eliu ishte zgjedhur nga Zoti për një shërbim të veçantë. Eliu ishte më i moshuar, kishte njohur Zotin e dinte si të sillej në këtë rast. Ai kishte edhe gabime, më vonë Zoti e gjykon për faktin se nuk u ka mësuar bijve të tij respektin ndaj Perëndisë duke përdhosur kështu një shërbim të shenjtë për të cilin ishte zgjedhur. Por në këtë rast i sugjeron Samuelit mënyrën e saktë si t’i afrohej Zotit.

Kush e njeh Zotin ka një pjekuri në besim e mund t'ua bëjë të njohur këtë pjekuri edhe të tjerëve. Sigurisht, nuk janë të përsosur, mund të kenë edhe gabime, por n.q.s. Zoti don të na mësojë diçka mund ta bëjë edhe nëpërmjet tyre.
Gjykimi i hap rrugën simpative e niveli i simpatisë komandon vëmendjen.
Gabimet që mund të ketë një i krishterë nuk duhet t’ja mbyllin rrugën mesazhit që ai sjell. Para se të themi: “pa shih kush flet”, le të kujtojmë se Zoti ka folur edhe nëpërmjet një gomari (Numrat 22:28-30).

* Fol! Kjo fjalë është hapi i parë për të filluar një bashkëbisedim e shpreh dëshirën për të dëgjuar çfarë thuhet. Për të kuptuar çfarë Zoti kërkon të thotë, më së pari duhet lënë të flasë.

Zoti flet nëpërmjet Biblës, por jo gjithkush është i gatshëm të dëgjojë çfarë Zoti thotë. Shumë njerëz marrin nga Bibla vetëm çfarë u pëlqen apo çfarë u shkon për shtat. Të tjerë përpiqen të deformojnë çfarë Zoti thotë. E më keq akoma shumë të tjerë impenjohen me gjithë zemër për ta kundërshtuar.

* Zot. Me këtë fjalë pranohet gjendja inferiore e njeriut përballë Zotit. Zoti është Krijuesi, është Ai që mban gjithë këtë krijim, është Ai që jep jetë e Ai që ndëshkon. Zoti është YHWH, Ai që ishte, që është e që do të jetë, është alfa e omega, është i Përjetshmi.

Zoti është i vetmi i denjë për lavdi e adhurim.
Fjala Zot shpreh zotërimin e Tij mbi gjithçka, edhe mbi jetën tonë.
Luka 6:46 - Përse më thirrni, "Zot, Zot" dhe nuk bëni atë që ju them?

* Shërbëtori yt, do të thotë një vartësi totale e një shërbim ndaj Zotit. Shërbëtorët ishin të lidhur me pronarin për t’i shërbyer. Kjo lidhje nuk ishte një marrëdhënie pune, po jeta e tyre, një vartësi e plotë pa kushte pagese apo orari.

Jezusi ka shfaqur se është shërbëtori i përkryer, duke i lënë njerëzimit një nocion shërbimi, që njerëzimi nuk njihte, e të krishterëve një shembull për t’u ndjekur. Në jetën e përditshme njeriu i nënshtrohet pa vështirësi më të fuqishmëve. Përse me Zotin ky nënshtrim nuk është kaq i lehtë? Ndoshta nuk jemi të bindur për superioritetin apo autoritetin e Tij? Ky autoritet shtyn një besimtar të vërtetë t'i afrohet Zotit si shërbëtor.

* Të dëgjon. Bashkëbisedimi me Perëndinë fillon me fjalën “fol”. Po ç’vlerë ka e folura n.q.s. nuk dëgjohet Fjala e Perëndisë? Të dëgjosh do të thotë predispozitë por edhe vëmendje ndaj asaj çfarë thuhet. Dëgjimi nuk është vetëm një shenjë respekti dhe edukimi, por shpreh edhe dëshirën për të përvetësuar çfarë transmetohet.

Dëgjimi është hapi i parë për të kuptuar Fjalën e Perëndisë.
Zoti ka folur nëpër shekuj nëpërmjet krijimit, nëpërmjet profetëve e nëpërmjet Jezus Krishtit (Hebrenjve 1:1,2) po pak vetë e kanë dëgjuar.

Hebrenjve 4:7 - ai cakton përsëri një ditë: "Sot", duke thënë, mbas kaq kohe, me gojën e Davidit: "Sot, në qoftë se e dëgjoni zërin e tij, mos u bëni zemërgur".

___________________________________

Portreti i të krishterit

2008-07-19T04:49:00.010+02:00

Vijnë vështirësitë, stuhi provash, e ai mund të sfidojë stuhinë duke thënë:

“Ne e dimë se të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij” (Romakëve 8:28).

Nëse i vdesin fëmijët e bashkëshortin ja çojnë në varr, mund të përsërisë:

“Zoti ka dhënë dhe Zoti ka marrë. Qoftë i bekuar emri i Zotit" (Jobi 1:21).

Kur toka është shterpë e prodhimi më i pakët; e ardhmja e aktivitetit të tij është e dyshimtë e gjithçka duket e shkatërruar e ndoshta bie në varfëri, përsëri do të thotë:

“Ndonëse fiku nuk do të lulëzojë dhe nuk do të ketë asnjë fryt te hardhitë, ndonëse punimi i ullirit do të jetë zhgënjyes dhe arat nuk do të japin më ushqim, ndonëse kopetë do të zhduken nga vathat dhe nuk do të ketë më qe në stalla, unë do të ngazëllohem tek Zoti dhe do të gëzohem te Perëndia i shpëtimit tim” (Habakuku 3:17-18).

Do ta takoni në një shtrat, të sëmurë, por edhe aty do t’ju thotë:

“Ka qenë një e mirë për mua të jem pikëlluar, që kështu të mësoja statutet e tua. Para se të pikëllohem endesha sa andej e këndej, por tani ndjek fjalën tënde” (Psalmi 119:71,67).

Tani ju pyes, ç’farë e bën këtë njeri të qetë në mes të vështirësive e mundimeve personale, a nuk është ndoshta Fryma e Shenjtë? Oh, ju që dyshoni në ndikimin e Frymës së Shenjtë, provoni të jetoni ashtu si ata jetojnë, e nëse mund të shfaqni të njëjtën qetësi, të njëjtin gëzim të qetë, të njëjtin besim të pakontrollueshëm që të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë, atëherë mund të jeni të lirë, jo më parë, të jetoni pa ndërhyrjen e Frymës së Shenjtë. Përvoja fisnike dhe e lartë e të krishterit në kohë mundimi është një qartësi e shfaqjes së veprës së Frymës së Shenjtë.

Charles Haddon Spurgeon

___________________________________

Nuk Turpërohem

2008-07-18T20:13:00.011+02:00

"Atleti di Cristo in Italia" është një organizatë e krishterë, e përbërë nga sportistë besimtarë. Ja një video në të cilën këta sportistë dëshmojnë besimin e tyre.

Kënga në sfond: "I'm Not Ashamed" (Newsboys)

___________________________________

Laminina

2008-07-17T21:49:00.028+02:00

Në një artikull mbi lamininën, të publikuar në sitin unejetoj.org, autori shprehet se ka mbetur pa fjalë për faktin që kjo proteinë ka formën e një kryqi. Në këtë formë të lamininës autori i artikullit sheh jo vetëm një provë të krijimit por edhe sakrificën shpëtimtare në kryq.
Mesazhe të tilla janë përhapur në internet me qëllimin për të vërtetuar krijimin si vepër e Perëndisë. Shumë besimtarë me formim të cekët lidhin formën e lamininës me mesazhin e Kolosianëve 1:16,17.

Është gabim trashanik deklarata që laminina me formën e saj si kryq shfaq mesazhin biblik të shpëtimit, domethënien e kryqit apo dëshmon për Krishtin si baza e krijimit.

Laminina ka një formë me domethënie funksionale e jo me domethënie teologjike apo doktrinale.

Laminina nuk shpall mesazhin e krijimit

Laminina është një proteinë lidhëse ashtu si edhe shumë proteina të tjera. Përveç proteinave lidhëse qeniet e gjalla disponojnë një mori proteinash të tjera me funksione po aq të rëndësishme sa edhe laminina. Ka proteina si dineina që funksionojnë si motor dhe prodhojnë lëvizje, të tjera proteina si neksina, laminina apo fibronektina funksionojnë si ngjitëse, rodopsina funksionon si fotoelement për të kapur dritën e të tjera akoma funksionojnë si mjete trasporti për të transportuar substanca si oksigjen, natrium, calcium etj. Mungesa e një proteine çfarëdo do të shkaktonte anomali funksionale. Për këtë arsye laminina nuk është më e rëndësishme se proteinat e tjera. Do të ishte absurde të mendohej që laminina është baza e një krijese, sepse një gjallesë nuk do të mund të ekzistonte po të përbëhej vetëm nga laminina.

Laminina është një glikoproteinë e përbërë nga tre zinxhirë aminoacidesh të tipit "A" dhe një zinxhir i tipit "B". Këto katër zinxhirë qëndrojnë të bashkuar me anë të urave të disulfurit. Ekzistojnë një shumëllojshmëri molekulash laminine që rrjedhin nga kombinimi i ndryshëm i zinxhirëve α, β dhe γ.
Forma e lamininës, personalisht, më bën përshtypje po aq sa edhe forma e proteinave të tjera. Ashtu si edhe proteinat e tjera, edhe laminina përbëhet nga elementë kimikë (aminoacide). Laminina ka formë kryqi pasi elementët kimikë që e përbëjnë mund të lidhen vetëm në atë mënyrë (për këtë mjafton thjesht një spjegim nga ana kimike). Kjo përbërje kimike bën që laminina të kryejë funksionin e saj lidhës.

Laminina dëshmon për dorën e Perëndisë në krijim po në të njëjtën masë sa edhe proteinat e tjera. Dora e Perëndisë shihet në ndërlikueshmërinë e të gjithë krijimit e jo vetëm në hollësitë me formë kryqi. Perëndia ka krijuar edhe molekulat, qelizat apo proteinat e tjera pavarësisht nga forma që ato kanë. Perëndia ka krijuar edhe qiejt, tokën e oqeanet që nuk kanë asnjë gjurmë të lamininës, por që me ndërlikueshmërinë e tyre dëshmojnë për një Krijues.

Laminina nuk shpall mesazhin e shpëtimit

Kryqi ka një domethënie më të thellë se sa forma e tij. Të vëzhgojmë kryqin nuk do të thotë të kërkojmë gjërat me formë kryqi, por të përvetësojmë kuptimin e veprës çliruese të kryqit.
Moisiu bëri atëherë një gjarpër prej bronzi dhe e vuri mbi një shtizë, dhe ndodhte që, kur një gjarpër kafshonte dikë, në rast se ky shikonte gjarprin prej bronzi, ai vazhdonte të jetonte.

(Numrat 21:9)

Gjarpri në shtizë është një simbolizim i kryqit edhe pse as gjarpri e as shtiza nuk kishin formën e kryqit por mesazhi që kjo figurë transmetonte ishte shumë më i thellë se ngjashmëria fizike. Mëkati është dënuar në kryq në vend të mëkatarit. Kjo bën të shpëtojë kushdo që hedh sytë e besimit në thelbin e këtij mesazhi. Ashtu si në kohën e Mojsiut.
Dhe ashtu si Moisiu e ngriti lart gjarprin në shkretëtirë, kështu duhet të ngrihet lart Biri i njeriut, që kushdo që beson në të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.

(Gjoni 3:14,15)

Laminina nuk dëshmon për ngjashmërinë me Perëndinë

Shumë njerëz besojnë se ngjashmëria me Perëndinë konsiston në faktin që, fizikisht, njeriu ka formë kryqi. Të tjerë spjegojnë këtë ngjashmëri duke deklaruar se njeriu i përbërë nga trupi, fryma e shpirti është një analogji e Trinisë (Perëndisë). Përse kjo ngjashmëri me Perëndinë nuk mund të pranohet thjesht me besim? Nëse Bibla nuk sqaron më tepër, përse kërkojmë të shpikim spjegime që nuk janë biblike?

Njeriu është krijuar sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë, por kjo nuk konsiston te laminina sepse kjo ngjashmëri me Perëndinë nuk mund të reduktohet me formën e një proteine.
Do të dëshiroja t'i pyesja autorët e shkrimeve të tilla se sa njohuri kanë mbi strukturën, rolin apo funksionimin e lamininës. A ekziston ajo edhe te kafshët?

Ndoshta këtë argument do ta shtjellonte më mirë një mikrobiolog.
Me pak fjalë, laminina nuk është një mesazh biblik apo imazh i Krishtit, është thjesht një proteinë ashtu si shumë të tjera.

___________________________________

Një gabim llogaritjeje

2008-07-14T20:26:00.010+02:00

Gjoni 2:1-11 Tri ditë më vonë po bëhej një dasmë në Kanë të Galilesë, dhe nëna e Jezusit ishte atje. Edhe Jezusi me dishepujt e vet ishte ftuar në dasmë. Duke qenë se mbaroi vera, nëna e Jezusit i tha: "Nuk kanë më verë!". Jezusi i tha: "Ç'ke me mua, o grua? Ora ime s'ka ardhur akoma!". Nëna e tij u tha shërbëtorëve: "Bëni gjithçka që ai t'ju thotë!". Aty ishin gjashtë enë prej guri, që përdoreshin për pastrimin e Judenjve, dhe secila nxënte dy ose tri masa. Jezusi u tha: "Mbushni enët me ujë!". Dhe ata i mbushën deri në grykë. Pastaj u tha: "Nxirreni tani dhe çojani të parit të festës". Dhe ata ia çuan. Dhe, mbasi i pari i festës e provoi ujin e shndërruar në verë (ai nuk e dinte nga vinte kjo verë, por e dinin mirë shërbëtorët që e kishin nxjerrë ujin), i pari i festës e thirri dhëndrin, dhe i tha: "Çdo njeri nxjerr në fillim verën më të mirë dhe, kur të ftuarit kanë pirë shumë, verën e keqe; ti, përkundrazi, e ke ruajtur verën e mirë deri tani!". Jezusi bëri këtë fillim të shenjave në Kanë të Galilesë dhe e shfaqi lavdinë e tij, dhe dishepujt e tij besuan në të.

Ftesa (gjoni 2:2)

Në jetë bëjmë projekte, organizojmë raste e kërkojmë të programojmë pothuajse gjithçka. Ndodh shpesh që diçka të mos shkojë sipas programit, ndoshta mund të na shpëtojë ndonjë vogëlsi. Sa herë kemi dëgjuar apo thënë shprehjen: “se kisha menduar”. Diçka që shkon mbrapsht mund të prishë programin. Si i bëhet në këto raste?

Në dasmën e Kanës ndodh një gjë e ngjashme. Vera është një hollësi e rëndësishme në një dasëm. Kush kishte organizuar dasmën duhej të kishte parashikuar për pijet një sasi të mjaftueshme, duke lënë edhe pak tolerancë. Dihej se në dasma konsumohet verë në sasi të mëdha. Ndoshta kishin llogaritur gabim ose ndoshta shpresonin në një konsum më të moderuar. Organizatorët kishin parashikuar çdo gjë, por tani rrezikonin të bënin figurë të keqe për një gabim vlerësimi, apo llogaritjeje.

Në këtë rast Jezusi kryen një mrekulli ndryshe nga të zakonshmet, nuk shëron e nuk flet për besim që shpëton. Riparon një gabim e na lë një mësim të madh. Festa nuk u prish e dikush pa dorën e Perëndisë që ndërhyn. Kanë parë Zotin të veprojë sepse Zoti ishte me ta. Kishin ftuar Jezusin.

Për të parë Zotin që korrigjon gabimet tona, duhet më së pari ta kemi ftuar, Krishti duhet të hyjë në jetën tonë. Një i krishterë dallohet nga të tjerët prej faktit që është një bir i Perëndisë e Perëndia banon në të, Krishti është një i ftuar i veçantë.

Maria apo Jezusi (gjoni 2:3-5)

Edhe në këtë rast, ashtu si në shumë raste problemesh apo nevoje, dikush i drejtohet Marisë e jo Jezusit, me shpresën se Maria mund të ndërhyjë për ta. Me përgjigjen që jep, Jezusi i kujton Marisë pozicionin e saj si krijesë e Perëndisë. A mundet një person të mbahet më lart se Perëndia, Krijuesi i gjithçkaje? Një person i zgjedhur për një detyrë të veçantë mbetet gjithmonë një person ashtu si çdokush prej nesh.

Maria e kupton e për këtë arsye adreson shërbëtorët tek Ai që ka në dorë gjithçka e mund të ndryshojë situatën: "Bëni gjithçka që ai t'ju thotë!”. Kjo është përgjigja që Maria mund t’i japë kujtdo që i drejtohet asaj. Kush mund të bëjë një mrekulli është vetëm Perëndia.

Shërbëtorët (gjoni 2:7,8)

Për të kryer mrekullinë Jezusi jep urdhëra të saktë por të vështirë për t’u kuptuar. Mungon vera, po Ai urdhëron të mbushin ujë. Shërbëtorëve mund t’u dukej një lodhje e kotë e një urdhër jashtë llogjike. Megjithatë, binden.

Sikur të mos mjaftonte kaq, Jezusi i urdhëron t’ja servirin të parit të festës. Mund të dukej si shaka, një tallje, e mund t’u kushtonte shtrenjtë. Për më tepër, urdhërin e kanë marrë nga një i ftuar. E vazhdojnë të binden. Tregojnë besimin jo me fjalë, po me vepra.

Jeta jonë a e shfaq besimin? Të ftojmë Jezusin e t'i drejtohemi atij nuk janë të mjaftueshme për të parë një mrekulli në jetën tonë. Duhet edhe bindja, pa kundërshtime e pa pikëpyetje, edhe kur Fjala e Tij shkon kundër arsyes tonë.

Shumë mendojnë se Perëndia ua shfaq mrekullitë vetëm njerëzve me njohje të madhe. Në këtë dasëm, mrekullinë e panë më të përulurit, ata që nuk e kanë vënë kurrë në diskutim vullnetin e Zotit, por janë përpjekur për realizimin e kësaj mrekullie. Mrekulli që shërbeu për të rritur besimin e dishepujve e për të shfaqur lavdinë e Perëndisë.

Të gjithë pjesëmarrësit kanë shijuar bekimet e kësaj mrekullie:

I pari i festës habitet

Dhëndrri vlerësohet

Të ftuarit kënaqen

Por shërbëtorët ishin të vetmit që kanë parë nga afër e kanë marrë pjesë në këtë mrekulli (Gjoni 2:9).

___________________________________

Përse reformimi?

2008-07-09T21:10:00.023+02:00

Shprehja "sa të rrosh do të mësosh" na ka drejtuar në rrugën e formimit.

1 Korintasve 13:11 - Kur isha fëmijë, flisja si fëmijë, mendoja si fëmijë, arsyetoja si fëmijë; kur u bëra burrë, i flaka gjërat fëminore.

Me shkallën e formimit, çdo person shfaq jo vetëm aftësinë e vet për të mësuar por edhe impenjimin, zellin e këmbënguljen.

Formimi bazohet në njohuritë njerëzore, shpesh të gabuara e gjithmonë larg njohjes së Zotit.

Fjalët e Urta 9:10 - Frika e Zotit është parimi i diturisë, dhe njohja e të Shenjtit është zgjuarsia.

Formimi i hap rrugën njeriut drejt perspektivash ambicioze. Këto rrugë e këto ambicie janë larg vullnetit të Zotit.

Isaia 55:8 "Duke qenë se mendimet e mia nuk janë mendimet tuaja, dhe as rrugët tuaja nuk janë rrugët e mia", thotë Zoti.

Krijuesin e gjithësisë, atë që mban në jetë çdo qenie dhe që projekton e zbaton historinë e kemi kthyer në një ideal për kohën e lirë. Njeriu ka nevojë të njohë Zotin jo vetëm teorikisht por edhe personalisht.

* Kemi pasur një formim sipërfaqësor, kemi nevojë per një reformim rrënjësor.
* Kemi pasur një formim njerëzor, kemi nevojë për një reformim Hyjnor.
* Kemi pasur një formim materialist, kemi nevojë për një reformim frymor, një rilindje frymore.

Gjoni 3:5 - Jezusi u përgjigj: "Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë.

Sforcimet tona nuk mund të ndryshojnë situatën, sepse vijnë nga njeriu, e bazohen në formimin njerëzor. Vetëm Perëndia, Krijuesi mund të riformojë duke transformuar çdo njeri në një krijesë të re.

Psalmet 51:10 - O Perëndi, krijo tek unë një zemër të pastër dhe përtëri tek unë një frymë të patundur.

Reformimi apo rilindja nuk konsiston në një ideollogji, por është një marrëdhënie personale mes Zotit e njeriut. Është Zoti që mposht barrierën e mëkatit që na ndan prej Tij e na bën pjesëtarë të Lavdisë së Tij.

Gjoni 15:15 - Unë nuk ju quaj më shërbëtorë, sepse shërbëtori nuk e di ç'bën i zoti; por unë ju kam quajtur miq, sepse ju bëra të njihni të gjitha gjërat që kam dëgjuar nga Ati im.

Askush nuk e meriton, ky është një hir nga ana e Zotit.

Filipianëve 3:7-11 - Por gjërat që më ishin fitim, i konsiderova, për shkak të Krishtit, humbje. Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim, për shkak të të cilit i humba të gjitha këto dhe i konsideroj si pleh, që unë të fitoj Krishtin, dhe që të gjendem në të, duke pasur jo drejtësinë time që është nga ligji, por atë që është nga besimi në Krishtin: drejtësia që është nga Perëndia, me anë të besimit, që të njoh atë dhe fuqinë e ringjalljes së tij dhe pjesëmarrjen në mundimet e tij, duke u bërë vetë i ngjashëm me të në vdekjen e tij, që në ndonjë mënyrë të mund t'ia arrij ringjalljes prej së vdekurish.

Ky është reformimi për të cilin kemi nevojë!

___________________________________